กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 355 ปลอดภัย บทที่ 355 ปลอดภัย

เมื่อฮวงเฟิงปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าหลี่ปิงอวิ้นอีกครั้งซึ่งใช้เวลาเพียงห้านาทีก่อนที่เขาจะกลับม เมื่อฮวงเฟิงปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าหลี่ปิงอวิ้นอีกครั้งซึ่งใช้เวลาเพียงห้านาทีก่อนที่เขาจะกลับม

“ในที่สุดนายก็กลับมา?!”ฉันกลัวแทบแย่ ตอนที่เสียงป่้นดังฉันกลัว ฉันกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนาย กลัวว่านายจะต้องมาตายที่นี่”เมื่อเห็นฮวงเฟิงกลับมา หลี่ปิงอวิ้นก็กล่าวกับเขาด้วยน้ำเสียงสะอื้น

เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ทำให้ดาราสาวสวยผู้ที่ไม่เคยประสบกับเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนถึงกับว้ หัวใจของเขาคงได้พังทลายไปจริงๆ แน่ อีกอย่างเธอก็ได้ความหวังทั้งหมดไว้ที่ฮวงเฟิงไปแล้วด้วย

เธอไม่สามารถตามไปดูฮวงเฟิงในสถานการณ์จริงได้ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงแค่และคาดเดาเ เธอไม่สามารถตามไปดูฮวงเฟิงในสถานการณ์จริงได้ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงแค่และคาดเดาเ

อย่างไรก็ตามก่อนหน้านี้เธอจะกังวลเกี่ยวกับพี่ชายของเธอเพราะสุดท้ายหลังจากที่เขามาอย เธอเองก็กลัวว่าจะถูกพวกคนเลววางแผนทำร้ายและนั่นก็ยิ่งทำให้เธอกังวลเกี่ยวกรรมชะตากรรมขอ อีกทั้งยังมีฮวงเฟิงอีกคนที่เธอเป็นกังวลด้วย ในโลกที่ไร้เดียงสาของเธอแสดงให้เห็นว่าเธอยังไม่สามารถรับชะตากรรมนี้ได้ในทันที

“ไม่เป็นไรไม่เป็นไร” เมื่อเห็นน้ำตาของหลี่ปิงอวิ้น ฮวงเฟิงก็ถึงกับทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอเนื่องจากหลี่ปิงอวิ้นเองก็อายุน้อยกว่าเขา นั่นจึงเป็นเรื่องปกติที่เธอจะร้องไห้ออกมาในสถานหการณ์เช่นนี้

เมื่อได้รับคำปลอบใจจากฮวงเฟิงในที่สุดหลี่ปิงอวิ้นก็ดีขึ้นมาเล็กน้อย “คนเลวพวกนั้นตายหมดไหม?”

“อืมไม่ต้องห่วงพวกมันตายหมดแล้ว” ฮวงเฟิงกล่าวต่อ: “พวกเราควรลงไปข้างล่างและกลับได้แล้วเผื่อว่าครอบครัวของเธอจะเป็นห่วงเอา”

ตอนนี้พวกเขาทั้งสองยังคงอยู่บนต้นไม้และเห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่สามารถอยู่บนนั้นได้ตลอ ตอนนี้พวกเขาทั้งสองยังคงอยู่บนต้นไม้และเห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่สามารถอยู่บนนั้นได้ตลอ

“ครอบครัวของฉันรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?” หลี่ปิงอวิ้นถามขึ้นอย่างรวดเร็ว “ครอบครัวของฉันรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?” หลี่ปิงอวิ้นถามขึ้นอย่างรวดเร็ว

ฮวงเฟิงกอดหลี่ปิงอวิ้นอีกครั้งเขาใช้ถุงมือวิเศษพาเธอลงมาช้าๆ โดยพยายามที่จะไม่ให้เธอเห็น เขาค่อย ๆ ลงมาจากต้นไม่อย่างช้า ๆ ท่าทางของฮวงเฟิงในตอนนี้ไม่สามารถใช้ผ้าคลุมได้อย่างสะดวกแต่เขาก็ไม่สามารถให้เธอเห็นถุงมือว

ในตอนแรกหลี่ปิงอวิ้นต้องการที่จะถามบางอย่างกับเขาแต่ตอนนี้ตัวเธอถูกฮวงเฟิงโอบกอดอ ในตอนแรกหลี่ปิงอวิ้นต้องการที่จะถามบางอย่างกับเขาแต่ตอนนี้ตัวเธอถูกฮวงเฟิงโอบกอดอ

“ฉันรู้สึกปลอดภัยนะตอนที่ได้อยู่ในอ้อมแขนของพี่”หลี่ปิงอวิ้นลอบมองไปที่ฮวงเฟิงพลางคิด “ฉันรู้สึกปลอดภัยนะตอนที่ได้อยู่ในอ้อมแขนของพี่”หลี่ปิงอวิ้นลอบมองไปที่ฮวงเฟิงพลางคิด

แม้ว่าสภาพแวดล้อมโดยรอบเธอจะมืดสนิทแต่ตอนนี้เธอก็ไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไปแล้วจนทำให เมื่อฮวงเฟิงเหาะลงมาบนพื้นและวางเธอลงเรียบร้อยแล้ว เธอก็กลับรู้สึกใจหายขึ้นมาซึ่งความรู้สึกแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเขินอายยิ่งขึ้นไปอีก

หลี่ปิงอวิ้นในสายตาของฮวงเฟิงเธอดูเป็นคนเย็นชาซึ่งตอนนี้กลับไม่เป็นอย่างที่เขาคิดจริง ๆ แล้วเธอเป็นเพียงเด็กผู้หญิงที่รู้จักอายเป็น เมื่อก่อนเธอทั้งเย็นชาและไม่สนใจใยดีเขา แต่นั่นเป็นเพราะเธอยังไม่รู้จักและไม่คุ้นเคยกับเขาและนั่นก็เป็นวิธีหนึ่งที่เธอเอาไว้ปกป้องตัวเองจา อีกอย่างเธอมีดีทั้งหน้าตา มีชื่อเสียงและมีผู้คนมากมายติดตามเธอ ดังนั้นเธอจึงเลือกใช้วิธีเพื่อเอาไว้ปกป้องตัวเองเท่านั้น…ไอลีนโนเวล

ซึ่งผลของการกระทำเช่นนี้ก็ไม่ดูไม่ร้ายแรงเท่าไหร่แม้ว่าเธอจะถูกคนอื่นไล่ตามมาโดยตลอด ซึ่งผลของการกระทำเช่นนี้ก็ไม่ดูไม่ร้ายแรงเท่าไหร่แม้ว่าเธอจะถูกคนอื่นไล่ตามมาโดยตลอด

ในความเป็นจริงแม้ว่าหลี่ปิงอวิ้นไม่รู้ว่าแฟนคลับของเธอใช้วิธีที่ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ในการ หลังจากนั้นเนื่องไม่มีใครพูดอะไรให้มันชัดเจนเหล่าบรรดาแฟนคลับหลี่ปิงอวิ้นจึงเข้าใจว่าการกระท อีกทั้งพวกเขายังตามเธออย่างเปิดเผยอีกด้วย แต่อย่างไรก็ตามเกิดพวกเขาทำเกินกว่าเหตุขึ้นมา ฝśายคนของหลี่ปิงอวิ้นก็คงต้องโต้ตอบกลับไปบ้างเช่นกัน

ที่ครอบครัวของหลี่ปิงอวิ้นทำเช่นนั้นเนื่องจากไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเรื่องของเธอจนมากเกินไป พวกเขาจึงไม่ได้ปล่อยให้บอร์ดี้การ์ดตามไปดูแลเธอและนั่นก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้เรื่องเป็นเช่น

“เอาล่ะเราไปกันเถอะ” “เอาล่ะเราไปกันเถอะ”

เสียงของฮวงเฟิงทำลายฝันกลางวันของหลี่ปิงอวิ้นให้มลายหายไป เธอจึงตอบกลับเขาอย่างนุ่มนวล หลังจากนั้นเธอก็เดินตาม ฮวงเฟิงออกไปและเข้าไปในรถที่ลักพาใช้ลักพาตัวเธอมา

“สวัสดีคุณหัวหน้าผมทำภารกิจเสร็จแล้ว คุณอยากคุยกับคุณหลี่หน่อยไหมครับ” หลังจากขึ้นรถมา ฮวงเฟิงก็ยังไม่ได้ขับรถออกไปทันทีแต่เลือกที่จะโทรรายงานกับไป๋เสี่ยวโหลวก่อน

ความจริงช่วงเวลาในตอนนี้ไป๋เสี่ยวโหลวเองก็กำลังเป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่เช่นกันเนื่องจ ความจริงช่วงเวลาในตอนนี้ไป๋เสี่ยวโหลวเองก็กำลังเป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่เช่นกันเนื่องจ

แต่เมื่อเวลาผ่านไปได้สักพักก็ยังไม่ได้ข่าวจากทางฮวงเฟิงไป๋เสี่ยวโหลวจึงรู้สึกกังวลมากขึ้นเร ๆและเธอเองก็ไม่สามารถรายงานให้กับทางหัวสำนักและพี่ชายหลี่ปิงอวิ้นให้ทราบได้เช่นกัน จนในที่สุดในตอนนี้ฮวงเฟิงก็โทรมา!

เมื่อเห็นสายของฮวงเฟิงโทรมาไป๋เสี่ยวโหลวก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที แต่ก่อนที่เธอตจะถามเกี่ยวกับรายละเอียดของภารกิจ ฮวงเฟิงก็ได้รายงานให้เธอทราบก่อนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เธอแอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกฮวงเฟิงคนนี้ไม่ทำให้เธอผิดหวิงจริง ๆ เขาสามารถปฎิบัติภารกิจได้อย่างสมบูรณ์แบบ

“ขอสายคุณหลี่หน่อย”ในเวลานี้ความกังวลในใจของเธอได้คลายลงแล้ว น้ำเสียงของเธอจึงกลับมาเป็นปกติ ฮวงเฟิงเองก็รู้ดีว่าเธอเป็นคนใจเย็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร เขาจึงแอบชื่นชมถึงความสุขุมใจเย็นของเธอเช่นกัน

ฮวงเฟิงยื่นโทรศัพท์ให้กับหลี่ปิงอวิ้นหลี่ปิงอวิ้นกล่าวกับโทรศัพท์ว่า “สวัสดีฉันค่ะ ชื่อหลี่ปิงอวิ้น ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะคะ”

เราได้รับรายงานเหตุการณ์นี้หลังจากที่พี่ชายของคุณโทรมาตอนนี้คุณปลอดภัยแล้วนั่นก็ถือ อย่าลืมโทรไปหาพี่ชายคุณล่ะ เขาเป็นห่วงคุณเอามากๆ” ซูอวิ้นกล่าว ไป๋เสี่ยวโหลวกล่าวกับหลี่ปิงอวิ้น

“เอาล่ะฉันเข้าใจแล้วค่ะ” หลี่ปิงอวิ้นกล่าวจากนั้นเธอก็มองไปที่ฮวงเฟิงและพูดว่า: “เอาล่ะฉันเข้าใจแล้วค่ะ” หลี่ปิงอวิ้นกล่าวจากนั้นเธอก็มองไปที่ฮวงเฟิงและพูดว่า:

“ครั้งนี้ที่ฉันรอดมาได้ ทั้งหมดคงต้องขอบคุณฮวงเฟิง ถ้าไม่ได้เขา ฉันเองก็ไม่รู้ว่าคืนนี้ฉันจะมีชีวิตรอดกลับไปไหม ทุกคนห้ามลืมเรื่องที่เขาเข้ามาช่วยในครั้งนี้นะคะ ”

ฮวงเฟิงที่กำลังขับรถอยู่ข้างๆเมื่อเขาได้ยินคำพูดของหลี่ปิงอวิ้น เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี แต่อย่างไรเสียเขาก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง แม้ว่าเขาจะไม่ต้องการต่อสู้เพื่อสร้างความดีความชอบ แต่คำพูดของหลี่ปิงอวิ้นก็ยังทำให้เขารู้สึกสบายใจมาก