การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 214 เข้ำใจแล้ว

ถังซวงถำมจนไม่รู้ว่ำจะถำมอะไรต่อแล้ว เธอหันมองโม่เจ๋อหยวน
แล้วถำมว่ำ “พี่โม่ มีอะไรอยำกจะถำมไหมคะ?”
โม่เจ๋อหยวนพยักหน้ำแล้วตอบกลับว่ำ “อืม ฉันจะถำม”
“ค่ะ”
ถังซวงถอยหลังออกไปเล็กน้อย โม่เจ๋อหยวนถำมต่อเกี่ยวกับ
รำยละเอียดของชำวฝูซำง ว่ำมีกี่คน มีชำวบ้ำนกี่คนที่ช่วยเหลือพวก
เขำ และมีกี่คนที่อยู่ในถ ้ำถูกใช้ทดลองยำ
“เรำก ำลังค้นคว้ำ… เกี่ยวกับยำรักษำหลอดเลือดหัวใจ หำกกำร
ทดลองนี้ส ำเร็จมันจะถือว่ำเป็นก้ำวส ำคัญของอุตสำหกรรมยำ”
หลังได้ยินอย่ำงนี้แล้ว ถังซวงและโม่เจ๋อหยวนหันมองหน้ำกัน
ทันที
ไม่แปลกเลยที่ห้องทดลองเต็มไปด้วยกำรคุ้มกันแน่นหนำ เป็น
เพรำะพวกเขำก ำลังทดลองสิ่งส ำคัญที่นั่น แต่ถังซวงยังคงสงสัย “แล้ว
ท ำไมถึงทดลองเรื่องส ำคัญแบบนั้นภำยในหมู่บ้ำนหลี่ซำน?”
“เพรำะ… เพรำะเรำได้รับใบสั่งยำจำกที่นี่ จึงท ำกำรทดลองใน
บริเวณใกล้ ๆ และฉันไม่คิดเลยว่ำยิ่งค้นคว้ำมำกเท่ำไหร่ ยำก็ยิ่งยอด
เยี่ยมมำกขึ้นเท่ำนั้น” ฟูจิวำระไม่ต้องกำรตอบ แต่เขำไม่สำมำรถ
ควบคุมตนเองได้ เขำพูดทุกอย่ำงที่เขำรู้หมดสิ้น

ทว่ำเวลำนี้แววตำของเขำกลำยเป็นสิ้นหวัง เขำก ำลังจะ
กลำยเป็นคนบำป
“พี่โม่ เรำไปดูห้องทดลองกัน”
“อืม”
โม่เจ๋อหยวนพยักหน้ำแล้วพูดว่ำ “เรำควรจะแจ้งให้คนด้ำนนอก
ทรำบ ลุงจิงจะได้พำเจ้ำหน้ำที่เข้ำมำจัดกำร”
ถังซวงพยักหน้ำเมื่อได้ยินอย่ำงนั้น ขณะที่ทั้งสองก ำลังจะจัดกำร
ฟูจิวำระแล้วออกไปจำกที่นี่ ทันใดนั้นมีเสียงดังขึ้นจำกด้ำนนอก
“คุณฟูจิวำระ อยู่ที่นี่ไหมครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”
เมื่อได้ยินอย่ำงนั้น ถังซวงสับล ำคอของฟูจิวำระอย่ำงรวดเร็ว เขำ
กลำยเป็นใบ้อีกครั้ง
“คุณฟูจิวำระ?”
คนจำกด้ำนนอกตะโกนอีกครั้ง เมื่อเขำไม่ได้ยินเสียงตอบรับ
บุคคลผู้นั้นทรำบทันทีว่ำมีบำงอย่ำงผิดปกติ จึงถีบประตูอย่ำงรุนแรง
เมื่อเห็นเช่นนี้แล้ว ถังซวงดึงโม่เจ๋อหยวนกลับมำอย่ำงรวดเร็ว
ทว่ำในวินำทีสุดท้ำยสำยตำของเธอเหลือบมองฟูจิวำระด้วยแววตำ
อ ำมหิตย์ เข็มสีทองในมือแทงเข้ำจุดตำยของเขำอย่ำงเงียบเชียบ
ขณะนั้นเธอลำกโม่เจ๋อหยวนออกจำกห้องทันที
“ฟูจิวำระ…”

เมื่อบุคคลผู้นั้นเห็นร่ำงของฟูจิวำระ ดวงตำของเขำพลันเบิก
กว้ำงพลำงรีบตรวจสอบอย่ำงรวดเร็ว จึงพบว่ำฟูจิวำระหมดลมหำยใจ
ไปแล้ว เขำตะโกนลั่น “ใครก็ได้ เข้ำมำที่นี่เร็วเข้ำ”
เมิ่งก่วงจี๋และเมิ่งก่วงหยวนอยู่ในลำนถัดไปรีบวิ่งมำทันทีเมื่อได้
ยินเสียง ตำมด้วยฝีเท้ำของผู้คุ้มกันชำวฝูซำงรอบ ๆ
“เร็ว ปิดกั้นทำงเข้ำออกทั้งหมด อย่ำให้มันหลบหนีไปได้!”
หลังชำยคนนั้นสั่งกำร เหล่ำคนลำดตระเวนทั้งหมดรีบออกค้นหำ
คนร้ำยทันที
ทว่ำชำยคนนั้นเหลือบมองเมิ่งก่วงจี๋และเมิ่งก่วงหยวนอย่ำงสงสัย
“พวกแกไม่ได้เตรียมสินค้ำชั้นเลิศให้กับฟูจิวำระงั้นหรือ? แล้วไหนล่ะ
สินค้ำ? อีกอย่ำงตอนนี้ฟูจิวำระก็ยังต้องมำตำย หรือพวกแกสมรู้ร่วม
คิดกับคนพวกนั้นใช่ไหม?”
เมิ่งก่วงจี๋และเมิ่งก่วงหยวนตกใจรีบส่ำยศีรษะทันที “เปล่ำครับ
พวกเรำไม่ได้ท ำครับ”
“แล้วผู้ชำยคนนั้นล่ะ? แล้วนังผู้หญิงสำรเลวนั่นอยู่ไหน?”
เมิ่งก่วงจี๋และเมิ่งก่วงหยวนไม่รู้จะตอบค ำถำมพวกนี้ยังไง พวก
เขำเพิ่งส่งถังซวงที่หมดสติเข้ำห้องไป แต่ในพริบตำถังซวงกลับหำย
ตัวไป และฟูจิวำระก็ตำยซะแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เมื่อเห็นว่ำเมิ่งก่วงจี๋และเมิ่งกวนหยวนไม่ตอบ ชำยคนนั้นลงมือ
ตบพวกเขำหลำยทีก่อนจะสั่งให้คนออกตำมหำ “พวกแกสองคนไป
ตำมหำผู้ชำยคนนั้นให้เจอ ไม่อย่ำงนั้นเจอดีแน่!”
เมิ่งก่วงจี๋และเมิ่งก่วงหยวนพยักหน้ำอย่ำงรวดเร็วเมื่อได้ยินอย่ำง
นั้น
อีกด้ำนหนึ่ง ถังซวงพำโม่เจ๋อหยวนออกมำด้ำนนอก แต่ไม่ช้ำ
พวกเขำก็พบว่ำมีผู้คนจ ำนวนมำกก ำลังออกค้นหำตนเองอยู่ด้ำน
นอก
“ซวงเอ๋อร์ เธอออกไปก่อน”
โม่เจ๋อหยวนไม่ต้องกำรให้ถังซวงพบเจอปัญหำ ดังนั้นเขำจึงรีบ
ผลักเธอให้ออกไปจำกที่นี่เพียงคนเดียว
ถังซวงส่ำยศีรษะแล้วพูดว่ำ “ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น อีกอย่ำงลุงจิ
งก็อยู่ข้ำงนอก เรำไม่ต้องกลัวอะไร แค่ส่งสัญญำณก็พอค่ะ”
ถังซวงหยิบไฟส่งสัญญำณที่จิงเจ้อหรงมอบให้ก่อนหน้ำนี้
ออกมำ โม่เจ๋อหยวนคว้ำมันอย่ำงรวดเร็วแล้วพูดว่ำ “ฉันจุดเอง แล้ว
เธอไปซ่อนที่อื่น” แน่นอนว่ำกำรจุดไฟคือกำรเปิดเผยต ำแหน่งของ
ตนเอง เวลำนั้นผู้คนในหมู่บ้ำนหลี่ซำนจะเข้ำมำรุมล้อม และโม่เจ๋อ
หยวนไม่ต้องกำรให้ถังซวงต้องมำเสี่ยง
ทว่ำถังซวงดึงโม่เจ๋อหยวนแล้วเอ่ยว่ำ “พี่โม่ เรำจะอยู่ด้วยกัน”
“ไม่ เธอรีบไปซ่อนเร็วเข้ำ”

แต่ไม่ทันไร ถังซวงจุดไฟส่งสัญญำณขึ้นทันทีขณะที่โม่เจ๋อ
หยวนเผลอ
ปัง ปัง…
ในพริบตำ ดอกไม้ไฟระเบิดออกเหนือหมู่บ้ำนหลี่ซำน
“ซวงเอ๋อร์…”
เมื่อเห็นกำรกระท ำของถังซวง ใบหน้ำของโม่เจ๋อหยวน
เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “เธอ… เธอท ำอย่ำงนี้ท ำไม”
ถังซวงจับมือโม่เจ๋อหยวนแล้วพูดว่ำ “นี่ไม่ใช่เวลำมำบ่น วิ่งเร็ว
เข้ำ”
หลังได้ยินเสียงฝีเท้ำก ำลังพุ่งเข้ำมำ โม่เจ๋อหยวนถอนหำยใจ
อย่ำงหมดหนทำง ก่อนจะออกวิ่งตำมถังซวง ทว่ำอีกฝ่ำยมีจ ำนวน
มำกกว่ำและพวกเขำก ำลังจะตำมทัน
เวลำนี้จิงเจ้อหรงปรำกฏตัวขึ้นพร้อมกับใครบำงคน
“ซวงเอ๋อร์ ปลอดภัยดีไหม?”
ทันทีที่เขำเห็นถังซวง จิงเจ้อหรงเอ่ยถำมทันที ก่อนจะหันศีรษะ
มองผู้คนที่ก ำลังวิ่งเข้ำมำ ใบหน้ำของเขำกลำยเป็นเย็นชำ “วันนี้
พวกแกสร้ำงปัญหำมำกเกินไปแล้ว อย่ำคิดว่ำจะหนีรอดไปได้”
เมื่อเห็นกลุ่มของจิงเจ้อหรงปรำกฏตัวขึ้นอย่ำงกะทันหัน ผู้น ำ
ฝ่ำยตรงข้ำมถึงกับตกตะลึง พวกเขำรู้ทันทีว่ำตนเองติดกับเข้ำแล้ว

แม้ว่ำฝ่ำยของจิงเจ้อหรงจะมีคนมำกกว่ำ แต่พวกเขำไม่คิดยอมแพ้
แน่นอนต่อให้ไม่รู้ว่ำใครจะได้รับชัยชนะในตอนท้ำย เขำตะโกน
ออกไปว่ำ “ฉันมำกกว่ำที่ควรจะพูดประโยคนั้น วันนี้ไม่ว่ำใครก็หนีไม่
รอดทั้งนั้น”
เดิมทีถังซวงกังวลว่ำจิงเจ้อหรงจะตกอยู่ในอันตรำย แต่เมื่อเห็น
ว่ำเขำพำคนมำด้วยจ ำนวนมำก และยังน ำยำที่เธอมอบให้มำด้วย เธอ
จึงโล่งใจ
อย่ำงไรก็ตำมก่อนที่ถังซวงจะโล่งใจ อีกฝ่ำยกลับมีจ ำนวนคน
เพิ่มมำกขึ้นอย่ำงรวดเร็ว
เมื่อเห็นศัตรูจ ำนวนมำก ถังซวงกลับมำกังวลอีกครั้ง
จิงเจ้อหรงมองเธอด้วยรอยยิ้มก่อนจะพูดว่ำ “ไม่ต้องกังวล ไป
จัดกำรเรื่องของเธอได้เลย เดี๋ยวฉันจัดกำรตรงนี้เอง ยังไงซะคนของ
เรำก็อยู่ที่นี่แล้ว”
หลังพูดอย่ำงนั้นแล้ว มีกำรเคลื่อนไหวดังขึ้นจำกด้ำนหลัง เป็น
ซุนหงที่พำใครบำงคนเข้ำมำ “ลุงซุน…”
ซุนหงไม่มีเวลำพูดคุยกับถังซวง เขำเพียงพยักหน้ำให้เธอแล้ว
เดินไปหำจิงเจ้อหรง
เมื่อเห็นว่ำเวลำนี้มีก ำลังคนเพียงพอแล้ว ถังซวงพำโม่เจ๋อหยวน
ไปที่ห้องทดลองท้ำยหมู่บ้ำน “พี่โม่เรำไปดูที่นั่นกันเถอะ แล้วก็ต้อง
น ำเอำยำที่ท ำเสร็จแล้วออกมำให้ได้มำกที่สุดเท่ำที่จะท ำได้”

“อืม ไปกัน”
โม่เจ๋อหยวนไม่คุ้นชินกับยำเลยในครำวแรก แต่เมื่อเห็นว่ำถังซ
วงก ำลังค้นคว้ำเรื่องพวกนี้อยู่ เขำจึงอยำกช่วยเหลือ