กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 345 รถพัง บทที่ 345 รถพัง

“ครับ!”ฮวงเฟิงตอบพลางเหยียบคันเร่งเพื่อไล่ตามรถคันข้างหน้า “ครับ!”ฮวงเฟิงตอบพลางเหยียบคันเร่งเพื่อไล่ตามรถคันข้างหน้า

“โธ่เว้ยดูท่าแล้วหมอนั่นกัดเราไม่ปล่อยแน่ แถมมันยังมีเวลาไปรายงานสถานการณ์กับตำรวจอีก” ทหารคนที่ขับรถมองกระจกมองข้างแล้วพูด

ถนนเส้นนี้มีกว้างขวางและโล่งมากดังนั้น การที่จะสลัดฮวงเฟิงให้หลุดจึงเป็นไปได้ยาก จากตำแหน่งของฮวงเฟิง อีกฝśายสามารถติดตามพวกเขาได้จากระยะไกลโดยไม่ต้องกลัวว่าพวกเขาจะหนีไปได้

“เขาต้องเป็นพี่ชายของฉันแน่พวกแกเตรียมตัวโดนจับได้เลย!” แม้ว่าอีกฝśายจะพูดเป็นภาษาอังกฤษ แต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรคต่อหลี่ปิงอวิ๋นในการเข้าใจที่อีกฝśายพูด เนื่องจากเธอไม่ได้อ่อนภาษาอังกฤษ

“หุบปาก!”ทหารที่นั่งอยู่ข้างๆหลี่ปิงอวิ๋นจ้องเขม็งไปทางเธอ ทำให้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมาจนไม่กล้าเปิดปากพูดอะไรอีก

หลี่ปิงอวิ๋นที่ลืมไปว่าคนข้างๆเธอนั้นหาใช่คนดีไม่ขืนเธอไปยั่วโมโหจนอีกฝśายโกรธขึ้นมา คงไม่ดีกับเธอแน่

แต่ถึงอย่างนั้นในใจของเธอกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอีกฝśายเลยสักนิด เพราะอย่างน้อยก็มีคนรู้ว่าเธอหายตัวไป แต่จะใช่พี่ชายของเธออย่างที่เธอคิดจริงๆไหม เธอเองก็ไม่แน่ใจนัก

แม้ว่าเธออยากจะปักใจเชื่อว่าเป็นเขาแต่สมองกลับบอกเธอว่า คนๆนั้นไม่มีทางเป็นพี่ชายของเธอ เพราะอีกฝśายไม่ได้อยู่ที่เมืองเจียง

“จะเป็นใคร”หลี่ปิงอวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่คาดคิดว่าจะเป็นคนที่ตามหลังพวกเขามา

“ชนมันเลย!”ขณะที่หลี่ปิงอวิ๋นกำลังคิดว่าคนๆนั้นคือใคร ทหารคนที่ข้างๆเธอก็พูดกับคนที่ขับรถด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!พวกแกจะทำอย่างนั้นไม่ได้!” หลี่ปิงอวิ๋นลืมความกลัวไปชั่วขณะ ตวาดลั่น

หากคนที่ขับรถตามหลังมาต้องถูกทำร้ายจนเสียชีวิตก็อย่าหวังว่าเธอจะรอดจากเงื้อมมือขอ หากคนที่ขับรถตามหลังมาต้องถูกทำร้ายจนเสียชีวิตก็อย่าหวังว่าเธอจะรอดจากเงื้อมมือขอ

ซ้ำร้ายนอกจากเธอจะไม่ได้รับการช่วยเหลือแล้ว อีกฝśายจะต้องมาตายพราะเขาต้องการช่วยเธอ ไม่ว่าเขาคนนั้นจะเป็นใครก็ทำให้หลี่ปิงอวิ๋นรู้สึกผิดจากใจ เพราะเธอไม่ต้องการเห็นใครต้องจบชีวิตเพราะเธอเลย

แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไรเพื่อยั่วโมโหอีกฝśายทหารที่นั่งอยู่ถัดจากเธอก็ชิงปิดปากของเธอ ไม่ให้เธอพูดอะไรออกมาได้อีก

ส่วนทหารคนที่ขับรถอยู่ด้านหน้านั้นเขากลับไม่ล้มเลิกความคิดที่จะฆ่าฮวงเฟิงเพียงเพราะค ส่วนทหารคนที่ขับรถอยู่ด้านหน้านั้นเขากลับไม่ล้มเลิกความคิดที่จะฆ่าฮวงเฟิงเพียงเพราะค

เหตุการณ์ที่หลี่ปิงอวิ๋นเห็นตรงหน้าทำให้เธอรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาจู่ๆรถคันที่เธอนั่งอยู่ก็ชะลอค ทำให้ฮวงเฟิงที่ไล่ตามหลังมาติดๆไม่ทันสังเกตุเห็นความผิดปกติ จึงกลับใช้โอกาสนี้เข้าประชิดตัวอีกฝśาย

ปัง! ปัง!

ก่อนที่ฮวงเฟิงจะรู้สึกตัวเขาก็เห็นรถคันดังกล่าวพุ่งชนเขาอย่างจัง ฮวงเฟิงที่ไม่ทันได้ตั้งตัวถูกชนจนเสียหลัก

“เกิดอะไรขึ้น?”ไป๋เสี่ยวโหลวที่อยู่ปลายสาย ได้ยินเสียงที่ฟังดูโกลาหนจากโทรศัพท์ได้อย่างชัดเจน

“พวกมันชนรถผม!”ฮวงเฟิงตอบขณะที่พยายามควบคุมพวงมาลัยให้อยู่ “พวกมันชนรถผม!”ฮวงเฟิงตอบขณะที่พยายามควบคุมพวงมาลัยให้อยู่

เพราะอีกฝśายไม่ได้ชนเขาเพียงครั้งเดียว แต่ยังขับรถเบียดเขาโดยไม่ปล่อยให้เขาหนีไปได้…..Aileen-novel เพราะอีกฝśายไม่ได้ชนเขาเพียงครั้งเดียว แต่ยังขับรถเบียดเขาโดยไม่ปล่อยให้เขาหนีไปได้…..Aileen-novel

แม้ว่าฮวงเฟิงจะรู้วิธีขับรถและครอบครองใบขับขี่มาหลายป่ีแต่ทักษะการขับรถของเขาก็ยังไ เขาอาจทำหน้าที่เป็นคนขับรถได้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าได้

ฮวงเฟิงอยากจะสู้กับอีกฝśายให้รู้แล้วรู้รอดเขาไม่ชอบเล่นกับความอันตรายบนท้องถนนเลยส หากเทียบกันแล้ว ทักษะการขับรถของเขายังด้อยกว่าพลังหมัดของเขาซะอีก

“ตั้งสติพยายามขับหลบให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้” แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าทักษะการขับรถของฮวงเฟิงนั้นดีแค่ไหน แต่ฟังจากเสียงก็รู้แล้วว่า ฮวงเฟิงไม่รู้ว่าเขาควรจัดการกับสถานการณ์ในตอนนี้อย่างไร

เมื่อได้ยินคำแนะนำจากไป๋เสี่ยวโหลวมุมปากของฮวงเฟิงก็กระตุกยิ้มแห้งๆ เขาอยากหนีจากอีกฝśายใจจะขาด แต่อีกฝśายกลับไม่ปล่อยให้เขาได้โอกาส เหมือนกับสิงโตที่กำลังเขมือบเหยื่อของมัน

ฮวงเฟิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหยุดรถเขาไม่ต้องการแข่งกับอีกฝśายแล้ว หากเขายังขับรถแข่งกับอีกฝśายอีก ก็คงไม่ต่างจากการเอาชีวิตตัวเองไปทิ้ง

อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาอยู่ขอบถนน ในขณะที่ฮวงเฟิงกำลังจะหยุดรถ อีกฝśายก็พุ่งมาชนจนรถของเขาชนเข้ากับรั้ว!

แค่กแค่ก แค่ก! แค่กแค่ก แค่ก!

แขนของฮวงเฟิงได้รับบาดเจ็บและหน้าผากเลือดไหลก่อนหน้านี้เขาเคยเผชิญหน้ากับอันตรา แต่กลับไม่มีครั้งไหนรุนแรงเท่ากับครั้งนี้ ใครจะไปคิดว่าวันนี้ เขาจะถูกรถชนกันเล่า!

ยังดีที่ฮวงเฟิงไม่ได้รับบาดเจ็บถึงขั้นสาหัสและหลังจากไอออกมาสองสามครั้ง เขาก็พยายามป่ีนออกมาจากรถ

“ฮวงเฟิง!ฮวงเฟิง! นายเป็นอะไรไหม?” แสดงว่าโทรศัพท์ของฮวงเฟิงยังใช้ได้ปกติ อย่างน้อยเขาโดนเข้าขนาดนี้ โทรศัพย์ก็ยังไม่พัง

“แค่ก..แค่กผมไม่เป็นไรแต่ว่ารถผมพังแล้ว…” “แค่ก..แค่กผมไม่เป็นไรแต่ว่ารถผมพังแล้ว…”

“ค่อยยังชั่วที่นายไม่เป็นอะไร…”ไป๋เสี่ยวโหลวถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วเธอก็ต้องขมวดคิ้วมุ่น รถของหวงเฟิงได้รับความเสียหาย แล้วอย่างนี้ เขาจะไล่ตามคนเหล่านั้นต่อได้อย่างไร?

“นายค่อยหารถตามข้างทางแล้วค่อยตามพวกเขาไปก็แล้วกัน”ไป๋เสี่ยวโหลวกล่าว แต่ในใจ เธอกลับหมดหวัง เพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฮวงเฟิงจะต้องรออีกนานแค่ไหน ถึงจะมีรถสักคันขับผ่านมา

“ถ้าวิธีนี้ใช้ไม่ได้ก็รอตรงนั้น อีกไม่นาน พวกตำรวจก็คงไปถึงที่เกิดเหตุ” ไป๋เสี่ยวโหลวพูดเสริม แต่เธอไม่ได้ไว้ใจพวกตำรวจเท่าไหร่นัก ใครจะไปรู้ว่าพวกเขาจะมาถึงเมื่อไหร่

“ไม่เป็นไรครับผมมีวิธีไล่ตามพวกเขาให้ทัน แต่ตอนนี้ ผมไม่สะดวกคุยโทรศัพท์เท่าไหร่ ผมขอวางสายก่อนนะครับ” ฮวงเฟิงตอบ จากนั้นก็วางสายทันที

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในสมองของฮวงเฟิงคือผ้าคลุมกันลมที่เขาเพิ่งได้มาผ้าคลุมกันลมนี้เ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในสมองของฮวงเฟิงคือผ้าคลุมกันลมที่เขาเพิ่งได้มาผ้าคลุมกันลมนี้เ

แต่การที่จะโทรคุยกับอีกฝśายควบคู่ไปด้วยคงจะไม่สะดวกเท่าไหร่เพราะระหว่างที่เขาบินอย เสียงที่อีกฝśายจะได้ยินคงจะมีแต่เสียงลม ฮวงเฟิงเลยไม่อยากให้ไป๋เสี่ยวโหลวสงสัยในตัวเขา

อีกด้านหนึ่งไป๋เสี่ยวโหลวพยายามโทรกลับเพียงไม่กี่สายก็ถอดใจไปทันที ที่พบว่าฮวงเฟิงตัดสายไปแล้ว ไม่โทรกลับมา

แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าที่ฮวงเฟิงพูดหมายถึงอะไรแต่หลังจากคิดไปสักพัก เธอก็รู้สึกว่าอีกฝśายมีความลับมากมายที่เธอไม่รู้ บางทีอีกฝśายอาจจะใช้วิธีบางอย่างที่เธอคิดไม่ถึงอยู่ก็ได้

ในตอนนี้ไป๋เสี่ยวโหลวทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่ฮวงเฟิงเท่านั้น ในตอนนี้ไป๋เสี่ยวโหลวทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่ฮวงเฟิงเท่านั้น

กำลังเสริมที่เธอส่งไปอยู่ไกลจากที่เกิดเหตุมาก หากฮวงเฟิงคลาดกับศัตรู กำลังเสริมที่เธอส่งไปก็ไม่มีทางตามพวกมันทันเหมือนกัน กำลังเสริมที่เธอส่งไปอยู่ไกลจากที่เกิดเหตุมาก หากฮวงเฟิงคลาดกับศัตรู กำลังเสริมที่เธอส่งไปก็ไม่มีทางตามพวกมันทันเหมือนกัน

“รถมันพังแล้ว!” “รถมันพังแล้ว!”

ในตอนที่ทหารที่ขับรถด้านหน้าเห็นรถของฮวงเฟิงชนกำแพง เขาก็พูดด้วยท่าทางผ่อนคลาย เขาคิดไม่ถึงว่าทักษะการขับรถของฮวงเฟิงจะอ่อนหัดขนาดนี้ อะไรกัน ไอ้หมอนี่ถูกจัดการง่ายโคตร!

“ฮ่าฮ่าฮ่ามันจบเห่แล้ว!” “ฮ่าฮ่าฮ่ามันจบเห่แล้ว!”

ทหารอีกคนพูดเสริม ทหารอีกคนพูดเสริม