การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 270 ไปส่ง

จิ้นหลงเฟยที่เห็นว่ำลูกสำวของตนพูดคุยกับถังซวงและถังเซวี่ยอ
ย่ำงมีควำมสุข จึงพูดขึ้นว่ำ “หว่ำนเอ๋อร์ อย่ำงนั้นลูกอยู่คุยกับท่ำน
ผู้น ำโถงก่อนนะ เดี๋ยวพ่อจะออกไปก่อน แล้วจะมำรับทีหลัง”
“ค่ะพ่อ”
ถังเซวี่ยชอบจิ้นหว่ำนเอ๋อร์มำก เพรำะอีกฝ่ำยทั้งสดใสและร่ำเริง
หลังจำกเห็นว่ำอีกฝ่ำยต้องกำรอยู่ต่อ เธอจึงพำหว่ำนเอ๋อร์เข้ำไปด้ำน
ใน “หว่ำนเอ๋อร์ เข้ำไปข้ำงในกันเถอะ”
“ค่ะ พี่สำวถังเซวี่ย”
จิ้นหว่ำนเอ๋อร์เดินตำมไปอย่ำงว่ำง่ำย
เมื่อเห็นเด็กสำวทั้งสองพูดคุยกันอย่ำงสนุกสนำน ถังซวงก็พลอย
มีควำมสุขไปด้วย
ทั้งสำมมำถึงห้องพัก ถังเซวี่ยหยิบอำหำรและเค้กออกมำ “หว่ำน
เอ๋อร์ ลองชิมขนมนี้ดูสิ มันอร่อยมำกเลยนะ”
เมื่อเห็นถังเซวี่ยน ำบำงอย่ำงกลับมำ ถังซวงจึงเอ่ยถำมออกไปว่ำ
“เธอออกไปกินข้ำวกับเฟิงเยี่ยหำนมำหรือ?”
ถังเซวี่ยพยักหน้ำตอบรับ “ใช่ค่ะ ฉันบังเอิญเจอเขำตอนที่ก ำลัง
จะออกไปหำอะไรกิน เรำเลยไปด้วยกันค่ะ”

เมื่อเห็นท่ำทีของถังเซวี่ยยังปกติดี ถังซวงจึงรู้สึกว่ำน้องสำวไม่ได้
ถูกบังคับอะไร และเธอไม่คิดจะพูดถึงเฟิงเยี่ยหำนต่อ เพรำะอย่ำงไรทั้ง
คู่ก็ก ำลังจะออกจำกเมืองไห่เฉิงในไม่ช้ำ
“เอำเถอะ งั้นเรำลองชิมกันดีกว่ำ”
ถังซวงและจิ้นหว่ำนเอ๋อร์ลองชิมพร้อมกัน ทว่ำประหลำดใจทันที
เมื่อได้ลิ้มลอง
“เสี่ยวเซวี่ย ขนมนี้อร่อยจัง”
จิ้นหว่ำนเอ๋อร์พยักหน้ำอย่ำงเห็นด้วยเช่นกัน “ใช่ค่ะ อร่อยมำก
เลย ไม่รู้เลยว่ำมีขนมอร่อยอย่ำงนี้อยู่ในเมืองไห่เฉิงด้วย”
เสี่ยวเซวี่ยมีควำมสุขมำกที่ทั้งสองบอกว่ำอร่อย
“ฉันรู้ว่ำทั้งสองคนต้องชอบแน่ ๆ กินเยอะ ๆ เลยนะ ส่วนอำหำร
พวกนี้ก็อร่อยมำกเหมือนกัน”
ถังซวงและจิ้นหว่ำนเอ๋อร์กินเยอะมำก เพรำะอำหำรพวกนี้อร่อย
จริง ๆ จนหว่ำนเอ๋อร์ขอที่อยู่ของร้ำน ถังเซวี่ยจึงบอกกล่ำวไปอย่ำง
คร่ำว ๆ
“ตกลง ถ้ำมีโอกำสฉันจะไปเยี่ยมนะ”
จิ้นหว่ำนเอ๋อร์เป็นคนร่ำเริง เธอจึงกระตือรือร้นที่จะพูดคุยกับถังซ
วงและถังเสวี่ยตลอดช่วงบ่ำย และเมื่อจิ้นหลงเฟยมำรับ เธอยังรู้สึกว่ำ
เรื่องรำวที่จะพูดคุยยังไม่หมด

“พอแล้วหว่ำนเอ๋อร์ อย่ำรบกวนท่ำนผู้น ำโถงนักเลย”
จิ้นหว่ำนเอ๋อร์รู้ดีว่ำวันนี้เธออยู่ที่นี่นำนแล้ว แต่เธอชอบถังซวง
และถังเซวี่ยมำก จึงอดไม่ได้ที่จะถำมว่ำ “พี่สำวถังซวง แล้วถ้ำพี่
กลับไปแล้ว ฉันจะติดต่อพี่ได้ไหมคะ?”
“แน่นอนสิ”
เมื่อเห็นถังซวงยินดี จินหว่ำนเอ๋อร์ก็มีควำมสุขมำก
จิ้นหลงเฟยยังเชิญถังซวงและถังเซวี่ยไปทำนอำหำรเย็นด้วยกัน
ในวันพรุ่งนี้อีก “ท่ำนผู้น ำครับ ยังไงเฟ่ยไห่ชำงก็ก ำลังจะกลับเมือง
ก่ำงเฉิงแล้ว พรุ่งนี้ตอนเย็น เรำไปกินมื้อเย็นด้วยกันนะครับ”
“ตกลง”
หลังจำกชวนถังซวงเข้ำร่วมมื้อเย็นในวันพรุ่งนี้แล้ว จิ้นหลงเฟยก็
พำลูกสำวของเขำกลับไปทันที
วันต่อมำ จิ้นหลงเฟยมำรับถังซวงและถังเซวี่ยเป็นกำรส่วนตัว
เมื่อมำถึงร้ำนอำหำรที่ได้จองห้องส่วนตัวเอำไว้ เฟ่ยไห่ชำงและ
เปำลี่ผิงก็ได้รออยู่ที่นี่ก่อนแล้ว “ท่ำนผู้น ำมำแล้วหรือครับ เชิญด้ำน
ในครับ”
เฟ่ยไห่ชำงและเปำลี่ผิงทักทำยอย่ำงสุภำพ ขณะที่ถังเซวี่ยยืน
มองจำกด้ำนข้ำงด้วยควำมตกตะลึง ทว่ำแววตำของเธอยิ่งชื่นชม
พี่สำวอย่ำงมำก

หลังจำกทำนอำหำรเสร็จแล้ว ถังซวงยื่นถุงใบหนึ่งให้กับเฟ่ยไห่
ชำงแล้วพูดว่ำ “หัวหน้ำเฟ่ยคะ ช่วยเอำถุงนี้มอบให้ลุงของฉันเมื่อคุณ
กลับถึงเมืองก่ำงเฉิงด้วยนะคะ เพรำะตอนนี้ฉันคงไม่สะดวกเอำของนี้
ไปให้เขำด้วยตัวเอง”
เมื่อได้ยินอย่ำงนั้นแล้ว เฟ่ยไห่ชำงยกยิ้มก่อนจะตอบว่ำ “ได้ครับ
ไม่มีปัญหำ”
จำกนั้นถังซวงหยิบขวดแก้วเล็กสองขวดออกมำ พลำงพูดว่ำ “นี่
คือยำบ ำรุงสุขภำพส ำหรับคุณเฟ่ยนะคะ ทำนหนึ่งเม็ดก่อนนอน มัน
จะดีต่อสุขภำพของคุณ”
หลังได้ยินอย่ำงนั้น เฟ่ยไห่ชำงรีบรับมันไว้อย่ำงรวดเร็ว
“ขอบคุณครับท่ำนผู้น ำ”
เขำรู้ถึงทักษะกำรแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของถังซวงเป็นอย่ำงดี และ
ยำบ ำรุงสุขภำพที่เธอมอบให้ต้องไม่ใช่ของไร้รำคำแน่
พอถังซวงมอบมันให้เฟ่ยไห่ชำงแล้ว เธอจึงหยิบขวดยำมอบ
ให้กับจิ้นหลงเฟยและเปำลี่ผิงด้วยคนละหนึ่งขวด
หลังถังซวงกลับออกไป จิ้นหลงเฟยถำมด้วยควำมสงสัย “นี่ท่ำน
ผู้น ำโถงของเรำกลำยเป็นคนขำยยำไปแล้วหรือ? เธอแตกต่ำงจำก
คนอื่น ๆ จริง ๆ”
เปำลี่ผิงพยักหน้ำเห็นด้วย

เฟ่ยไห่ชำงมองพวกเขำสองคนอย่ำงดูถูก “พวกคุณประเมิน
ควำมสำมำรถของท่ำนผู้น ำต ่ำเกินไปหรือเปล่ำ? ถ้ำไม่ต้องกำร ก็แค่
เอำมำให้ฉัน”
เมื่อได้ยินอย่ำงนั้นแล้ว จิ้นหลงเฟยและเปำลี่ผิงกระชับขวดแก้ว
ไว้ในมือแน่น
เฟ่ยไห่ชำงที่อยำกได้ยำพวกนั้นเอ่ยพูดขึ้นอีกครั้ง “ฉันจะเตือน
สิ่งที่ท่ำนผู้น ำมอบให้ล้วนแต่เป็นของดี ควรเก็บมันไว้ให้ดี เอำเถอะ
ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้ซ ้ำอีกแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะออกจำกเมืองไห่เฉิงช่วง
บ่ำย ขอตัวกลับไปเก็บของก่อน”
…
ตอนบ่ำย เฟ่ยไห่ชำงออกจำกเมืองไห่เฉิง
ส่วนถังซวงและถังเซวี่ยก็เก็บข้ำวของด้วยเช่นกัน เพรำะพรุ่งนี้
เช้ำพวกเธอจะเดินทำงกลับบ้ำน
ทว่ำโม่เจ๋อหยวนมำถึงก่อนที่ถังซวงและถังเซวี่ยจะกลับไปเสียอีก
“ซวงเอ๋อร์ เก็บของกันเสร็จแล้วหรือ?”
เมื่อโม่เจ๋อหยวนเข้ำมำ ถังซวงยิ้มแล้วพูดว่ำ “ค่ะ เก็บเสร็จแล้ว”
“งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งที่สถำนี”
ถังเซวี่ยที่เห็นว่ำโม่เจ๋อหยวนเดินตำมพี่สำวของตนต้อย ๆ เด็ก
สำวก็คิดในใจว่ำควำมรู้สึกก่อนหน้ำนี้ของเธอเป็นควำมจริง

เพรำะโม่เจ๋อหยวนปฏิบัติกับเธอแตกต่ำงจำกพี่สำวโดยสิ้นเชิง
และเมื่อมองดูภำพชำยหนุ่มกับหญิงสำวหน้ำตำดีตรงหน้ำ เธอก็รู้สึก
ว่ำบรรยำกำศโดยรอบมันดูสดใสขึ้นมำอย่ำงไรอย่ำงนั้น ทั้งสองดูเข้ำ
กันได้ดี และกำรยืนคู่กันอย่ำงนี้ไม่ต่ำงอะไรจำกภำพวำดในนิยำยรัก
พวกนั้นเลย
แต่ทันทีที่ทั้งสำมเดินออกจำกที่พัก พวกเขำก็ได้พบกับเฟิงเยี่ย
หำน
ถังเซวี่ยรู้สึกประหลำดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเขำที่นี่
“สหำยเฟิง มำท ำอะไรที่นี่หรือคะ?”
“ผมมำส่งน่ะ” เฟิงเยี่ยหำนพูดกับเด็กสำว ก่อนจะเงยหน้ำขึ้นมอง
โม่เจ๋อหยวนอย่ำงสงสัยในสถำนะของชำยตรงหน้ำ อีกฝ่ำยดูโดดเด่น
ทั้งรูปร่ำง หน้ำตำ และควำมสง่ำงำม เฟิงเยี่ยหำนไม่รู้เลยว่ำ
ควำมสัมพันธ์ของเขำกับถังเซวี่ยคืออะไร
ทว่ำถังเซวี่ยประหลำดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินค ำพูดของเฟิงเยี่ย
หำน
“สหำยเฟิง ฉันไม่คิดว่ำคุณจะมำส่งฉันด้วย ขอบคุณมำกนะคะ”
เฟิงเยี่ยหำนโบกมือพร้อมพูดว่ำ “เรื่องนี้เทียบไม่ได้กับที่คุณถัง
เซวี่ยช่วยผมหรอก ก ำลังจะไปสถำนีรถไฟใช่ไหม เดี๋ยวผมไปส่งเอง”
โม่เจ๋อหยวนขมวดคิ้วขณะมองเฟิงเยี่ยหำนที่จู่ ๆ ก็มำยืนอยู่
ตรงหน้ำ และสงสัยว่ำเสี่ยวเซวี่ยรู้จักคนคนนี้ได้อย่ำงไร

ทว่ำถังซวงกล่ำวแนะน ำเขำจำกด้ำนข้ำง ก่อนจะหันมองเฟิงเยี่ย
หำนแล้วพูดว่ำ “สหำยเฟิง เรำมีคนไปส่งแล้ว ไม่ขอรบกวนคุณหรอก
ค่ะ”
เฟิงเยี่ยหำนหันมองถังซวงและข้ำวของของพวกเธอก่อนจะพูด
ว่ำ “มันคงไม่สะดวกมำกที่คุณจะไปกันอย่ำงนี้ ให้ผมไปส่งดีกว่ำครับ
ไม่อย่ำงนั้นคงถือของจนมือเจ็บแน่ ๆ”
ถังซวงมองของหลำยอย่ำงในมือของโม่เจ๋อหยวน ก่อนจะลังเลว่ำ
ควรเอำมันขึ้นรถเฟิงเยี่ยหำนดีไหม จิ้นหลงเฟยและคนอื่น ๆ ได้
เตรียมสิ่งของพวกนี้เอำไว้ และเธอก็ไม่คิดเช่นกันว่ำมันจะเยอะขนำด
นี้
เวลำนี้ถังเซวี่ยกลับพยักหน้ำด้วยรอยยิ้ม “อ้อ อย่ำงนั้นฉันขอ
รบกวนคุณแล้วกันค่ะ”
หลังได้ยินน้องสำวตอบตกลง ถังซวงจึงพยักหน้ำรับ
ทั้งหมดจึงเดินทำงมำถึงสถำนีรถไฟอย่ำงรวดเร็ว
“ซวงเอ๋อร์ เสี่ยวเซวี่ย ถ้ำถึงบ้ำนแล้วบอกฉันด้วยนะ”
“ไม่ต้องห่วงค่ะพี่โม่ ถ้ำถึงบ้ำนแล้วฉันจะโทรหำนะ”
หลังจำกนั้นเฟิงเยี่ยหำนก็บอกลำถังเซวี่ยเช่นกัน “คุณถังเซวี่ย
หวังว่ำเรำจะได้พบกันอีกนะครับ”
แต่ถังเซวี่ยกลับรู้สึกว่ำเธอจะไม่ได้พบกับเขำอีก จึงโบกมือแล้ว
พูดว่ำ “ลำก่อนค่ะ”

หลังส่งพี่น้องทั้งสองขึ้นรถไฟ จนกระทั่งรถไฟเคลื่อนตัวออกจำก
ชำนชำลำ ไม่นำนโม่เจ๋อหยวนและเฟิงเยี่ยหำนก็หันหลังกลับ สำยตำ
ของทั้งสองสบกันอย่ำงไม่ได้ตั้งใจ
เวลำนี้พวกเขำผละตัวออกห่ำงจำกกันอย่ำงรวดเร็ว ควำมอบอุ่น
ที่เคยมีเมื่ออยู่ต่อหน้ำถังซวงและถังเซวี่ยพลันเลือนหำยไปหมดสิ้น
ทั้งคู่เผยควำมเย็นชำสุดขั้วของตนเองออกมำก่อนจะแยกย้ำยกันไป
อย่ำงรวดเร็ว