การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 463 ปีใหม่

ทั้งครอบครัวนั่งรับประทานอาหารเย็นวันส่งท้ายปีเก่า พร้อมกับ
พูดคุยกันอย่างมีชีวิตชีวา
เวลานี้ฟักทองน้อยกับฟักขาวน้อยหลับไปแล้ว เฮ่อหลานกับจิ
งเจ้อหรงจึงพาเด็กน้อยทั้งสองกลับไปที่ห้องก่อน
หลี่จงอี้และซูเหนียนอวิ๋นนั่งอยู่ตรงนั้นเพื่อพูดคุยสักครู่ก่อนจะ
กลับไป เกอชิงเหม่ยกับซ่างสยงเยี่ยเองก็กลับไปพร้อมพวกเขาด้วย
“คุณพ่อ คุณแม่คะ ถ้าเหนื่อยก็กลับไปพักผ่อนเถอะ พวกเรายัง
ไม่ง่วง” เห็นว่าผู้เฒ่าจิงกับคุณนายจิงยังไม่กลับไปพักผ่อน อวี๋มินอด
ไม่ได้ที่จะกล่าวเตือนทั้งสองเพราะเป็นห่วงว่าพวกเขาจะนอนดึก
เกินไป
คุณนายจิงและผู้เฒ่าจิงเองก็รู้สึกเพลีย ๆ เพราะถ้าหากเป็นเวลา
ปกติ พวกเขาคงหลับไปแล้ว
“เอาละ งั้นพวกเธอนั่งกันต่อไปเถอะ พวกเราจะกลับไปพักผ่อน
แล้ว แต่ถ้าง่วงก็รีบไปนอนนะ”
อวี๋มินและเมิ่งผิงยกยิ้ม “ค่ะ”
หลังจากคุณนายจิงและผู้เฒ่าจิงกลับไปพักผ่อนแล้ว ครอบครัว
จิงไค่หรงกับจิงซิวหรงเองก็กลับไปด้วยเช่นกัน ก่อนจะกลับอวี๋มิ
นหันมองถังซวงก่อนจะถามขึ้นว่า “ซวงเอ๋อร์อยากได้ของว่างตอน
เที่ยงคืนไหมจ๊ะ? เดี๋ยวฉันให้คนครัวทำให้”

ถังซวงไม่หิวแต่ก็ไม่ได้รีบปฏิเสธอะไร เธอหันมองถังเซวี่ย โม่เจ๋อ
หยวน และเฟิงเยี่ยหานก่อนจะถามว่า “หิวกันไหม?”
ถังเซวี่ยส่ายศีรษะ
แม้โม่เจ๋อหยวนและเฟิงเยี่ยหานหิวมาก เพราะพวกเขาดื่มกับผู้
เฒ่าจิงและหลี่จงอี้ไปมากในมื้อเย็น จึงทานอาหารได้น้อยกว่าปกติ
แต่เฟิงเยี่ยหานไม่กล้าที่จะเอ่ยปาก
ส่วนโม่เจ๋อหยวนที่คุ้นเคยกับทุกคนในครอบครัวจิงดี จึงไม่รู้สึก
ว่าตนเองเป็นแขก “นิดหน่อยครับ”
อวี๋มินได้ยินโม่เจ๋อหยวนพูด ก็รีบลุกขึ้นก่อนจะพูดว่า “งั้นเดี๋ยว
ฉันจะให้คนครัวเตรียมของว่างให้นะ” จากนั้นเธอหันมองเฟิงเยี่ยหาน
ก่อนจะพูดกับเขาว่า “เสี่ยวเยี่ยก็กินด้วยนะจ๊ะ”
“ครับ ขอบคุณครับคุณป้าอวี๋”
เมื่อได้ยินเฟิงเยี่ยหานเรียกตนว่าป้า อวี๋มินอดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้ม
กว้าง ทุกคนเองต่างชื่นชอบความหล่อเหลาของเด็กคนนี้ ไม่สิ ต้อง
บอกว่าเฟิงเยี่ยหานและโม่เจ๋อหยวนที่อยู่ตรงหน้าหล่อมากจริง ๆ
เมิ่งผิงลุกขึ้นบ้างก่อนจะพูดว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ ฉันจะไปด้วยค่ะ”
จิงเหวินรุ่ยและจิงเหวินหยวนมองดูแม่ ๆ ก่อนจะพึมพำ “แม่… ไม่
เห็นถามพวกผมเลย”

“นี่ เลิกน้อยใจได้แล้ว เดี๋ยวแม่จะบอกให้คนครัวทำอาหารเผื่อ จะ
ได้กินด้วยกัน”
หลังจากอวี๋มินและเมิ่งผิงพูดจบ พวกเธอตรงไปที่ห้องครัวทันที
ทำให้จิงเหวินรุ่ยและจิงเหวินหยวนถึงกับยิ้มแห้ง ก่อนจะหันมอง
โม่เจ๋อหยวนและเฟิงเยี่ยหาน “ตั้งแต่นายสองคนมาที่บ้าน… พวกฉัน
ก็ถูกลืมไปเลย”
“พี่ใหญ่ พี่รอง อย่าคิดมากเลยครับ คุณป้าแค่เอาใจพวกเรา แต่
กับพวกพี่มันแตกต่างออกไปเพราะพี่เป็นสมาชิกในครอบครัว จึงมี
ความเป็นกันเองมากกว่าน่ะครับ”
ได้ยินอย่างนั้น จิงเหวินหยวนอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “เจ๋อหยวน
ไม่เคยรู้มาก่อนว่านายจะเข้าใจพูดขนาดนี้”
“พี่ใหญ่ ผมพูดความจริงครับ”
เพราะอีกฝ่ายตอบกลับอย่างจริงใจ จิงเหวินหยวนจึงหัวเราะ
ออกมา “เอาละ ๆ ฉันไม่ว่านายแล้วละ”
ทว่าเฟิงเยี่ยหานที่อยู่ด้านข้างหันมองโม่เจ๋อหยวนอย่าง
ประหลาดใจ เขาไม่คิดมาก่อนว่าโม่เจ๋อหยวนจะมีคารมยอดเยี่ยม ดู
เหมือนว่าจะต้องขอวิชาจากอีกฝ่ายบ้างแล้ว
หลังจากอวี๋มินและเมิ่งผิงกลับมาพร้อมกับอาหารที่เตรียมไว้
“เจ๋อหยวน เสี่ยวเยี่ย รีบกินเถอะจ้ะ” จากนั้นเธอหันมองถังซวง
และถังเซวี่ย “ซวงเอ๋อร์ เสี่ยวเซวี่ย ถึงจะไม่หิวแต่ลองชิมดูนะจ๊ะ”

แน่นอนว่าท้ายที่สุดแล้วทั้งสองไม่ลืมเชิญชวนจิงเหวินหยวนและจิงเห
วินรุ่ยด้วย
หลังจากทุกคนรับประทานอาหารว่างตอนเที่ยงคืนเสร็จมันก็ดึก
มาก ทั้งอวี๋มินและเมิ่งผิงเลยรีบกลับไปพักผ่อน
“พวกเธอนั่งคุยกันไปตามสบายนะ เดี๋ยวป้า ๆ จะกลับไปพักผ่อน
แล้ว”
ท้ายที่สุด บนโต๊ะเหลือเพียงพวกถังซวงที่พูดคุยกันอย่าง
สนุกสนาน หลังจากผ่านพ้นเที่ยงคืน วันปีใหม่ก็มาถึง
…
“สวัสดีปีใหม่!”
“สวัสดีปีใหม่!”
ทันใดนั้นประทัดมากมายนอกบ้านถูกจุดขึ้น แม้แต่ในบ้าน
ตระกูลจิงเองก็เริ่มจุดประทัดด้วยเช่นกัน เพราะวันนี้ทุกคนต่างก็เฝ้า
รอการมาถึงของวันปีใหม่
เสียงประทัดดังขึ้นต้อนรับวันปีใหม่
นั่งฟังเสียงที่มีชีวิตชีวาจากด้านนอก พวกถังซวงต่างมองดอกไม้
ไฟที่พลุ่งพล่านทะยานสู่ฟากฟ้ายามค ่าคืน ดวงตาของพวกเขาเปล่ง
ประกายความยินดี และส่งต่อความปรารถนาที่จะให้ปีนี้เป็นปีที่ดีอีก
ครั้ง

“ซวงเอ๋อร์ เสี่ยวเซวี่ย เที่ยงคืนแล้ว พวกเธอไปพักผ่อนก่อนเถอะ
เหวินรุ่ยกับฉันก็จะไปนอนเหมือนกัน”
ถังซวงพยักหน้ารับ “ค่ะพี่ใหญ่”
ทั้งหมดบอกลากันและเดินไปที่ลาน
โม่เจ๋อหยวนไปส่งถังซวง เฟิงเยี่ยหานไปส่งถังเซวี่ย ส่วนถังชุนห
ยานที่นั่งเงียบเดินกลับลานคนเดียว
“ซวงเอ๋อร์ รีบเข้านอนนะ”
โม่เจ๋อหยวนที่มาส่งถังซวง ลูบศีรษะของเธอด้วยรอยยิ้มที่เต็มไป
ด้วยความอบอุ่น
ถังซวงพยักหน้าก่อนจะพูดกับเขา “พี่รีบไปพักผ่อนเถอะค่ะ
พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าเหมือนกันไม่ใช่หรือ”
เห็นถังซวงกำลังจะกลับเข้าไปแล้ว โม่เจ๋อหยวนจึงคว้าเธอไว้อีก
ครั้ง “ซวงเอ๋อร์ นี่วันปีใหม่เชียวนะ กว่าพวกเราจะมีความสุขแบบนี้
อย่าบอกนะว่า… เธอไม่รู้สึกอะไรเลย?”
ถังซวงเองไม่ได้คิดอะไรในคราวแรก แต่หลังจากเห็นสีหน้า
คาดหวังของโม่เจ๋อหยวน เธอจึงเข้าใจบางอย่าง เธอหันมองรอบ ๆ
โดยไม่รู้ตัวก่อนจะเขย่งเท้าและจูบริมฝีปากของโม่เจ๋อหยวนเบา ๆ
และหันหลังกลับเข้าลานทันที