กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 91 สองพี่น้อง บทที่ 91 สองพี่น้อง

ในอีกด้านหนึ่งหลังจากที่เทียนจุ้นออกจากบาร์แห่งนั้นไป เขาได้กลับไปที่บ้าน อาการบาดเจ็บของเขายังไม่ได้รับการรักษา

“พี่ชายนั่นพี่ใช่ไหม?” “พี่ชายนั่นพี่ใช่ไหม?”

เมื่อเทียนจุ้นเปิดประตูเขาก็ได้ยินเสียงของหญิงสาว ซึ่งก็คือน้องสาวของเขานั่นเอง เทียนหลิน

“ใช่พี่เอง” เมื่อได้ยินเสียงของน้องสาว เทียนจุ้นที่มีสีหน้าเรียบเฉยตลอดเวลา ก็มีสีหน้าที่เป่ีũยมไปด้วยความอ่อนโยน

พวกเขาอาศัยอยู่ในสลัมและเช่าเขาอยู่ด้วยราคาที่แสนถูกแต่สำหรับสถานการณ์ของพวกเขา พวกเขาอาศัยอยู่ในสลัมและเช่าเขาอยู่ด้วยราคาที่แสนถูกแต่สำหรับสถานการณ์ของพวกเขา

ที่นั่นมีเพียงห้องเดียวแต่ถูกแบ่งออกโดยใช้ผ้าม่านกั้นตรงกลาง นอกเหนือไปจากกาและถ้วยนำ้ชาภายในห้องนั้นแล้ว ก็ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อย่างอื่นอีกเลย มันช่างเรียบง่ายและไม่สะดวกสบาย

ซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับห้องของฮวงเฟิง ซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับห้องของฮวงเฟิง

เทียนจุ้นเปิดผ้าม่านออกและภายในนั้นมีเตียงขนาดเล็ก เทียนจุ้นเปิดผ้าม่านออกและภายในนั้นมีเตียงขนาดเล็ก

และบนเตียงนั้นก็คือน้องสาวของเขาเทียนหลิน หญิงสาวแสนสวย และบนเตียงนั้นก็คือน้องสาวของเขาเทียนหลิน หญิงสาวแสนสวย

วันนี้เทียนหลินมีอายุครบยี่สิบป่ีและหญิงสาวทั่วไปรุ่นราวคราวเดียวกับเธอคงจะกำลังมีควา วันนี้เทียนหลินมีอายุครบยี่สิบป่ีและหญิงสาวทั่วไปรุ่นราวคราวเดียวกับเธอคงจะกำลังมีควา

อย่างไรก็ตามเทียนจุ้นทำได้เพียงอยู่ในกระท่อมเล็กๆตลอดทั้งวัน และออกไปที่ไหนสักแห่ง

เขาจึงพาเธอออกไปสูดอากาสบริสุทธิ์ข้างนอกหลังจากที่พี่ชายกลับมา เขาจึงพาเธอออกไปสูดอากาสบริสุทธิ์ข้างนอกหลังจากที่พี่ชายกลับมา

เพราะว่าเธอนั้นเดินไม่ได้และตาก็มองไม่เห็น เพราะว่าเธอนั้นเดินไม่ได้และตาก็มองไม่เห็น

ดวงตาของเทียนหลินนั้นช่างงดงามนักมันกลมโต สดใสและมันช่างน่าดึงดูดยิ่งนัก ดวงตาของเทียนหลินนั้นช่างงดงามนักมันกลมโต สดใสและมันช่างน่าดึงดูดยิ่งนัก

อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่ามันจะใหญ่โตเพียงใดก็ตามแต่มันก็ไร้ประโยชน์เพราะมันใช้การอะไรไม ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย

เทียนหลินไม่ได้ตาบอดตั้งแต่กำเนิด เทียนหลินไม่ได้ตาบอดตั้งแต่กำเนิด

แต่ตอนที่เธออายุประมาณห้าขวบเธอเกิดปśวยเป็นโรคประหลาด แต่ตอนที่เธออายุประมาณห้าขวบเธอเกิดปśวยเป็นโรคประหลาด

ทำให้ขาของเธอเดินไม่ได้และจากนั้นก็ทำให้มองไม่เห็น ทำให้ขาของเธอเดินไม่ได้และจากนั้นก็ทำให้มองไม่เห็น

เธอและเทียนจุ้นนั้นเป็นกำพร้าตั้งแต่เด็กและเทียนจุ้นเองก็ต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อพาเธอ แต่ก็ยังไม่สามารถรักษาโรคร้ายของเทียนหลินได้เลย

ในตอนแรกที่เธอเริ่มปśวยด้วยโรคร้ายเธอกลัวมาและหวังว่าเธอจะสามารถรักษาให้หายได้ ในตอนแรกที่เธอเริ่มปśวยด้วยโรคร้ายเธอกลัวมาและหวังว่าเธอจะสามารถรักษาให้หายได้

เธอหวังว่าเธอจะสามารถมองเห็นโลกใบนี้และเดินได้อีกครั้งแต่หลังจากนั้น เมื่อเธอตระเวนไปรักษาโรงพยาบาลแล้วโรงพยาบาลเล่า เธอก็ค่อยๆ ยอมรับความจริงที่ว่าครอบครัวของเธอนั้นไม่มีเงินเหลือแล้ว

ดังนั้นเธอจึงห้ามไม่ให้พี่ชายพาเธอไปรักษาตัวอีก ดังนั้นเธอจึงห้ามไม่ให้พี่ชายพาเธอไปรักษาตัวอีก

ดังนั้นเงินทั้งหมดที่ได้มาจากพี่เป่ียวได้ถูกใช้ไปกับการรักษาน้องสาวของเขา จนนำพวกเขาสองคนพี่น้องต้องมาทนอยู่ในฐานะเช่นนี้

ยิ่งไปกว่านั้นถึงแม้ว่าพี่เป่ียวจะดูซื่อสัตย์ แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขานั้นเป็นคนใจแคบ

เพราะว่าเทียนจุ้นได้ทำอะไรให้เขาตั้งมากมายแต่กลับไม่เคยให้รางวัลอะไรแก่เขาเลย เพราะว่าเทียนจุ้นได้ทำอะไรให้เขาตั้งมากมายแต่กลับไม่เคยให้รางวัลอะไรแก่เขาเลย

ยิ่งไปกว่านั้นด้วยความจริงที่ว่าเทียนจุ้นไม่สามารถที่จะทนดูพี่เป่ียวได้อีกต่อไป และด้วยการคัดค้านของน้องสาวของเขา เทียนจุ้นจึงตัดสินใจที่จะไม่ติดตามพี่เป่ียวอีกต่อไป

“เป็นไงบ้าง?อยู่บ้านคนเดียวคงจะน่าเบื่อมากเลยล่ะสิ” เทียนจุ้นนั่งลงที่อีกด้านของเตียง มองดูผมเผ้าที่ไม่ได้รับการดูแลของน้องสาว และเขาก็ถามออกมาอย่างอ่อนโยน

“ฉันไม่เบื่อหรอกฉันมีวิทยุ มีช่องที่น่าสนใจให้ฟังตั้งเยอะ” เทียนหลินชูวิทยุเครื่องเก่าที่เทียนนจุ้นซื้อมาให้อย่างมีความสุข

เหตุผลที่ซื้อมาให้ก็เพราะว่าเขากลัวว่าเธอจะเบื่อที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว เหตุผลที่ซื้อมาให้ก็เพราะว่าเขากลัวว่าเธอจะเบื่อที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว

“เฮ้พี่ชาย ทำไมฉันได้กลิ่นเลือดจากตัวพี่ล่ะ?” นี่พี่บาดเจ็บหรือเปล่า? นี่พี่ไปสู้มาอีกแล้วใช่ไหม? ฉันบอกพี่แล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องพาฉันไปรักษาอีกแล้ว และพวกเราก็ค่อยๆ หาเงินมาประทังชีวิตกัน? พี่จะไปทำเรื่องผิดกฎหมายไม่ได้นะ? แล้วฉันจะทำยังไงถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับพี่?”

ทันใดนั้นเทียนหลินก็ได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวของเทียนจุ้น ทันใดนั้นเทียนหลินก็ได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวของเทียนจุ้น

ตั้งแต่ที่เธอเริ่มมองไม่เห็นประสาทสัมผัสทางการรับกลิ่นของเทียนหลินก็ดีขึ้นมา ตั้งแต่ที่เธอเริ่มมองไม่เห็นประสาทสัมผัสทางการรับกลิ่นของเทียนหลินก็ดีขึ้นมา

ดังนั้นเธอจึงได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวของเทียนจุ้นอย่างง่ายดาย ดังนั้นเธอจึงได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวของเทียนจุ้นอย่างง่ายดาย

ตั้งแต่ที่พี่ชายของเธอกลายไปเป็นพวกอันธพาลเทียนหลินก็คอยต่อต้านมาโดยตลอด ตั้งแต่ที่พี่ชายของเธอกลายไปเป็นพวกอันธพาลเทียนหลินก็คอยต่อต้านมาโดยตลอด

ถึงแม้ว่าเขาจะสามารถหาเงินมาได้ด้วยวิธีนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะสามารถหาเงินมาได้ด้วยวิธีนี้

แต่เธอก็ไม่ต้องการให้พี่ชายของเธอตกอยู่ในอันตราย แต่เธอก็ไม่ต้องการให้พี่ชายของเธอตกอยู่ในอันตราย

ยิ่งไปกว่านั้นมันก็เป็นเรื่องผิดกฎหมาย ยิ่งไปกว่านั้นมันก็เป็นเรื่องผิดกฎหมาย

เธอต้องการให้พี่ชายของเธอเป็นคนดีและเป็นคนดีอย่างนี้ตลอดไป เธอต้องการให้พี่ชายของเธอเป็นคนดีและเป็นคนดีอย่างนี้ตลอดไป

“ไม่ต้องห่วงหรอกฉันไม่เป็นอะไร ฉันสบายดี” เทียนจุ้นปลอบน้องสาวของเขา “ไม่ต้องห่วงหรอกฉันไม่เป็นอะไร ฉันสบายดี” เทียนจุ้นปลอบน้องสาวของเขา

“นี่ฉันไม่เคยบอกเธอมาก่อนเลยหรือ?ฉันสัญญากับคนๆ นั้นว่าจะทำสามสิ่งเพื่อเขา และวันนี้ฉันก็ได้ช่วยเขาจนครบสามครั้งแล้ว

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพี่ใหญ่จะไม่เป็นอันธพาลอีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพี่ใหญ่จะไม่เป็นอันธพาลอีกต่อไปแล้ว

พรุ่งนี้พี่ใหญ่จะไปหางานทำนะหางานทำ” พรุ่งนี้พี่ใหญ่จะไปหางานทำนะหางานทำ”

“จริงๆนะ?” เทียนหลินเงยหน้าขึ้นมองและพูดกับพี่ชายของเธอ “จริงๆนะ?” เทียนหลินเงยหน้าขึ้นมองและพูดกับพี่ชายของเธอ

เธอทราบดีเกี่ยวกับข้องตกลงระหว่างเทียนจุ้นและพี่เป่ียวซึ่งเทียนจุ้นเคยบอกเธอไว้ก่อนหน เธอทราบดีเกี่ยวกับข้องตกลงระหว่างเทียนจุ้นและพี่เป่ียวซึ่งเทียนจุ้นเคยบอกเธอไว้ก่อนหน

“จริงสิพี่ชายเคยโกหกเธอเมื่อไรกันล่ะ?” เทียนจุ้นที่ปกติดูเยือกเย็นและเงียบขรึมต่อหน้าคนอื่น ตอนนี้กลายเป็นคนอบอุ่นเมื่ออยู่ต่อหน้าน้องสาวของเขา

ภายในใจของเขานั้นเขาห่วงใยแค่เพียงน้องสาวคนเดียวของเขาเท่านั้น ภายในใจของเขานั้นเขาห่วงใยแค่เพียงน้องสาวคนเดียวของเขาเท่านั้น

“ดีเลยพี่ชาย ไม่ต้องกังวลนะ พวกเราจะค่อยๆ เก็บเงิน มันดีมากเลยตราบใดที่คนๆ นั้นไม่เป็นอะไร” เทียนหลินกล่าว

“ทั้งหมดมันเป็นความผิดของฉันเองถ้าฉันเป็นปกติดี ฉันก็คงจะช่วยพี่ชายหาเงินได้และพี่ชายจะได้มีพี่สะใภ้เสียที”

“นี่เธอพูดเรื่องไร้สาระอะไรกัน?จำไว้นะ ไม่ต้องคิดอะไรมาก นี่เธอฟังพี่อยู่หรือเปล่า ช่างไร้ประโยชน์อะไรอย่างนี้นะ? ตราบใดที่พี่ยังมองเห็นเธออยู่ พี่ก็จะเต็มเป่ีũยมไปด้วยแรงผลักดัน เธอมีประโยชน์มากเลยนะ” เทียนจุ้นกล่าว

“ยิ่งไปกว่านั้นพี่ชายยังไม่อยากจะแต่งงานตอนนี้ ลองคิดดูสิ ถ้าพี่แต่งงาน เราก็จะถูกควบคุมโดยคนอื่น แล้วเราจะเป็นอิสระแบบตอนนี้ได้ยังไง”

“พี่จะแต่งงานได้ยังไงกัน?ถ้าพี่ไม่สามารถดูแลเธอได้ด้วยสถานะของพี่ในตอนนี้ ถ้าพี่พาพี่สะใภ้กลับมา ก็จะมีใครสักคนมาดูแลเธอ ถ้าเป็นอย่างนั้นพี่ก็คงจะเบาใจได้” เทียนจุ้นกล่าว

“เอาล่ะอย่าเสียเวลาพูดเรื่องนี้กันอีกเลย เพื่อเป็นการฉลองที่ฉันได้ออกจากชีวิตเดิมๆ วันนี้พี่ซื้อเป็ดย่างมาครึ่งตัวด้วยนะ” เทียนจุ้นกล่าว

“ว้าวมิน่าละฉันถึงได้กลิ่นอะไรหอมๆ” เทียนหลินกล่าวขณะที่ทำหน้าเป็น ซึ่งอาหารจานโปรดของเธอก็คือเป็ดย่างนั่นเอง

หลังจากนั้นสองคนพี่น้องก็เอร็ดอร่อยกับอาหารอยู่ภายในห้องเช่าธรรมดานั้น หลังจากนั้นสองคนพี่น้องก็เอร็ดอร่อยกับอาหารอยู่ภายในห้องเช่าธรรมดานั้น

ถึงแม้ว่าคนทั้งสองจะต้องเจ็บปวดกับความยากจนและความเจ็บปśวย ถึงแม้ว่าคนทั้งสองจะต้องเจ็บปวดกับความยากจนและความเจ็บปśวย

แต่หัวใจของพวกเขายังคงบริสุทธิ์และพวกเขาไม่เคยปริปากบ่นเลย แต่หัวใจของพวกเขายังคงบริสุทธิ์และพวกเขาไม่เคยปริปากบ่นเลย

อีกด้านหนึ่งขณะที่สองคนพี่น้องกำลังกินอย่างมีความสุข ฮวงเฟิงกำลังรู้สึกรันทดอย่างสุดขีดขณะที่เขากำลังคิดเกี่ยวกับกล่องจักรวาลอยู่ทุกขณะ ในจุดที่เขานั้นไม่สามารถที่จะนั่งสมาธิต่อไปได้

“เฮ้อฉันยังเปิดมันไม่ออกเลย” หลังจากที่พยายามเปิดกล่องจักรวาลอีกครั้ง ฮวงเฟิงก็ต้องผิดหวังที่เขาพบว่ายังไม่มีทางที่จะเปิดมันออกได้ ถึงแม้ว่าเขาจะใช้ความพยายามอย่างที่สุด

อย่างไรก็ตามเขาไม่รู้ว่ามันจะส่งผลต่อความสามารถของกล่องจักรวาลหรือไม่ดังนั้นเขาจึงไม อย่างไรก็ตามเขาไม่รู้ว่ามันจะส่งผลต่อความสามารถของกล่องจักรวาลหรือไม่ดังนั้นเขาจึงไม

“ช่างมันเถอะฉันโชคดีและได้ทุ่มชีวิตไปแล้ว ฉันเองก็ได้รับของมาจากกล่องจักรวาลแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถใช้กล่องจักรวาลได้อีกต่อไป ฉันก็ควรจะพอใจได้แล้ว”

หลังจากนั้นไม่นานฮวงเฟิงก็คิดได้ในที่สุดและหัวใจของเขาก็รู้แจ้ง หลังจากนั้นไม่นานฮวงเฟิงก็คิดได้ในที่สุดและหัวใจของเขาก็รู้แจ้ง

ก่อนที่เขาจะได้รับกล่องจักรวาลฮวงเฟิงเป็นคนที่มองโลกในแง่ดี ก่อนที่เขาจะได้รับกล่องจักรวาลฮวงเฟิงเป็นคนที่มองโลกในแง่ดี

ถึงแม้ว่างานของเขาจะไม่มั่นคงและเงินเดือนก็ไม่สูงนัก ถึงแม้ว่างานของเขาจะไม่มั่นคงและเงินเดือนก็ไม่สูงนัก

แต่เขาก็ไม่เคยสูญเสียความหวังใดๆสำหรับอนาคตและเชื่อมั่นมาตลอดว่าเขาจะประสบควา แต่เขาก็ไม่เคยสูญเสียความหวังใดๆสำหรับอนาคตและเชื่อมั่นมาตลอดว่าเขาจะประสบควา

อย่างไรก็ตามหลังจากที่เขาได้รับกล่องจักรวาลมา อย่างไรก็ตามหลังจากที่เขาได้รับกล่องจักรวาลมา

เขาก็เริ่มกังวลเกี่ยวกับผลกำไรและการสูญเสียของเขา เขาก็เริ่มกังวลเกี่ยวกับผลกำไรและการสูญเสียของเขา

เขากลัวว่ากล่องจักรวาลจะหายไปหรือใช้งานไม่ได้และวันนี้ความกลัวที่เคยมีก่อนหน้านี้ของ เขากลัวว่ากล่องจักรวาลจะหายไปหรือใช้งานไม่ได้และวันนี้ความกลัวที่เคยมีก่อนหน้านี้ของ

เขากังวลเกี่ยวกับผลกำไรและขาดทุนของเขามาระยะหนึ่งแล้วและตอนนี้เขาก็คิดได้แล้ว เขากังวลเกี่ยวกับผลกำไรและขาดทุนของเขามาระยะหนึ่งแล้วและตอนนี้เขาก็คิดได้แล้ว