กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 281 หลงกับแม่ บทที่ 281 หลงกับแม่

สำหรับความปลอดภัยของเสี่ยวไปśฮวงเฟิงไม่จำเป็นต้องกังวลอีกต่อไป ด้วยการเคลื่อนไหวที่แสนจะเรียบง่าย ทำให้มันสามารถจัดการสุนัขตัวใหญ่ตัวนั้นได้อย่างง่ายดาย

“เพราะยังไงๆมันก็เป็นสัตว์ศักดิ์สิธิ์”ฮวงเฟิงพึมพำในใจ “เพราะยังไงๆมันก็เป็นสัตว์ศักดิ์สิธิ์”ฮวงเฟิงพึมพำในใจ

เสี่ยวไปśถือกำเนิดมาได้ไม่นานมันยังเป็นหมาเด็ก แต่ถึงอย่างนั้นมันกลับไม่กลัวการเผชิญหน้ากับสหายตัวโตเลยแม้แต่น้อย แถมมันยังถือไพ่เหนือกว่าศัตรูในศึกนี้

ลูกเตะของเสี่ยวไปśนั้นทรงพลังมากสุนัขตัวใหญ่บินได้สูงแต่กลับก็บินได้ไม่ไกล ดังนั้นเมื่อมันลงจอดมันก็ยังคงอยู่ใกล้อุ้งเท้าของเสี่ยวไปś

เสี่ยวไปśที่ไร้ความเมตตากระโดดขึ้นไปบนร่างสุนัขตรงหน้าแล้วเหยียบย่ำมันและกัดมันไปด้ว เสี่ยวไปśที่ไร้ความเมตตากระโดดขึ้นไปบนร่างสุนัขตรงหน้าแล้วเหยียบย่ำมันและกัดมันไปด้ว

ตอนแรกสุนัขตัวใหญ่ต้องการดิ้นรน แต่ในไม่ช้ามันก็หมดความตั้งใจที่จะขัดขืนไป ตอนแรกสุนัขตัวใหญ่ต้องการดิ้นรน แต่ในไม่ช้ามันก็หมดความตั้งใจที่จะขัดขืนไป

เนื่องจากมันเห็นว่าไม่ว่ามันจะพยายามดิ้นรนเพียงใดมันก็ไม่สามารถหลุดรอดจากอุ้งเท้านี้ไ เนื่องจากมันเห็นว่าไม่ว่ามันจะพยายามดิ้นรนเพียงใดมันก็ไม่สามารถหลุดรอดจากอุ้งเท้านี้ไ

“ไอ้หมาโง่!แกมัวทำบ้าอะไรอยู่วะ!” ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มที่กำลังตกใจกลับมาได้สติ

เขาตระหนักว่าอีกไม่นานเข้าขุนพล หมาที่แสนสำคัญของเขากำลังจะหมดลมหายใจแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมันตายแน่!

เสี่ยวไปśหันหน้าไปตามเสียงเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝśายที่กำลังมองมาที่ทางมัน มันอ้าปากเผยคมเขี้ยว และคำรามเสียงต่ำใส่เขา

ชายคนนั้นตกใจกับท่าทางและการกระทำของเสี่ยวไปśเลยถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว ชายคนนั้นตกใจกับท่าทางและการกระทำของเสี่ยวไปśเลยถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

หลังจากตระหนักว่าเขาได้ทำเรื่องเสียหน้าไปใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอับอายและคว หลังจากตระหนักว่าเขาได้ทำเรื่องเสียหน้าไปใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอับอายและคว

แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่กล้าเข้าไปห้ามเสี่ยวไปśเนื่องจากเขาได้เห็นความดุร้ายของเสี่ยวไป๋ก แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่กล้าเข้าไปห้ามเสี่ยวไปśเนื่องจากเขาได้เห็นความดุร้ายของเสี่ยวไป๋ก

“เสี่ยวไปśพอแล้ว” ในตอนที่ฮวงเฟิงพูดขึ้น สุนัขตัวใหญ่ที่ถูกเสี่ยวไป๋กัดไปทั่วร่าง ดวงตาที่ดุร้ายจากก่อนหน้านี้ ถูกแทนที่มันแววตาที่น่าสงสาร ราวกับว่ามันกำลังขอร้องให้เสี่ยวไปśปล่อยมันไป

ทันทีที่ได้ยินคำสั่งจากฮวงเฟิงเสี่ยวไปśก็จำใจลงจากร่างของอีกฝśายทันที ทันทีที่ได้ยินคำสั่งจากฮวงเฟิงเสี่ยวไปśก็จำใจลงจากร่างของอีกฝśายทันที

สุนัขตัวใหญ่ยันตัวขึ้นและกำลังจะวิ่งหนีแต่เสี่ยวไปśส่งเสียงคำรามจนสุนัขตัวใหญ่หยุดวิ่งทัน มันนอนลงบนพื้นและมองเสี่ยวไปśด้วยท่าทางที่น่าสงสาร

จากนั้นเสี่ยวไปśก็เดินมาอยู่ใกล้ๆเท้าฮวงเฟิงอย่างพึงพอใจและยืนอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ จากนั้นเสี่ยวไปśก็เดินมาอยู่ใกล้ๆเท้าฮวงเฟิงอย่างพึงพอใจและยืนอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ

“จำไว้ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้ขู่ วันหลัง ถ้าคุณพาหมาไปเดินเล่นก็อย่าลืมใช้เชือกล่ามมัน ไม่อย่างนั้นมันจะถูกคนอื่นตีจนตายจริงๆ!” ฮวงเฟิงบอกกับชายหนุ่ม

ชายหนุ่มต้องการที่จะตอบโต้แต่เมื่อเขาเห็นเสี่ยวไปśที่อยู่ข้างๆ ฮวงเฟิง เขาก็กลืนคำพูดของตัวเองกลับไปทันที ขืนเขาทำแบบนั้น เสี่ยวไปśคงได้แสดงอิทธิฤทธิ์อีกรอบแน่!

แต่สายตาที่เขามองไปที่เสี่ยวไปśนั้นต่างออกไปถ้าเขาได้เป็นเจ้าของสัตว์เลี้ยงที่แข็งแกร่งอย่า เขาก็จะมีหน้ามีตาในหมู่เพื่อนๆไม่น้อย

เจ้าขุนพลที่เขาเคยเห็นในสายตาก่อนหน้านี้ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน กับสุนัขตัวอื่น มันก็เป็นฝśายที่อ่อนแอกว่า!

ตอนนี้เขากำลังจ้องมองเสี่ยวไปś และเริ่มคิดว่าจะขโมยเสี่ยวไปśไปเป็นของตัวเองได้ยังไง โดยไม่ทันได้สังเกตว่าสุนัขของเขาเดินมาอยู่ข้างกายเขา จนกระทั่งอีกฝśายลูบขาเขา

เขาถึงได้เห็นมัน เขาถึงได้เห็นมัน

“แม่งเอ้ย!”ไอ้หมาไร้ประโยชน์!” ชายหนุ่มเตะสุนัขตัวใหญ่ออกไปให้พ้นทาง แต่ก่อนสุนัขตัวนี้เป็นดั่งสมบัติของเขา แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นขยะไร้ประโยชน์

ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะมองมันด้วยซ้ำตอนนี้จิตใจของเขาอยู่ที่เสี่ยวไปśเท่านั้น ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะมองมันด้วยซ้ำตอนนี้จิตใจของเขาอยู่ที่เสี่ยวไปśเท่านั้น

สุนัขตัวใหญ่เห็นท่าทางของเจ้านายมันเลยไม่กล้าก้าวเท้าหนีไปไหนและนอนลงไม่ไกล มันเลียบาดแผลและร้องสะอื้นอย่างน่าสงสาร

แต่ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็ไม่หันมามองมันราวกับว่าเขาไม่ได้ยินเสียงของมันเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็ไม่หันมามองมันราวกับว่าเขาไม่ได้ยินเสียงของมันเลยแม้แต่น้อย

“เด็กน้อยบ้านของเธออยู่ที่ไหนล่ะ ฉันจะไปส่งเธอเองนะ” อีกด้านหนึ่ง ฮวงเฟิงพาเด็กผู้หญิงตัวเล็กออกไปจากมุมตึก

ตอนนี้เด็กน้อยกำลังอุ้มเสี่ยวไปśไว้ในอ้อมแขน ก่อนหน้านี้เธอกลัวสุนัขตัวใหญ่มาก ส่วนเสี่ยวไปś ทั้งๆที่มันดุร้ายยิ่งกว่าสุนัขตัวใหญ่ แต่เธอกลับไม่กลัวมันแม้แต่น้อยและยังชอบมันมากอีกด้วย

ในตอนที่กำลังเดินไปจากตรงนี้เธอก็ถามฮวงเฟิงทันทีว่าเธอสามารถอุ้มเสี่ยวไปśได้ไหม ในตอนที่กำลังเดินไปจากตรงนี้เธอก็ถามฮวงเฟิงทันทีว่าเธอสามารถอุ้มเสี่ยวไปśได้ไหม

แน่นอนว่าฮวงเฟิงไม่ขัดอะไรนอกจากนี้เขายังสั่งให้เสี่ยวไปśเชื่อฟังเธออีกด้วย แต่ในตอนที่ฮวงเฟิงกำลังใช้ความคิด เสี่ยวไปśก็ส่งเสียงร้องอย่างสบายใจในอ้อมกอดของเด็กน้อย

เสี่ยวไปśถูกเด็กน้อยกอดรัดหลับตาลงอย่างเคลิบเคลิ้มซะขนาดนี้ มันจะไม่เชื่อฟังได้ยังไงล่ะ?

ถึงแม้ว่าฮวงเฟิงจะชอบอุ้มเสี่ยวไปśแต่เขาก็ไม่เคยลูบขนมันตอนที่กอดมันเหมือนเด็กน้อยคน ถึงแม้ว่าฮวงเฟิงจะชอบอุ้มเสี่ยวไปśแต่เขาก็ไม่เคยลูบขนมันตอนที่กอดมันเหมือนเด็กน้อยคน

เสี่ยวไปśไม่ค่อยถูกกระทำแบบนี้เท่าไหร่นักมันจึงไม่ทำอะไรที่เป็นอันตรายต่ออีกฝśาย เสี่ยวไปśไม่ค่อยถูกกระทำแบบนี้เท่าไหร่นักมันจึงไม่ทำอะไรที่เป็นอันตรายต่ออีกฝśาย

“บ้านของหนูไม่ได้อยู่แถมนี้ค่ะ”เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ พูดเสียงดังฟังชัด จากนั้นก็หันไปถามฮวงเฟิงว่า “คุณลุง หมาน้อยน่ารักตัวนี้มีชื่อไหมคะ”

“คุณลุง…?”ใบหน้าของฮวงเฟิงถึงกับตึง นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเรียกเขาว่าลุง นี่เขา…เขาแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ? เขายังไม่เคยมีแฟนหรือแต่งงานเลยนะ…

อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่าฮวงเฟิงไม่สามารถระบายความโกรธออกมาต่อเด็กที่ไร้เดียงสาแล “มันชื่อเสี่ยวไปś”

“โอ้เสี่ยวไปśนี่เอง! แล้วฉันจะเอาขนมมาให้กินนะ” เด็กน้อยก้มศีรษะแล้วพูดกับเสี่ยวไปśด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จากนั้นเสี่ยวไปśก็ถูหน้าที่อกของเธอสองครั้งรวมถึงเลียมือของเธอโดยไม่ได้คำนึงศักดิ์ศรีในฐานะสัตว

เด็กน้อยหัวเราะออกมาดังๆ ด้วยความสุข เด็กน้อยหัวเราะออกมาดังๆ ด้วยความสุข

ส่วนฮวงเฟิงนั้นจู่ๆเขาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที เขาไม่รู้ว่าเด็กน้อยคนนี้ออกมากับใคร และไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้ปกครองของเธอประมาทขนาดนี้ได้อย่างไร

“นี่เด็กน้อย พ่อแม่ของหนูอยู่ที่ไหนล่ะ” ฮวงเฟิงพยายามอดทนและถามเธออีกครั้ง “นี่เด็กน้อย พ่อแม่ของหนูอยู่ที่ไหนล่ะ” ฮวงเฟิงพยายามอดทนและถามเธออีกครั้ง

“หนูไม่มีพ่อค่ะ”จากนั้นเธอก็ยิ้มและพูดกับฮวงเฟิงว่า “หนูมาที่นี่กับแม่ เมื่อกี้ แม่อยู่ตรงนั้นค่ะ”

ฮวงเฟิงดีใจไม่น้อยที่ได้รู้ข่าวของสมาชิกในครอบครัวของเธอแม้ว่าเขาจะสงสัยที่เด็กน้อยบอ แต่ฮวงเฟิงก็พาเธอไปตามทางที่เธอชี้ทันที

อย่างไรก็ตามเมื่อฮวงเฟิงพาเด็กน้อยไปตรงนั้นแม่ของเธอก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นเสียแล้ว อย่างไรก็ตามเมื่อฮวงเฟิงพาเด็กน้อยไปตรงนั้นแม่ของเธอก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นเสียแล้ว

ฮวงเฟิงเดาว่าแม่ของเธอคงรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ตรงนี้จึงออกไปตามหาเธอ ด้วยเหตุนี้เขาจึงตัดสินใจรอที่นี่สักหน่อย บางทีหลังจากที่อีกฝśายหาเธอไม่ เธออาจจะกลับมาตรงนี้

ที่นี่เป็นลานกว้างห่างออกไปไม่ไกลเป็นสถานที่ที่คุณย่าและคุณปูśกำลังเต้นรำกัน ฮวงเฟิงเห็นม้านั่งตัวหนึ่ง เลยพาเด็กน้อยไปนั่งรอให้แม่ของเธอกลับมา

เด็กน้อยคนนี้เชื่อฟังมากและไม่ส่งเสียงที่ชวนอึดอัดเธอไม่ได้ร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวเหมือ เพราะเธอกำลังเล่นกับเสี่ยวไปś

ฮวงเฟิงกำลังคิดว่าโชคดีที่อีกฝśายอยู่กับเขา ขืนเขาออกไปตามหาแม่ของเธอคนเดียว มีหวังเด็กน้อยคนนี้ได้ขโมยสัตว์เลี้ยงของเขาแน่