การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 101 ยิ่งใหญ่(รีไรท์)

หลังจบมื้ออาหาร ซุนหงและถังซวงกล่าวลากัน
“สาวน้อยถังซวง ฉันจะไปหาเมื่อฉันเสร็จธุระแล้วนะ ช่วงนี้ฉัน
งานยุ่งอยู่ ถ้าเธอไปที่เมืองหลวงเมื่อไหร่ ฉันจะพาชมรอบๆ เอง”
เมื่อถังซวงได้ยินสิ่งนี้ เธอพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ตกลงค่ะ ลุงซุน
ฉันจะไปที่เมืองหลวงเมื่อมีโอกาสนะคะ และฉันจะไปหาคุณแน่นอน
ค่ะ”
“ได้เลย ถ้าอย่างนั้นเราก็ตกลงกันแล้วนะ”
หลังจากนั้นซุนหงมองไปที่โม่เจ๋อหยวนอีกครั้งและพูดว่า “เสี่ยว
โม่ ทำงานหนักต่อไปนะ” ในที่สุดซุนหงก็ลังเลที่จะพูด แต่ในที่สุดก็
พูดว่า “ฉันเชื่อว่าคุณปู่ของเธอและคนอื่น ๆ จะสามารถกลับไปเมือง
หลวงได้เร็ว ๆ นี้แน่ แล้วเจอกันที่เมืองหลวงนะ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของโม่เจ๋อหยวนเป็นประกาย จากนั้นเขา
ก็มองไปที่ซุนหง และพูดว่า “ครับลุงซุน แล้วเจอกันครับ”
เมื่อเห็นว่าโม่เจ๋อหยวนไม่แปลกใจเลย ซุนหงอดไม่ได้ที่จะ
หัวเราะ “ได้ แล้วเจอกัน”
ตระกูลโม่นั้นไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้อยู่ใน
เมืองหลวง แต่พวกเขาก็ยังสามารถรู้สถานการณ์ทุกอย่างที่นั่นได้
และโม่เจ๋อหยวนหลานชายคนโตของตระกูลโม่ก็เป็นผู้นำในหมู่คน

รุ่นใหม่อย่างแท้จริง ความสำเร็จของเขาทำให้ทุกคนได้เห็นความ
ยอดเยี่ยมของตระกูลโม่
หลังจากบอกลาซุนหงแล้ว ฮั่วไห่เหล่ยก็พาถังซวงและโม่เจ๋อ
หยวนกลับไปที่บ้านพัก
“พรุ่งนี้เช้าเราจะกลับกันแล้ว คืนนี้พวกเธอเข้านอนกันเร็วเถอะ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ โม่เจ๋อหยวนก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่ถังซวง และ
พูดว่า “อาจารย์ฮั่วครับ ซวงเอ๋อร์กับผมต้องการไปซื้อของที่ถนนใน
วันพรุ่งนี้ก่อน เรากลับกันวันอื่นได้ไหมครับ?”
ฮั่วไห่เหล่ยหยุดชั่วขณะ แล้วพยักหน้าและพูดว่า “ได้สิ กลับวัน
มะรืนแล้วกัน พรุ่งนี้ฉันจะไปซื้อของด้วย” โอกาสที่จะมามณฑลทั้งที
มันหายากจะตาย ดังนั้นต้องใช้เวลาให้คุ้มค่า ครั้งล่าสุดที่เขามาที่นี่
คือเมื่อสิบปีก่อน แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้มาอีกเลย
หลังจากตกลงกันได้ ทั้งสามคนก็แยกกันพักผ่อน
ในตอนเช้าของวันถัดไป ฮั่วไห่เหล่ยพาถังซวงกับโม่เจ๋อหยวนไป
ที่ถนนหลังรับประทานอาหารเช้า
“เธอจะซื้ออะไร?”
ถังซวงคิดแล้วว่าจะซื้ออะไรดี เธอจึงพูดตรง ๆ ว่า “ฉันจะซื้อ
ปากกาให้น้องสาว แล้วก็ของขวัญให้ปู่กับแม่ด้วย”
“เอาล่ะ งั้นเราไปดูที่ห้างสรรพสินค้ากันเลยดีกว่า”

ห้างสรรพสินค้าในมณฑลนั้นแตกต่างออกไป
ถังซวงมองสิ่งของมากมายหลายอย่างด้วยตาที่เป็นประกาย เธอ
มองไปโน่นไปนี่ และซื้อเสื้อผ้าดูดีที่เธอเห็น
โม่เจ๋อหยวนก็อยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา และช่วยถังซวงถือของ
เมื่อเธอไปซื้อของ
ฮั่วไห่เหล่ยรู้ว่านักเรียนสองคนนี้น่าจะมีคูปองและเงินจำนวนมาก
อยู่ในมือ เพราะพวกเขาชนะที่หนึ่งและได้รับรางวัลมากมาย แต่เมื่อ
เห็นการใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยของถังซวง เขาก็อดไม่ได้แต่ทักท้วง
“ถังซวง เธอซื้อของหลายอย่างเลย คุณแม่ไม่ได้บอกให้เธอประหยัด
หรือ เงินรางวัลของเธอเยอะก็จริง แต่…เก็บไว้บ้างแล้วกลับบ้านกัน
เถอะ”
“อาจารย์คะ มันหายากนะคะ โอกาสที่จะมามณฑล ดังนั้นมาแล้ว
ก็ต้องซื้อของสิ ไม่อย่างนั้นในอนาคตเราจะมีโอกาสซื้อตอนไหนอีก?
แล้วแม่ของฉันจะไม่บอกให้ฉันประหยัดค่ะ” นอกจากคูปองที่ได้จาก
การชนะแล้ว เธอยังมีคูปองอื่น ๆ ที่เธอได้รับมาตอนทำธุรกิจ
กับเฉินกวงหยาง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้เธอมีเงินด้วย ดังนั้นเธอจึง
ต้องการซื้อเพิ่มเป็นธรรมดา
เมื่อได้ยินที่ถังซวงพูด ฮั่วไห่เหล่ยก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

เมื่อเห็นว่าฮั่วไห่เหล่ยยังไม่ได้ซื้ออะไร โม่เจ๋อหยวนจึงอดไม่ได้ที่
จะแนะนำว่า “อาจารย์ครับ ทำไมเราไม่ซื้อของแยกกันล่ะ? แล้วเจอ
กันอีกทีที่ประตูห้างตอนเที่ยง”
“ให้ฉันอยู่กับพวกเธอไม่ดีกว่าหรือ? แล้วฉันจะไปซื้อของตัวเอง
หลังจากพวกเธอซื้อเสร็จก็ได้”
ฮั่วไห่เหล่ยกังวลเล็กน้อย เพราะยังไงนี่ก็เป็นครั้งแรกที่นักเรียน
สองคนนี้มาที่มณฑล แน่นอน เขาผู้เป็นอาจารย์ต้องดูแลทั้งสองคน
ให้ดี ถ้าพวกเขาหลงทางขึ้นมาจะทำยังไง
โม่เจ๋อหยวนยิ้มและพูดว่า “อาจารย์ครับ ผมเคยมาที่นี่มาก่อน
ดังนั้นผมจึงคุ้นเคยกับที่นี่มาก อาจารย์ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับพวกเรา
หรอก”
ฮั่วไห่เหล่ยมองไปที่โม่เจ๋อหยวนด้วยความประหลาดใจและพูดว่า
“เธอเคยมาที่นี่มาก่อนหรือ?”
“ครับ ผมเคยอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่ง ดังนั้นผมจึงคุ้นเคยกับที่นี่ดี
อาจารย์ฮั่วไม่ต้องห่วงพวกเราจริง ๆ ครับ”
ถังซวงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยิ้มและพูดว่า “ใช่ค่ะ อาจารย์รีบไปซื้อสิ่งที่
ต้องการเถอะ และไม่ต้องรอเราหรอก”
“ถ้าอย่างนั้นเรามาพบกันที่ประตูตอนเที่ยงนะ” ในที่สุด ฮั่วไห่
เหล่ยก็ตกลงเมื่อเห็นทั้งคู่พูดเช่นนั้น

หลังจากที่ฮั่วไห่เหล่ยไปซื้อของบางอย่าง โม่เจ๋อหยวนก็พาถังซ
วงไปเที่ยวรอบ ๆ อีกครั้ง “ฉันจำได้ว่ามีร้านนาฬิกาขายอยู่ชั้นบน ไป
ดูกันเถอะ”
“พี่อยากซื้อนาฬิกาหรือ?”
ถังซวงมองไปที่โม่เจ๋อหยวนอย่างสงสัย จากนั้นมองไปที่นาฬิกา
บนข้อมือของเขา เห็นได้ชัดว่าเขามีนาฬิกาอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจะซื้อ
ทำไมอีก
เมื่อได้ยินเช่นนี้ โม่เจ๋อหยวนยิ้มและไม่พูดอะไร แต่พาถังซวงขึ้น
ไปชั้นบน และเมื่อเขาไปถึงเคาน์เตอร์นาฬิกา เขาขอให้พนักงานขาย
นำนาฬิกาผู้หญิงสามเรือนออกมา “ซวงเอ๋อร์ ลองดูสิ”
“พี่จะซื้อให้ฉันหรือ?”
“ใช่ ครั้งนี้ฉันชนะที่หนึ่งอีกแล้ว ฉันพอมีเงินอยู่ ว่าจะซื้อให้ป้า
หลานและถังเซวี่ยด้วย”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ถังซวงส่ายหัวทันทีและพูดว่า “ไม่จำเป็นหรอก
นาฬิการาคาแพงจะตาย แถมพี่ต้องซื้อตั้งสามเรือนอีก มันต้องแพง
มากแน่”
“ไม่เป็นไร ฉันอยากตอบแทนป้าหลานที่คอยดูแลฉันน่ะ” โม่เจ๋อ
หยวนได้ตัดสินใจแล้ว ดังนั้นเขาจึงหยิบนาฬิกาขึ้นมาและชี้ไปที่
ข้อมือของถังซวง ในที่สุดเขาก็เลือกนาฬิกาที่ใหญ่กว่าข้อมือของ
เธอเล็กน้อย และพูดว่า “ซวงเอ๋อร์ ฉันคิดว่าเรือนนี้เหมาะกับเธอนะ

ส่วนอีกสองอันน่าจะเหมาะกับคุณป้าหลานและเสี่ยวเซวี่ยมากแน่”
พูดจบเขาก็หยิบเงินออกมาเพื่อจ่าย
“พี่โม่…”
เมื่อเห็นว่าโม่เจ๋อหยวนจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว ถังซวงก็มองเขา
อย่างหมดหนทาง
“ซวงเอ๋อร์ ไปดูปากกากันต่อเถอะ”
นาฬิกาอยู่ในมือของเธอแล้ว ถังซวงพูดอะไรไม่ออก และในที่สุด
ก็เดินตามโม่เจ๋อหยวนไปที่เคาน์เตอร์ขายปากกา นอกจากซื้อให้
เสี่ยวเซวี่ยแล้ว เธอซื้อให้ตัวเองและโม่เจ๋อหยวนด้วย
“ซวงเอ๋อร์ ขอบคุณนะ”
เมื่อเห็นถังซวงซื้อปากกาสีน ้าเงินเข้มให้ มุมปากของโม่เจ๋อ
หยวนยกขึ้นเล็กน้อย และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มี
ความสุข
“พี่โม่ ไปดูอย่างอื่นกันต่อดีกว่า”
หลังจากนั้นทั้งสองไปที่อื่นและซื้อของมากมาย สำหรับตัวเองและ
สมาชิกในครอบครัว เมื่อถึงเวลาที่นัดหมายกับฮั่วไห่เหล่ย พวกเขาก็
ไปที่ประตู และเห็นว่าฮั่วไห่เหล่ยรออยู่ตรงนั้นนานแล้ว และเมื่อเขา
เห็นถังซวงกับโม่เจ๋อหยวน ก็โบกมืออย่างรวดเร็วและพูดว่า “พวก
เธอซื้อของกันเสร็จหรือยัง?”
“ค่ะอาจารย์ พวกเราซื้อมาครบแล้ว”

ฮั่วไห่เหล่ยพยักหน้าเมื่อเขาได้ยินคำพูดนั้น และพูดว่า “ดี ๆ ฉัน
ซื้อเสร็จแล้วเหมือนกัน ไปกินข้าวกลางวันกันก่อนเถอะ”
หลังจากทั้งสามคนรับประทานอาหารกลางวันเสร็จแล้ว พวกเขา
ก็ไปเก็บของที่ซื้อมาที่บ้านพัก หลังจากนั้นฮั่วไห่เหล่ยก็พาทั้งสองคน
ไปเดินเล่นละแวกนั้น และกลับโฮวซานวันรุ่งขึ้น
คราวนี้ข่าวที่ว่าถังซวงกับโม่เจ๋อหยวนชนะการแข่งขัน
คณิตศาสตร์ระดับมณฑลได้แพร่กระจายออกไปแล้ว และทั้งตำบล
โฮวซานก็ตื่นตระหนก
แม้แต่ฉินหย่งเหลียง อาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนมัธยมประจำ
ตำบลก็แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่านักเรียนจากโรงเรียนของเขาจะสามารถเข้า
ร่วมการแข่งขันรอบต่อไปได้ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่เคยคิดว่าจะ
ได้รับรางวัล นับประสาอะไรกับการเป็นที่หนึ่ง “ดูเหมือนว่านักเรียน
สองคนนั้นจะไม่ธรรมดาจริง ๆ”
ขนาดอาจารย์ใหญ่ฉินยังตกใจมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจียงโจ
วเหอ อาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนมัธยมประจำตำบล ในขณะนี้เขาสั่ง
ให้ทุกคนแขวนป้ายสีแดงขนาดใหญ่ที่ประตูโรงเรียนเพื่อให้ทุกคนได้
เห็นคำอวยพร
“ขอแสดงความยินดีกับนักเรียนของเรา โม่เจ๋อหยวนและถังซวง
ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศในการแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับมณฑลด้วย”

เมื่อถังซวงและโม่เจ๋อหยวนมาที่โรงเรียน พวกเขาก็เห็นป้ายนี้ก็
เลิกคิ้วขึ้นพร้อมกัน แต่ก่อนที่พวกเขาจะเข้าไปข้างใน ก็เกิดความ
วุ่นวายขึ้นที่ประตูโรงเรียน
ปัง… ปัง… ปัง…!
เสียงประทัดดังกึกก้องไปทั่วโรงเรียน เจียงโจวเหอออกมาพร้อม
กับอาจารย์และนักเรียนจำนวนหนึ่ง “นักเรียนโม่ นักเรียนถัง ขอ
แสดงความยินดีกับรางวัลที่พวกเธอได้รับด้วยนะ”