กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 307 ซุ่มโจมตี บทที่ 307 ซุ่มโจมตี

ในทางกลับกันผู้ที่เกี่ยวข้องนั้นฮวงเฟิงไม่ได้พบของพิเศษใดๆ เพราะตอนนี้โฟกัสส่วนใหญ่ของเขาอยู่ที่กล่องจักรวาลและเขาไม่เหลือพลังงานมากนัก ดังนั้นเขาจึงมุ่งเน้นไปที่ธุรกิจของตัวเอง ดังนั้นตอนนี้เขาจึงไม่ได้ใส่ใจกับความรู้สึกของตัวเองมากนัก

ฮวงเฟิงที่กลับมาคนเดียวลงจากรถแท็กซี่เพราะว่าเขาไม่มีรถยนต์ส่วนตัวดังนั้นเขาจึงไม่ต้อง ดังนั้นเมื่อเขายังอยู่ห่างจากย่านที่อยู่อาศัยเขาจึงลงจากรถและเตรียมที่จะเดินกลับบ้าน

ในอดีตตอนที่เขาไม่มีกล่องจักรวาลฮวงเฟิงจะอดทนและฝřกฝนทุกเช้า อย่างไรก็ตามหลังจากที่เขาได้รับกำลังภายในและเวทมนตร์ เขาก็มุ่งเน้นไปที่การฝřกฝนทั้งสองสิ่งนี้มากขึ้นซึ่งทำให้ร่างกายของเขาสงบลงได้มาก แต่วันนี้จู่ๆ เขาก็มีอารมณ์ที่จะทำเช่นนั้นและเตรียมพร้อมจะวิ่งกลับบ้าน

แต่แล้วฮวงเฟิงก็ต้องรู้สึกเสียใจอย่างรวดเร็วเพราะเขาต้องการทีแค่ที่จะเดินในสถานที่ที่มีผู้ค และไม่ได้รับผลกระทบจากรถคันอื่นในขณะที่กำลังวิ่ง อยู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ตอนนี้ฮวงเฟิงอยู่ในตรอกเล็กๆที่ค่อนข้างมืดและมีไฟถนนล้อมรอบตัวเขา อย่างไรก็ตามมันมืดมากและก็ไม่ได้ส่องสว่างสักเท่าใดนัก หากเขาไม่ได้ฝřกฝนกำลังภายในและมีสายตาที่ดีกว่าคนปกติอยู่แล้ววิสัยทัศน์ของเขาก็อาจจะแย่ลงไ

ดวงตาของฮวงเฟิงมองไปที่มุมหนึ่งโดยไม่รู้ตัวซึ่งเขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของอันตรายราวกับว ดวงตาของฮวงเฟิงมองไปที่มุมหนึ่งโดยไม่รู้ตัวซึ่งเขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของอันตรายราวกับว

ฮวงเฟิงอยากจะหันหลังกลับและหนีไปแต่เขารู้สึกได้ว่าเขาได้ตกเป็นเป้าหมายแล้ว ถ้าเขาหันหลังกลับก็เท่ากับเขาได้หันหลังให้อีกฝśาย

ดังนั้นฮวงเฟิงจึงเลือกที่จะเดินหน้าต่อไปเพียงแค่เสียงฝ่ีเท้าของเขาเบาลงและความเร็วของเ ดังนั้นฮวงเฟิงจึงเลือกที่จะเดินหน้าต่อไปเพียงแค่เสียงฝ่ีเท้าของเขาเบาลงและความเร็วของเ

เพียงแค่นั้นไม่ว่าเขาจะช้าแค่ไหนเขาก็ยังไปถึงมุมนั้นได้เมื่อเขาเข้าใกล้มุมนั้นกล้ามเนื้อทั้งหม เพียงแค่นั้นไม่ว่าเขาจะช้าแค่ไหนเขาก็ยังไปถึงมุมนั้นได้เมื่อเขาเข้าใกล้มุมนั้นกล้ามเนื้อทั้งหม

พร้อมที่จะตอบสนองต่อสถานการณ์ที่กะทันหัน พร้อมที่จะตอบสนองต่อสถานการณ์ที่กะทันหัน

ตามที่คาดไว้เมื่อฮวงเฟิงก้าวเข้ามาในสถานที่นั้นมีดสั้นสีดำก็ปรากฏขึ้นจากที่ไหนสักแห่งแล ฮวงเฟิงเตรียมพร้อมไว้อยู่แล้ว เขาจึงเตะข้อมือที่ถือมีดสั้นนั้นและอยากจะเตะอีกฝśายให้ถอยออกไป แต่การเคลื่อนไหวของอีกฝśายนั้นก็ไม่ช้าเลย

และในเวลานี้มันเป็นเรื่องยากสำหรับฮวงเฟิงที่จะหดขากลับแต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่เตรียมพร้อม ตั้งแต่ตอนที่พวกเขาเริ่มต่อสู้กันเขาก็ได้เตรียมพร้อมสำหรับการใช้เวทมนตร์ ดังนั้นเมื่อคู่ต่อสู้ของเขาแทงไปที่ต้นขาของเขาใบมีดลมก็ได้ตัดไปที่ข้อมือของคู่ต่อสู้แล้ว

คู่ต่อสู้ของเขาไม่ได้คาดคิดถึงการโจมตีเช่นนี้แม้ว่ามีดสั้นในมือของเขาจะไม่ตกลงถึงพื้น แต่มันก็หยุดเคลื่อนไหวเนื่องจากการโจมตีและทิศทางที่เขากำลังเคลื่อนเข้ามาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ในเวลานี้ฮวงเฟิงสามารถมองเห็นภาพเงาของอีกด้านหนึ่งได้แล้วภาพเงาของอีกด้านหนึ่งนั้น และเนื่องจากแสงไฟทำให้ฮวงเฟิงไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนนัก แต่จริงๆ แล้วเท้าของเขากำลังเหยียบลงบนหน้าอกของอีกฝśาย

เห็นได้ชัดว่าอีกฝśายไม่สามารถตอบสนองต่อการเตะของฮวงเฟิงได้และได้เตะเข้าที่ศีรษะขอ แต่ฮวงเฟิงยังคงได้เปรียบ หลังจากที่เตะศีรษะของอีกฝśายแล้วเขาก็เตะเข้าที่ศีรษะของอีกฝśายอีกครั้งและทำให้เขาล้มลงกับพื้น

หลังจากนั้นฮวงเฟิงก็ก้าวไปข้างหน้าและกดคู่ต่อสู้ของเขาลงกับพื้นจากนั้นก็คว้ามีดสั้นในมือ หลังจากนั้นฮวงเฟิงก็ก้าวไปข้างหน้าและกดคู่ต่อสู้ของเขาลงกับพื้นจากนั้นก็คว้ามีดสั้นในมือ

อย่างไรก็ตามฮวงเฟิงรู้สึกได้อย่างรวดเร็วว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขารู้สึกว่าร่างกายท่อนบนของอีกฝśายนั้นออกจะใหญ่เกินไปสักหน่อยและยังให้ความรู้สึกที่นุ่มนวลแ

ฮวงเฟิงตอบสนองอย่างรวดเร็วเขาเงยหน้าขึ้นทันทีและมองไปที่คู่ต่อสู้ของเขาและด้วยแสงส เขาก็เห็นใบหน้าที่สวยงาม แต่บนใบหน้าที่สวยงามนั้นมีความเสียใจอยู่ มีคราบเลือด ความเหนื่อยล้า และโคลน ในขณะนี้คู่ต่อสู้ของเขานั้นเบิกตากว้างและมองไปที่ฮวงเฟิงด้วยความสิ้นหวังและความโกรธราวกับว

“เฮ้ยขอโทษผมไม่รู้ว่าคุณเป็นผู้หญิง” ฮวงเฟิงขอโทษโดยสัญชาตญาณ แต่แล้วเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “เฮ้อ ไม่สิคุณซุ่มโจมตีผมก่อน ผมก็แค่ป้องกันตัว

แล้วทำไมคุณถึงได้มองผมแบบนั้นล่ะ?” แล้วทำไมคุณถึงได้มองผมแบบนั้นล่ะ?”

คำพูดของฮวงเฟิงทำให้อีกฝśายตกใจแล้วเธอก็ถามว่า:”คุณไม่ใช่หนึ่งในนั้นงั้นเหรอ?” เสียงนั้นชัดเจนและไพเราะราวกับสกายลาร์ค เมื่อพิจารณาจากรูปลักษณ์และน้ำเสียงของเธอแล้วคนธรรมดาจะไม่เคยคิดเลยว่าบุคคลดังกล่าวมีฝ

“คนของพวกเขาหรือคนของใครผมแค่เดินผ่านมา”ฮวงเฟิงกล่าว ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจว่าอีกฝśายดูเหมือนจะลอบโจมตีผิดคนซะแล้ว

ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นเธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วเธอก็ขมวดคิ้วและเริ่มเหงื่อออก ใบหน้าของเธอซีดลง

ฮวงเฟิงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นกับอีกฝśายแต่แน่นอนว่าเขาไม่กล้าปล่อยเธอไป เป็นไปได้มากว่าอีกฝśายพยายามหลอกล่อเขาและตอนนี้เขาไม่สามารถเชื่อคำพูดของอีกฝśายได้ทั้งหม

ผู้หญิงคนนั้นไม่ตอบเขาแต่เธอพูดว่า ผู้หญิงคนนั้นไม่ตอบเขาแต่เธอพูดว่า

“ถ้าคุณไม่อยากตายก็รีบออกไปจากที่นี่ซะ” “ถ้าคุณไม่อยากตายก็รีบออกไปจากที่นี่ซะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝśายฮวงเฟิงก็รู้สึกกังวลเล็กน้อยราวกับว่าเขากังวลเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝśายฮวงเฟิงก็รู้สึกกังวลเล็กน้อยราวกับว่าเขากังวลเล็กน้อย

อย่างไรก็ตามฮวงเฟิงกำลังรู้สึกสับสนกับเหตุการณ์ต่างๆ อยู่ ว่าเกิดอะไรขึ้น? อย่างไรก็ตามฮวงเฟิงกำลังรู้สึกสับสนกับเหตุการณ์ต่างๆ อยู่ ว่าเกิดอะไรขึ้น?

เช่นเดียวกับที่ฮวงเฟิงต้องการที่จะถามอะไรบางอย่างผู้หญิงคนนั้นก็ปิดปากของเขา ฮวงเฟิงคิดว่าเธอกำลังพยายามลอบโจมตีเขาอีกครั้ง แต่ในขณะที่เขากำลังจะปัดป้องเขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้นกระซิบว่า: “อย่าส่งเสียง มันอาจจะเป็นพวกนั้นก็ได้!”

“พวกนั้น?” “พวกนั้น?”

ฮวงเฟิงรู้สึกสงสัยในใจ เขายังคงสงสัยเกี่ยวกับ “พวกนั้น” ที่กล่าวออกมาจากปากของผู้หญิงคนนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง

อย่างไรก็ตามเขายังได้ยินเสียงฝ่ีเท้าที่ดังมาจากท้ายซอยมันฟังดูยุ่งเหยิง อย่างไรก็ตามเขายังได้ยินเสียงฝ่ีเท้าที่ดังมาจากท้ายซอยมันฟังดูยุ่งเหยิง

แต่เสียงก็นุ่มนวลเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนั้นต้องตั้งใจทำ; เพราะมันไม่ใช่เสียงเดินของคนปกติ แต่เสียงก็นุ่มนวลเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนั้นต้องตั้งใจทำ; เพราะมันไม่ใช่เสียงเดินของคนปกติ

ฮวงเฟิงมองไปที่ผู้หญิงที่อยู่ข้างใต้ตัวเขาอีกครั้งเขาเห็นว่าใบหน้าของเธอเป็นกังวลเล็กน้อย แต่ก็มีความแน่วแน่

“ปล่อยฉันไปก่อนเถอะ ฉันจะรั้งพวกมันไว้ให้” “ปล่อยฉันไปก่อนเถอะ ฉันจะรั้งพวกมันไว้ให้”

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอบอกฮวงเฟิงเกี่ยวกับอันตรายของสถานที่นี้ฮวงเฟิงดูเหมือนจะเข้าใจบา เห็นได้ชัดว่าคนที่ตามหาเธอนั้นเป็นศัตรูกันทั้งสองฝśาย