กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 314 แฟนของฉัน บทที่ 314 แฟนของฉัน

ถงเฉียนเองก็ไม่ได้คาดคิดว่าขณะที่เขากำลังชอปปิ่้งอยู่นั้นจะต้องบังเอิญมาเจอกับคนที่เขาต ซึ่งนั่นทำให้ถงเฉียนโมโหมาก

เขายังคงมีเรื่องคาใจกับฮวงเฟิงเพราะว่าฮวงเฟิงเป็นคนแรกที่ทำให้เขารู้สึกอับอายและเป็นค และต่อมาเขาก็ได้สั่งให้ลูกน้องไปจัดการฮวงเฟิง แต่คนของพี่เป่ียวก็ทำได้ไม่ดีเลย หลังจากนั้นที่เขาต้องพบเจอกับปัญหาหลายอย่าง ดังนั้นเขาจึงลืมและไม่มีแม้แต่เวลาและเรี่ยวแรงที่จะไปสร้างปัญหาให้กับฮวงเฟิงอีก

เดิมทีถงเฉียนนั้นก็เกือบจะลืมฮวงเฟิงไปแล้วและเขาก็ไม่คาดคิดว่าจะได้มาเจอฮวงเฟิงในวัน ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ยังมา “ชอปปิ่้ง” กับผู้หญิงที่เขาชอบอีกด้วย แล้วจะไม่ให้ถงเฉียนรู้สึกโกรธได้อย่างไร?

จริงๆแล้ว ถงเฉียนนั้นก็ไม่ได้มองฮวงเฟิงในแง่ดีอยู่แล้ว มันคงจะดีถ้าเขาได้สะสางเรื่องนี้เสีย แต่เมื่อได้เห็นฮวงเฟิงควงผู้หญิงที่เขาชอบมา เขาก็เกิดความอิจฉา และต้องการที่จะฆ่าฮวงเฟิงเสียตอนนี้เลย แน่นอนว่าถ้าเขารู้ว่าฮวงเฟิงจะทำให้เขาต้องขาหัก เขาก็คงจะฆ่าฮวงเฟิงไปเสียตั้งนานแล้ว

บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลังยื่นถุงข้าวของให้ในทันทีฮวงเฟิงเหลือบตามองและเห็นว่ามันคือเสื้อ บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลังยื่นถุงข้าวของให้ในทันทีฮวงเฟิงเหลือบตามองและเห็นว่ามันคือเสื้อ

อย่างไรก็ตามซูหยูโม่นั้นไม่ได้ชายตามองด้วยซ้ำและเธอก็กล่าวขณะที่มองไปที่ถงเฉียนอย่าง “นายน้อยถง เอากลับไปเสียเถอะ ฉันไม่ต้องการของของคุณและได้โปรดเรียกชื่อจริงของฉัน หรือเรียกฉันว่าผู้อำนวยการซูก็ได้”

“พูดสิ…”เมื่อเห็นว่าซูหยูโม่ขมวดคิ้ว ถงเฉียนก็รีบเปลี่ยนคำพูดของเขา “ซูหยูโม่ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม พวกเราก็ยังเป็นเพื่อนกันนะ ในฐานะเพื่อนฉันก็เลยอยากจะมอบข้าวของให้กับเธอ ดังนั้นเธอก็แค่รับมันไปซะเถอะมันไม่ใช่ของราคาแพงอะไร”

ถึงอย่างไรก็ตามถงเฉียนก็ยังคงเชื่อมั่นในความคิดของเขาและปฏิเสธที่จะยอมรับมันถงเฉียน “ฉันกำลังจะไปต่างประเทศและอาจจะไม่ได้กลับมาสักพัก ฉันก็เลยอยากจะมอบของให้เธอไว้เป็นที่ระลึก อย่าลืมฉันนะ”

“ไม่ล่ะขอบใจ” ซูหยูโม่ยังคงปฏิเสธ “ไม่ล่ะขอบใจ” ซูหยูโม่ยังคงปฏิเสธ

อีกด้านหนึ่งนั้นฮวงเฟิงก็เดาว่าที่ถงเฉียนต้องไปต่างประเทศคงเป็นเรื่องเกี่ยวกับขาของเขา ถึงแม้ว่าตอนนี้ขาของเขาต้องพิการแต่เขาก็ยังคงยโสโอหัง เขารับเรื่องนี้ไม่ได้เลยจริงๆ

“หยูโม่ฉันจริงใจกับเธอนะ นี่เธอจะใจแข็งปฏิเสธฉันจริงๆ งั้นเหรอ?” ถงเฉียนกล่าวขณะที่มองดูซูหยูโม่ด้วยใบหน้าที่จริงใจ แต่ภายในใจของเขานั้นเขากำลังก่นด่าซูหยูโม่อยู่และเขาไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า เธอปฏิเสธเขาอย่างจริงจังและยิ่งไปกว่านั้นยังปฏิเสธเขาต่อหน้าผู้คนมากมาย ดังนั้นในใจของเขาจึงเต็มไปด้วยความโกรธ

“ขอบใจนะนายน้อยถง สำหรับความรักของคุณ อย่างไรก็ตามฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณเลย” ซูหยูโม่ไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่เขาพูดออกมา และเธอก็ต้องการที่จะลาเขาไปเสียเร็วๆ “แล้วก็นะ ตอนนี้ฉันมีแฟนแล้ว ได้โปรดอย่ามารบกวนฉันอีกเลย เดี๋ยวแฟนของฉันจะโมโหเอา”

ขณะที่ฮวงเฟิงกำลังสังสัยว่าซูหยูโม่นั้นมีแฟนแล้วซูหยูโม่ก็เอื้อมแขนมาควงแขนเขาท่ามกลา แล้วเธอยังเอียงหัวซบไปที่ไหล่ของฮวงเฟิง ซึ่งนั่นก็บ่งบอกความหมายที่เธอพูดได้อย่างชัดเจน

ฮวงเฟิงเข้าใจในสิ่งที่ซูหยูโม่พูดเขายืนตัวแข็งเป็นหินเขาอยากที่จะผลักไสเธอ แต่เมื่อซูหยูโม่ออกแรงที่ควงแขนของเขาเอาไว้ เขาจึงไม่ได้ผลักไสเธอออกไป และเขาเองก็ไม่ได้ชอบขี้หน้าของถงเฉียนเช่นกันดังนั้นเขาจึงอยากจะทำให้เขาอกระเบิดตาย

เพียงแค่ว่าฮวงเฟิงรู้สึกหมดหนทางเล็กน้อยเขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเปลี่ยน แต่หลังจากวันนี้อีกฝśายอาจจะเกลียดเขามากกว่าเดิมก็ได้ โชคดีที่อีกฝśายกำลังจะเดินทางไปต่างประเทศและเมื่อเขากลับมาก็ยากที่จะบอกได้ว่าเขาจะยังกลัวอ

เป็นไปตามที่คาดไว้เมื่อถงเฉียนเห็นการกระทำของซูหยูโม่เขามองเธอด้วยสายตาที่โกรธแค้น เป็นไปตามที่คาดไว้เมื่อถงเฉียนเห็นการกระทำของซูหยูโม่เขามองเธอด้วยสายตาที่โกรธแค้น

แม้ว่าเขาจะเดาไม่ถูกเมื่อเห็นฮวงเฟิงและซูหยูโม่กำลังเดิน “ชอปปิ่้ง” ด้วยกัน แต่เขาก็รู้ว่ามาตรฐานของซูหยูโม่นั้นสูงมากและแม้ว่าเธอจะไม่ได้คลั่งไคล้ในตัวเขา แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะมาคลั่งไคล้เจ้ายามเฝ้าประตูคนนี้ ถงเฉียนคิดว่าฮวงเฟิงก็เหมือนกันกับเขาและกำลังไล่ตามจีบซูหยูโม่อยู่

อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าสถานการณ์จะไม่เป็นไปตามที่เขาคาดไว้แม้ว่ามันจะเป็นไปได้ว่าซู่ย เมื่อเห็นการกระทำของเธอ เขาก็รู้ดีว่าแม้ว่าพวกเขาสองคนจะยังไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ซูหยูโม่ก็ไม่ได้เกลียดชังฮวงเฟิงเลย อันที่จริงเธอแอบปลื้มเขาเสียด้วยซ้ำ

“หยูโม่นี่เธอไปตกหลุมรักคนแบบนี้ได้ยังไงกัน? เธอก็รู้ว่าเขาเป็นแค่ รปภ. เขาไม่ได้คู่ควรกับเธอเสียด้วยซ้ำ!” ถงเฉียนชี้ไปที่ฮวงเฟิงและตะเบ็งเสียงใส่

“ฉันจะรักจะชอบใครมันก็เรื่องของฉันไม่ใช่เรื่องของคุณ” ซูหยูโม่กล่าวเสียงเย็น “ตอนนี้คุณก็เห็นแล้ว ว่าฉันมีแฟนแล้ว อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะ ฉันกลัวว่าแฟนของฉันจะโกรธเอา”

หลังจากนั้นซูหยูโม่ก็หันหลังกลับและมองไปที่ฮวงเฟิงอย่างอ่อนโยนและกล่าวว่า”พวกเราไป หลังจากนั้นซูหยูโม่ก็หันหลังกลับและมองไปที่ฮวงเฟิงอย่างอ่อนโยนและกล่าวว่า”พวกเราไป

สายตาที่จ้องมองฮวงเฟิงอย่างอ่อนโยนของซูหยูโม่ทำให้เขารู้สึกใจหายนิดหน่อยและยิ่งบวก แต่เขาก็นึกได้ว่าฮวงเฟิงและซูหยูโม่นั้นได้หันหลังกลับและเดินจากไปไกลแล้ว

“ไอ้ห่ารปภ. เอ้ย ฉันจะฆ่าแกซะ!” ในตอนนี้ ความคิดที่จะฆ่าฮวงเฟิงของถงเฉียนก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง และไม่ใช่แค่สั่งสอนเหมือนครั้งก่อนหน้านี้

“ฮัลโหลคุณคาวาชิมะใช่ไหม? ผมถงเฉียนนะ คุณสบายดีไหม? คืนนี้คุณพอจะมีเวลาว่างไหม? ผมอยากจะเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ ได้สิ เจอกันคืนนี้นะ!” หลังจากที่ฮวงเฟิงและซูหยูโม่จากไปแล้ว ถงเฉียนก็โทรศัพท์ และคนที่เขากำลังหาอยู่ก็คือ คาวะชิมะ

ถงเฉียนได้ปกปิดความจริงจากเขามาตลอดแต่มันก็ไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญก็คือเขารู้ว่าคนที่เขาพาเขามาด้วยล้วนแต่แข็งแกร่งและคนที่เขาพามาล้วนมีพลังมากและ แต่พวกเขาก็ยังทำไม่สำเร็จ สิ่งนี้ทำให้ถงเฉียนรู้สึกว่าฮวงเฟิงนั้นมีฝ่ีมือบางอย่าง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เคลื่อนไหวในตอนนี้เพราะกลัวว่าฮวงเฟิงจะถือโอกาสนี้สั่งสอนบทเรียนให้แก่เขา

นอกจากนี้ในตอนนี้เขาต้องการที่จะฆ่าฮวงเฟิงเสีย ดังนั้นเขาจึงไม่ไว้วางใจบอดี้การ์ดของเขามากนัก นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงคิดว่าแขกของพ่อ คาวะชิมะและลูกน้องของเขาจะมีอำนาจมากและควรไว้วางใจ