กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 272 ของหายอีกครั้ง บทที่ 272 ของหายอีกครั้ง

หลิวหมิงเจี๋ยพยักหน้าและกล่าวว่า”จริงด้วย ข้าเคยเห็นศิษย์พี่อาวุโสมู่แสดงเทคนิคหมัดชุดนี้มาก่อน แต่ข้าก็ยังไม่เคยได้ยินเสียงฟ้าร้องเลย”

ทั้งสองคนเองก็ลองทำดูเช่นกันไม่เพียงแต่พลังของมันจะด้อยกว่าศิษย์พี่คนอื่นๆ มาก แต่กลับไม่มีเสียงฟ้าร้องเลย

และจากชื่อของเทคนิคหมัดนี้พวกเขารู้แน่ชัดว่าควรจะมีเสียงฟ้าร้องตอนที่เทคนิคหมัดนี้ปล และจากชื่อของเทคนิคหมัดนี้พวกเขารู้แน่ชัดว่าควรจะมีเสียงฟ้าร้องตอนที่เทคนิคหมัดนี้ปล

“หมิงเจี๋ยเต่๋อเยว่ พวกเจ้ายังฝřกศิลปะการต่อสู้ตอนดึกอยู่งั้นเหรอ?” ในเวลานี้ศิษย์คนหนึ่งกล่าวออกมา

หลิวหมิงเจี๋ยและหลี่เต่๋อเยว่มองไปที่คนนั้นและเห็นว่าคนๆนี้ก็ผ่านเข้าประตูภูเขาไปพร้อมก หลิวหมิงเจี๋ยและหลี่เต่๋อเยว่มองไปที่คนนั้นและเห็นว่าคนๆนี้ก็ผ่านเข้าประตูภูเขาไปพร้อมก

อย่างไรก็ตามเขาดูเหมือนจะไม่ค่อยกระตือรือร้นในการฝřกฝนนักแต่จริงๆ แล้วเขาก็เป็นคนที่ดีมาก

แม้ว่าเขาจะอยู่ที่นี่เพียงช่วงเวลาสั้นๆแต่เขาก็มีเพื่อนมากมายและในหมู่คนเหล่านี้ยังมีศิษย์พ แม้ว่าเขาจะอยู่ที่นี่เพียงช่วงเวลาสั้นๆแต่เขาก็มีเพื่อนมากมายและในหมู่คนเหล่านี้ยังมีศิษย์พ

“ถูกต้องแล้วข้าเพิ่งได้คัมภีร์ช่วยในการจำเล่มนี้และรู้สึกคันอยู่ในใจจนข้าอดไม่ได้ที่จะต้องออ หลิวหมิงเจี๋ยกล่าว

“เจ้าสองคนติดศิลปะการต่อสู้มากเลยนะตอนกลางวันข้าเหนื่อยมาก แต่ตอนกลางคืนพวกเจ้ากลับมาฝřกฝนให้มากขึ้นไปอีก ข้าชื่นชมความบากบั่นของพวกเจ้าจริงๆ แต่ข้าทำไม่ได้” ชายคนนั้นส่ายหัวและหัวเราะ

หลิวหมิงเจี๋ยและหลี่เต่๋อเยว่แค่หัวเราะและไม่พูดอะไรสักคำ หลิวหมิงเจี๋ยและหลี่เต่๋อเยว่แค่หัวเราะและไม่พูดอะไรสักคำ

“พอแล้วข้าไม่อยากคุยกับพวกเจ้าแล้ว ข้ายังมีเรื่องต้องทำ ดังนั้นข้าขอตัวก่อน อย่าซ้อมจนดึกเกินไป และอย่าทำให้ตัวเองบาดเจ็บล่ะ” ชายคนนั้นกล่าว

“ขอบคุณพวกเราจะระวัง” หลี่เต่๋อเยว่กล่าว “ขอบคุณพวกเราจะระวัง” หลี่เต่๋อเยว่กล่าว

หลังจากที่คนๆนั้นก็จากไป แต่หลิวหมิงเจี๋ยและหลี่เต่๋อเยว่ไม่ได้กลับไปในทันที หลังจากที่คนๆนั้นก็จากไป แต่หลิวหมิงเจี๋ยและหลี่เต่๋อเยว่ไม่ได้กลับไปในทันที

แต่หลังจากที่ฟ่้่้นตัวขึ้นเล็กน้อยพวกเขาก็เริ่มต่อสู้กันด้วยหมัดอีกครั้งจนกระทั่งเขาทั้งสองคน แต่หลังจากที่ฟ่้่้นตัวขึ้นเล็กน้อยพวกเขาก็เริ่มต่อสู้กันด้วยหมัดอีกครั้งจนกระทั่งเขาทั้งสองคน

ที่จริงแล้วเหตุผลที่หลิวหมิงเจี๋ยและหลี่เต่๋อเยว่ให้การฝřกฝนพิเศษนี้ไม่ใช่แค่เพราะความรักใน ที่จริงแล้วเหตุผลที่หลิวหมิงเจี๋ยและหลี่เต่๋อเยว่ให้การฝřกฝนพิเศษนี้ไม่ใช่แค่เพราะความรักใน

แต่ยังเป็นเพราะพวกเขาเข้ามาหลังจากทำการทดสอบสองสามครั้ง แต่ยังเป็นเพราะพวกเขาเข้ามาหลังจากทำการทดสอบสองสามครั้ง

ดังนั้นทั้งสองคนจึงตระหนักดีว่าความสามารถของพวกเขาในด้านนี้อาจไม่ดีเท่าคนอื่นและท ดังนั้นทั้งสองคนจึงตระหนักดีว่าความสามารถของพวกเขาในด้านนี้อาจไม่ดีเท่าคนอื่นและท

เป็นเพราะพวกเขาสองคนเป็นคนที่ชื่นชมซึ่งกันและกันจนกลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เป็นเพราะพวกเขาสองคนเป็นคนที่ชื่นชมซึ่งกันและกันจนกลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

ขณะที่หลิวหมิงเจี๋ยและหลี่เต่๋อเยว่กลับไปยังที่พักของพวกเขานั้นสหายศิษย์ของสำนักคนที่พ ขณะที่หลิวหมิงเจี๋ยและหลี่เต่๋อเยว่กลับไปยังที่พักของพวกเขานั้นสหายศิษย์ของสำนักคนที่พ

อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะกลับเข้ามาเหมือนกัน และกำลังพูดคุยกับใครอีกคนที่อยู่ด้านในห้อง

“เจ้าสองคนกลับมาแล้วงั้นเหรอ?เป็นไงบ้าง? พวกเจ้าทำตัวให้คุ้นเคยกับเทคนิคหมัดแบบใหม่นี้หรือยัง?” ชายคนนั้นถาม

“ก็ไม่เลวนะแต่พวกข้ายังต้องฝřกฝนอีกมากกว่าจะคุ้นชินกับพลังของวิชาหมัดนี้” หลี่เต่๋อเยว่กล่าว

“จริงด้วยไม่มีทาง พรุ่งนี้ข้าจะต้องฝřกให้หนักกว่าเดิม ไม่เช่นนั้นแล้วถ้าผู้อาวุโสรู้ว่าข้าเกียจคร้าน ข้าคงจะแย่แน่ๆ”

ผู้อาวุโสเคร่งครัดในเรื่องนี้มาดังนั้นทุกคนจะรู้สึกเกรงกลัวถ้าเห็นเขา ผู้อาวุโสเคร่งครัดในเรื่องนี้มาดังนั้นทุกคนจะรู้สึกเกรงกลัวถ้าเห็นเขา

เมื่อชายคนนั้นพูดเช่นนี้เขาจึงหยิบคัมภีร์เล่มเล็กออกมาดู แม้ว่ามันจะดึกมากแล้วและเขาไม่สามารถที่จะออกไปฝřกซ้อมได้ แต่เขาจะต้องจดจำคาถานั้นให้ได้ก่อน

ทันใดนั้นตัวเขาก็แข็งทื่อไปทันที เพราะคัมภีร์เล่มเล็กที่เขาวางไว้ใต้หมอนหายได้ไปและกลับถูกแทนที่ด้วยคัมภีร์สีสันสดใส

เขาเคยเห็นคัมภีร์แบบนี้มาก่อนแบบที่พบได้ในมือของฟางจื่อหาวเมื่อตอนที่เขาจากไป เขาเคยเห็นคัมภีร์แบบนี้มาก่อนแบบที่พบได้ในมือของฟางจื่อหาวเมื่อตอนที่เขาจากไป

เขาจำได้ชัดเจนว่าฟางจื่อหาวได้ถูกขับไล่ออกจากสำนักอย่างไร เขาจำได้ชัดเจนว่าฟางจื่อหาวได้ถูกขับไล่ออกจากสำนักอย่างไร

หลังจากนั้นเวลาผ่านไปไม่นานนักและเหตุผลที่ฟางจื่อหาวได้ทำผิดต่อศิษย์ร่วมสำนักก็เป็นเ หลังจากนั้นเวลาผ่านไปไม่นานนักและเหตุผลที่ฟางจื่อหาวได้ทำผิดต่อศิษย์ร่วมสำนักก็เป็นเ

แต่มีอีกเหตุผลหนึ่งซึ่งเป็นเพราะเขาได้สูญเสียวิธีการฝřกตนที่อยู่ยงคงกระพันของดาวเคราะ แต่มีอีกเหตุผลหนึ่งซึ่งเป็นเพราะเขาได้สูญเสียวิธีการฝřกตนที่อยู่ยงคงกระพันของดาวเคราะ

ตอนนี้เขาได้ทำผิดพลาดเหมือนกันจริงๆ ตอนนี้เขาได้ทำผิดพลาดเหมือนกันจริงๆ

แม้ว่าหมัดฟ้าผ่าเจ็ดดาวเคราะห์นี้จะไม่สำคัญเท่ากับวิชากำลังภายในและเขาก็ไม่จำเป็นต้อง แม้ว่าหมัดฟ้าผ่าเจ็ดดาวเคราะห์นี้จะไม่สำคัญเท่ากับวิชากำลังภายในและเขาก็ไม่จำเป็นต้อง

แต่ถ้าอาจารย์และผู้อาวุโสของเขารู้เข้าล่ะก็การดุเพียงครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว แต่ถ้าอาจารย์และผู้อาวุโสของเขารู้เข้าล่ะก็การดุเพียงครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว

ชายคนนั้นยังคงค้นหาด้วยความไม่พอใจแต่เขาก็ยังหาไม่เจอ ชายคนนั้นยังคงค้นหาด้วยความไม่พอใจแต่เขาก็ยังหาไม่เจอ

“เจ้าเป็นอะไรไป?มีอะไรผิดปกติงั้นหรือ?” เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเขาไม่ค่อยดีนัก หลี่เต่๋อหยูจึงถามออกมาด้วยความกังวล

“ข้าสบายดี”ชายคนนั้นส่ายหัว “ข้าสบายดี”ชายคนนั้นส่ายหัว

หลี่เต่๋อเยว่มองไปที่เขาดูเหมือนว่านอกเหนือไปจากใบหน้าที่ซีดเผือดแล้ว ก็ยังไม่มีอะไรพิเศษเกี่ยวกับเขาอีก ดังนั้นเขาจึงไม่ได้กังวลอะไร

อย่างไรก็ตามชายคนนั้นก็ยังคงค่อนข้างกังวลอยู่เล็กน้อย เรื่องนี้ต้องได้รับการแก้ไข โชคดีที่เขาไม่จำเป็นต้องส่งคืนคัมภีร์เล่มเล็กนั้นให้ใครอีกต่อไป

เขาจึงเพียงต้องจำเนื้อหาข้างในเท่านั้น เขาจึงเพียงต้องจำเนื้อหาข้างในเท่านั้น

ดังนั้นเขาจึงพูดกับหลี่เต่๋อเยว่ว่า:”ให้ข้าดูเทคนิคหมัดฟ้าผ่าเจ็ดดาวเคราะห์ของเจ้าได้ไหม? ข้าไม่รู้ว่าข้าเอาคัมภีร์ไปทิ้งไว้ที่ไหน?”

หลี่เต่๋อเยว่ไม่ได้สงสัยอะไรเพิ่มเติมเพราะว่าเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้คนมากมายเขามีควา หลี่เต่๋อเยว่ไม่ได้สงสัยอะไรเพิ่มเติมเพราะว่าเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้คนมากมายเขามีควา

หลี่เต่๋อหยูจึงถ่ายทอดเทคนิคหม้ดให้แก่เขาและพูดว่า:”ลองดูสิ” หลี่เต่๋อหยูจึงถ่ายทอดเทคนิคหม้ดให้แก่เขาและพูดว่า:”ลองดูสิ”

“ขอบคุณนะ!”คนนั้นรีบพูดและเริ่มอ่านอย่างรวดเร็ว “ขอบคุณนะ!”คนนั้นรีบพูดและเริ่มอ่านอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่เขาต้องจำตอนนี้คือคาถาซึ่งมีไม่มากนักตราบใดที่เขาสามารถจดจำคาถาในคืนนี้ได้ ก็คงจะไม่เป็นปัญหาที่จะไม่นำคู่มือเทคนิควิชาหมัดออกมาขณะที่เขาฝřกฝนศิลปะการต่อสู้

ตามที่เข้าใจเขาสามารถเข้าใจได้อย่างช้าๆ ท้ายที่สุดแล้วมันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะใช้ข้ออ้างเกี่ยวกับศาสตร์วิชาหมัดของตัวเองเพื่อหามันไม่ได้ หากเป็นเช่นนั้นคนอื่นจะสงสัยเขา

“โชคดีที่ข้าไม่จำเป็นต้องส่งต่อคัมภีร์เทคนิคการต่อสู้นี้ให้ใครและข้าก็ไม่รู้เลยว่าใครกันที่ขโม หรือว่าคนที่ขโมยไปจะเป็นคนๆ เดียวกัน?” หลังจากที่ปิดไฟแล้ว เขาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง เขาไม่ได้หลับไปในทันทีแต่คิดทบทวนเกี่ยวกับวิชาศิลปะการต่อสู้ของเขา

ครั้งล่าสุดที่ฟางจื่อหาวได้ทำเคล็ดลับวิชากำลังภายในของเขาหายไปเขาก็ไม่ได้ใส่ใจสักเท่าไร แต่นี่คัมภีร์วิชาหมัดของเขาก็ได้หายไปด้วย เขาจึงเริ่มสงสัย ว่าที่นี่คงจะมีขโมยจริงๆ ใช่ไหม?

อย่างไรก็ตามขณะที่กำลังขบคิดเรื่องนี้ มันก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ศิษย์พี่ฟางก็ยังคงมีกำลังภายในอยู่แต่เป็นเพราะว่าตอนนี้พวกเขาไม่มีคัมภีร์เล่มนั้นอีกแล้ว แต่ตราบใดที่ศิษย์ของสำนักได้มันไป ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็ไม่ต้องส่งต่อให้ใครอีกด้วย

“ข้าคิดไม่ออกจริงๆ”คนๆ นั้นพึมพำกับตัวเอง หลังจากนั้นเขาก็เลิกคิดเรื่องนี้และหลับตาเข้านอน