กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 9 คำนหาคาตอบ

ในขณะนี้ หวงเฟิงได้เดินมาถึงบริเวณหน้าร้านค้าที่เขามาซื้อรองเท้าหนังเมื่อวานนี้

เนื่องจากบ้านของเขากับร้านรองเท้านี้อยู่ไม่ไกลกันมากนัก ดังนั้นเขาจึงเดินมาถึงที่นี่ได้อย่างรวดเร็ว และพบว่าร้านค้านั้นก็ยังคงเปิดให้บริการอยู่

หวงเฟิงเดินเข้ามาภายในร้าน สายตาสอดส่องไปทั่วเพื่อมองหารองเท้าหนังแบบที่เขาซื้อมาเมื่อวาน เพื่อต้องการตรวจสอบอะไรบางอย่าง

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ชั้นวางรองเท้า ซึ่งสังเกตได้ว่ามีรองเท้าหนังลักษณะแบบที่เขาซื้อเมื่อวานวางอยู่บนชั้น

หวงเฟิงหยิบรองเท้าคู่หนึ่งออกมา โดยไม่สนใจสายตาแปลก ๆ ของพนักงานขายภายในร้าน เมื่อพนักงานเห็นดังนั้น พวกเขาก็ขยับเท้ามายืนอยู่ตรงหน้าของหวงเฟิงทันที เพื่อคอยสอดส่องพฤติกรรมที่ผิดปกติของเขา

เมื่อหยิบรองเท้าหนังออกมาแล้ว หวงเฟิงพยายามใช้สายตาเพ่งมองไปยังบริเวณรองเท้าเพื่อค้นหาคำอธิบายอย่างที่ตัวเขาพบเมื่อวานนี้ แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่นั้น ก็ไม่สามารถพบคำพูดหรือคำอธิบายใด ๆ บนรองเท้าหนังเลยแม้แต่น้อย

แต่หวงเฟิงยังไม่ยอมแพ้ เขาหยิบคู่อื่นขึ้นมาอีก แต่ในที่สุดเขาก็ไม่พบอะไรเลยหลังจากเพ่งมองอยู่สักพักหนึ่ง

พนักงานขายที่อยู่ด้านข้างมองเห็นหวงเฟิงจ้องมองรองเท้าอย่างเอาเป็นเอาตาย จนไม่สามารถทนดูต่อไปได้ จากนั้นเขาจึงเดินเข้ามาและพูดว่า “คุณลูกค้า มีสไตล์ที่ชอบหรือเปล่าครับ ถ้าคุณต้องการ ผมสามารถช่วยคุณเลือกได้นะครับ”

“ไม่จำเป็น… ฉันขอดูด้วยตนเองก่อน” หวงเฟิงตอบกลับ ขณะที่เขายังคงมองดูรองเท้าทีละคู่ตรงหน้า

“ตกลงครับ ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือ คุณสามารถเรียกผมได้นะ”

พนักงานเอ่ยปากพูดขึ้นมา แต่เขากลับไม่ได้ขยับไปไหน ทั้งยังคงยืนอยู่ใกล้ ๆ กับหวงเฟิง เมื่อมองไปที่ท่าทางของหวงเฟิงแล้ว เขากลัวว่าหวงเฟิงจะทำรองเท้าหนังของพวกเขาเสียหาย เนื่องจากร้านของเขาเดิมทีก็ไม่ค่อยมีสินค้าคุณภาพสูงอยู่แล้ว

“ไม่มี… รองเท้าแบบนี้ไม่มีอยู่ที่นี่ คู่แรกนั่นก็ไม่ใช่ เป็นไปได้ยังไงที่ไม่มี ทั้ง ๆ ที่ฉันเจอแบบเดียวกัน และเพิ่งซื้อมาเมื่อวานนี้เอง” หวงเฟิงพึมพำกับตัวเองขณะเพ่งมองดู

อย่างไรก็ตาม เมื่อหวงเฟิงเดินผ่านตู้รองเท้าทั้งหมด เขาก็ไม่พบรองเท้าคู่ที่เหมือนกับของเขาเลย หรือนี่จะเป็นเรื่องบังเอิญ?

“คุณลูกค้า มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?” พนักงานขายมองไปที่ใบหน้าที่กังวลของหวงเฟิง และเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

“เอ่อ… คุณช่วยผมหารองเท้าที่เหมือนแบบที่ผมใส่อยู่หน่อย มีบ้างไหม?” หวงเฟิงกล่าวกับพนักงานขาย

พนักงานขายก้มมองไปที่รองเท้าบนเท้าของหวงเฟิง ก่อนจะพูดว่า “คุณลูกค้า ต้องขอโทษด้วยครับ ที่ร้านของเราไม่มีรองเท้าแบบนี้ คุณสามารถไปลองมองหาที่ร้านค้าอื่น ๆ ได้นะครับ”

“ไม่มีงั้นเหรอ? มันเป็นไปไม่ได้ ฉันเพิ่งซื้อมาจากร้านคุณเมื่อวานนี้เอง มันจะไม่มีได้อย่างไร?” หวงเฟิงกล่าวขณะที่เขาชี้ไปที่รองเท้าบนชั้นวางด้านหลังเขา

ในที่สุดพนักงานขายก็เข้าใจว่า น่าจะเป็นเพราะคุณภาพของรองเท้าที่หวงเฟิงกำลังมองหานั้นมีปัญหา แม้ว่าร้านค้าของพวกเขาจะขายสินค้ามีตำหนิอยู่บ้าง แต่ลูกค้าสามารถนำมาแลกเปลี่ยนเป็นสินค้าใหม่ได้ภายในเจ็ดวัน แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะคืนเงิน ดังนั้นพนักงานขายจึงคิดว่าหวงเฟิงมาที่นี่เพื่อต้องการเปลี่ยนรองเท้าคู่เก่า

ดังนั้นพนักงานขายจึงก้มมองไปที่รองเท้าที่หวงเฟิงสวมอยู่อีกครั้ง อย่างไรก็ตาม เขาแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่ารองเท้าคู่นี้ไม่ได้เป็นของร้านพวกเขาแน่นอน!

“คุณลูกค้าครับ รองเท้าที่คุณสวมอยู่ไม่ใช่รองเท้าของร้านเรา รองเท้าที่คุณสวมกับรองเท้าในร้านเรานั้นเป็นคนละแบบกันเลยครับ นอกจากนี้ร้านของเราไม่เคยขายรองเท้าแบบนี้มาก่อนเลย”

เขาทำงานในร้านนี้มาเป็นเวลานาน ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับรูปแบบรองเท้าของที่ร้านเป็นอย่างดี และมั่นใจว่ารองเท้าที่หวงเฟิงสวมอยู่นั้นไม่มีขายในร้านอย่างแน่นอน

“มันจะเป็นไปได้ยังไง? ผมเพิ่งซื้อจากที่นี่เมื่อวานนี้เองนะ” หวงเฟิงแย้งขึ้นอีกครั้ง

ความจริงที่ว่าหวงเฟิงมาที่นี่เมื่อวานนี้ พนักงานคนนั้นจำได้ดี แต่อย่างไรก็ตาม เขาแน่ใจว่าหวงเฟิงไม่ได้ซื้อรองเท้าคู่ที่เขากำลังสวมอยู่แน่นอน เพราะร้านของเขาไม่มีรองเท้าลักษณะแบบนี้เลย

“ครับ… ผมจำได้ว่าคุณมาซื้อรองเท้าที่นี่เมื่อวานนี้ แต่อย่างไรก็ตาม คุณซื้อรองเท้าแบบที่อยู่บนชั้นวางด้านหลังไป มันไม่ได้เป็นแบบคู่ที่คุณกำลังสวมอยู่แน่นอนครับ”

“คุณจะรู้ได้อย่างไร ไม่ใช่ว่ารองเท้ามันเหมือน ๆ กันหมดหรอกเหรอ?” หวงเฟิงกล่าว

หากเขาซื้อรองเท้าจากชั้นวางนี้จริง ๆ แล้วทำงานคู่ที่เขาสวมอยู่ มันกลับดูไม่เหมือนกับรูปแบบรองเท้าของที่ร้านเลยแม้แต่น้อย

“ไม่เหมือนแน่นอนครับ คุณช่วยถอดรองเท้าและส่งให้ผมดูหน่อยได้ไหมครับ” พนักงานขายกล่าว

หวงเฟิงไม่ลังเลที่จะถอดรองเท้าข้างหนึ่งและส่งให้พนักงานขาย

พนักงานขายหยิบรองเท้าอีกข้างหนึ่งออกจากตู้วางรองเท้าแล้วนำมาวางเทียบกัน

“คุณลูกค้า… ช่วยดูรองเท้าสองคู่นี้สิครับ มันดูคล้ายกันก็จริง แต่ก็ยังมีความแตกต่างอยู่เล็กน้อย อย่างแรกที่สามารถมองเห็นได้ด้วยสายตาเลยคือ พื้นรองเท้าข้างหนึ่งลึก และอีกข้างหนึ่งนั้นตื้นกว่ากัน และยังมีลวดลายที่ส่วนบนของรองเท้าอีกด้วย”

หวงเฟิงมองตามและมั่นใจทันทีว่ารองเท้าทั้งสองคู่นั้นแตกต่างกันมาก นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างบางอย่างในการออกแบบของรองเท้าทั้งสองนี้ หากมองอย่างระมัดระวังจะสังเกตเห็นว่า เมื่อถือรองเท้าสองคู่นี้ไว้ในมือ พวกมันยังให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันยามที่สัมผัสอีกด้วย

“ดังนั้น รองเท้าของคุณจึงไม่ได้ซื้อมาจากที่ร้านของเราแน่นอนครับ”

พนักงานขายอธิบายให้หวงเฟิงฟัง แต่ในใจของเขากลับนึกเยาะเย้ยว่า ‘ความรู้สึกและฝีมือการตัดเย็บรองเท้าของคุณน่ะดีกว่าของร้านเราตั้งเยอะ ดูแล้วบอกได้เลยว่าเป็นของแท้ราคาแพง เพราะฉะนั้นที่ร้านเราไม่มีขายหรอก’

หวงเฟิงจำได้ว่ารองเท้าที่เขาซื้อเมื่อวานนี้เป็นรองเท้าที่อยู่ในมือของพนักงานขาย เมื่อวานนี้มีพนักงานขายแนะนำรองเท้าให้เขา และเขาก็ซื้อรองเท้าคู่ธรรมดานั้นไป หวงเฟิงเห็นได้ชัดว่ารองเท้าในมือของเขาตอนนี้นั้นไม่เหมือนกับรองเท้าที่เขาซื้อเมื่อวานเลย อย่างไรก็ตาม มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะสามารถซื้อรองเท้าราคาแพงของแท้ได้ในร้านแบบนี้ ร้านคงไม่ยอมขาดทุนขายให้ด้วยเงินเพียงร้อยกว่าหยวนแน่ ๆ

“อืม… คุณช่วยดูรองเท้านี้ทีสิ ว่ามันมีลักษณะพิเศษอะไรไหม?” หวงเฟิงส่งรองเท้าในมือของเขาให้พนักงานขายอีกครั้ง

“พิเศษเหรอครับ? คุณหมายความว่าอย่างไร?” พนักงานขายรับรองเท้าไปถือไว้และถามอย่างสงสัย

“มองใกล้ ๆ แล้วเพ่งสมาธิไปกับมันดูสิ” หวงเฟิงเตือน

พนักงานขายรู้สึกไม่เต็มใจเล็กน้อยในใจ แต่โชคดีที่รองเท้าของหวงเฟิงนั้นไม่มีกลิ่นเหม็นอับ เขาจึงยกมันขึ้นมา ดวงตาจับจ้องไปที่รองเท้าและเพ่งมองมันเหมือนอย่างที่หวงเฟิงทำ

“ไม่ครับ… มันไม่มีอะไรพิเศษเลยนะ” แม้จะมองอยู่นาน เขาก็ยังไม่พบอะไรแปลกไป

“คุณเห็นคำอธิบายอะไรไหม?” หวงเฟิงเซ้าซี้ให้เขาเพิ่งดูดี ๆ อีกครั้ง

“คำอธิบายคืออะไรกันครับ?” พนักงานขายมองไปที่รองเท้าอย่างงุนงงอีกครั้งก่อนจะส่ายหน้า “ไม่มีครับ… พื้นผิวของรองเท้านั้นเรียบมาก ไม่มีคำอธิบายหรือตัวหนังสือใด ๆ เขียนไว้เลย”

“โอ้… ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ต้องขอโทษด้วยนะ งั้นก็ขอบคุณมาก ผมอาจจะเข้าใจผิดไปเองก่อนหน้านี้” หวงเฟิงกล่าวขณะที่เขารับรองเท้าคืนมาและสวมใส่เข้าไปตามเดิม

“ยินดีครับ ต้องการลองดูคู่อื่นเพิ่มไหมครับ?” พนักงานขายยังคงอารมณ์ดีและไม่ลืมที่จะชวนหวงเฟิงซื้อรองเท้าเพิ่ม

“ยังไม่ถึงเวลาหรอก ตอนนี้ฉันมีรองเท้าใส่แล้ว เอาไว้โอกาสหน้าฉันจะกลับมาใหม่นะ” หวงเฟิงกล่าวปฏิเสธ

“เอาล่ะครับ ยินดีต้อนรับทุกเมื่อ หวังว่าจะได้พบกันอีกนะครับ!”