การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 489 ท ำสบู่

ต้วนเฟิ่งหยิงยัดก ำไลทองค ำสองเส้นใส่มือของถังซวง “ถังซวง
หวำนหว่ำนกับฉันตั้งใจเตรียมสิ่งนี้ เธอต้องรับมันไปนะ ถ้ำเธอไม่รับ
ไว้ พวกเรำก็ไม่รู้จะเก็บมันไว้ท ำไม”
เจียนหวำนหว่ำนที่ยืนอยู่ด้ำนข้ำงกล่ำวเสริม “รับไว้เถอะนะ ถังซ
วง”
เห็นควำมตั้งใจบนใบหน้ำของต้วนเฟิ่งหยิงและเจียนหวำนหว่ำน
ถังซวงจึงยอมรับก ำไลทองค ำไว้อย่ำงว่ำง่ำย
“แต่ว่ำถังซวง เธอบอกว่ำมีลูกพี่ลูกน้องอยู่ที่บ้ำนด้วยไม่ใช่หรือ
ท ำไมฉันถึงไม่เห็นเลยล่ะ?”
ต้วนเฟิ่งหยิงนึกถึงที่ถังซวงบอก และรู้ว่ำหล่อนมีลูกพี่ลูกน้อง
ด้วย
ก่อนถังซวงจะตอบอะไร ถังชุนหยำนกลับวิ่งมำซะอย่ำงนั้น
“พี่สำวซวง ฉันมำสำย ขอโทษนะคะ”
ถังชุนหยำนถอนหำยใจหอบหนัก “ไม่เป็นไร เฟิ่งหยิงกับหวำน
หว่ำนต้องอยู่ทำนอำหำรอยู่แล้ว” ขณะพูด เธอก็แนะน ำทั้งสองฝ่ำย
ต้วนเฟิ่งหยิงและเจียนหวำนหว่ำนเตรียมของขวัญชิ้นเล็กให้กับ
ถังชุนหยำนด้วย มันคือกิ๊บติดผมที่สวยงำมสองชิ้น

ถังชุนหยำนรับไว้ด้วยควำมยินดี “ขอบคุณค่ะ ฉันชอบมันมำก
เลย” เธอสัมผัสได้ว่ำนี่ไม่ใช่ของรำคำถูก แตกต่ำงจำกสิ่งที่หญิงสำว
ทั่วไปใช้ จึงลอบเขินอำยเพรำะตนไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย
แม้แต่ถังซวงเองก็ไม่คิดว่ำต้วนเฟิ่งหยิงกับเจียนหวำนหว่ำนจะ
เตรียมของมำกมำยเช่นนี้ และไม่ใช่ของถูก ๆ ดูท่ำพวกเธอจะให้
ควำมส ำคัญกับอำหำรมื้อนี้มำกจริง ๆ “เฟิ่งหยิง หวำนหว่ำน นี่ยังเช้ำ
อยู่เลย ท ำไมเรำไม่ไปนั่งเล่นกันก่อนล่ะ”
“อื้ม แล้วเรำจะท ำอะไรกันดีล่ะ?”
ก่อนถังซวงจะพูดอะไร ก็มีคนเดินเข้ำมำ “ทุกคนอยู่ที่นี่เองหรือ
ถึงว่ำฉันไม่เห็นใครด้ำนนอกเลย”
เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย ถังเซวี่ยรีบหันกลับมำ ทันใดนั้นสีหน้ำ
ของเธอก็เผยควำมประหลำดใจ เมื่อเห็นว่ำคนคนนั้นเป็นเฟิงเยี่ยหำน
เธอรีบวิ่งไปหำเขำทันที “เฟิงเยี่ยหำน ท ำไมคุณถึงมำที่นี่ได้ล่ะ”
เฟิงเยี่ยหำนที่ได้พบกับถังเซวี่ย มีสีหน้ำอ่อนโยน จับมือเธอแล้ว
พูดว่ำ “ผมคิดถึงคุณน่ะ เลยมำหำ”
“แล้วท ำไมไม่บอกฉันก่อนล่ะ”
เฟิงเยี่ยหำนเดินเข้ำใกล้ถังเซวี่ยก่อนจะกล่ำวด้วยรอยยิ้ม “ผม
อยำกท ำให้คุณประหลำดใจ เป็นไง? ประหลำดใจไหม?”
“อื้ม ประหลำดใจสิ”

ถังซวงเห็นทั้งสองคนพูดคุยกันรำวกับไม่มีใครอยู่รอบข้ำง จึง
ขัดจังหวะขึ้น “สหำยเฟิง ไม่คิดเลยนะว่ำคุณจะมำที่เมืองหลวงในวันนี้
พวกเรำก ำลังพูดคุยกันอยู่เลยว่ำจะไปนั่งเล่นกันสักหน่อย คุณจะไป
กับพวกเรำไหม?”
เฟิงเยี่ยหำนต้องกำรอยู่กับถังเซวี่ยตำมล ำพัง แต่เมื่อพบว่ำมีคน
แปลกหน้ำสองคน เขำเลยคิดว่ำนั่นคือแขกของบ้ำน และตอบรับค ำ
เชิญจำกถังซวง “อื้ม แน่นอน แต่ว่ำเดี๋ยวผมไปหำคุณปู่กับคุณย่ำ
ก่อน เดี๋ยวกลับมำหำนะ”
ต้วนเฟิ่งหยิงและเจียนหวำนหว่ำนมองเฟิงเยี่ยหำนตำไม่กะพริบ
หำกเปรียบเทียบโม่เจ๋อหยวนกับชำยหนุ่มผู้สูงศักดิ์ เฟิงเยี่ยหำนคนนี้
เปรียบกับภูเขำหิมะ เย็นชำ ลึกล ้ำ และเต็มไปด้วยเสน่ห์
เห็นต้วนเฟิ่งหยิงและเจียนหวำนหว่ำนมองตำมเฟิงเยี่ยนหำน
ถังซวงจึงแนะน ำ “เขำเป็นคนรักของเสี่ยวเซวี่ย ชื่อเฟิงเยี่ยหำนน่ะ”
ต้วนเฟิ่งหยิงและเจียนหวำนหว่ำนหันขวับมองถังเซวี่ยก่อนจะหัน
มองเฟิงเยี่ยหำน “พวกคุณสองคนเหมำะสมกันมำก”
ชำยหนุ่มรูปงำมกับสตรีแสนสวย ใครได้พบเจอก็มีควำมสุข
ตั้งแต่ที่มำบ้ำนของถังซวง นับแต่ถังชุนหยำน ทุกคนล้วนหน้ำตำ
ดีทั้งหมด แม้ไม่ใช่สำยเลือดเดียวกันแต่กลับหน้ำตำดีเหมือนกัน จน
ทั้งสองคนรู้สึกว่ำพวกเธอกินอำหำรได้ทั้งวันถ้ำอยู่ในบรรยำกำศที่
สบำยตำอย่ำงนี้

เฟิงเยี่ยหำนชอบที่จะได้ยินว่ำเขำกับถังเซวี่ยเป็นคู่ที่เหมำะสม จึง
พยักหน้ำทักทำยต้วนเฟิ่งหยิงกับเจียนหวำนหว่ำน ก่อนจะพำถังเซวี่ย
ไปหำคุณปู่จิงและคุณย่ำจิง จำกนั้นก็ไปพบเฮ่อหลำนกับเด็กแฝดทั้ง
สองคน
เฟิงเยี่ยหำนไม่ชอบเด็ก เขำรู้สึกว่ำเด็กชอบส่งเสียงดังและรับมือ
ยำก แต่เมื่อเขำได้เจอกับฟักทองน้อยและฟักขำวน้อย ใจของเขำ
คล้ำยจะละลำย เด็กน้อยทั้งสองน่ำรักจนเขำอยำกจะกอดรัดเอำไว้
“ขอพี่ชำยอุ้มหน่อยนะ”
เขำอำยุมำกพอที่จะเป็นอำได้แล้ว แต่เพรำะทั้งสองคือน้องชำย
กับน้องสำวของถังเซวี่ย เขำจึงกลำยเป็นคนรุ่นเดียวกันกับถังเซวี่ย
โดยปริยำย
เฮ่อหลำนที่เห็นควำมอ่อนโยนของเฟิงเยี่ยหำน ก็ยกยิ้ม “เสี่ยว
เยี่ย ไม่คิดว่ำเธอจะเข้ำเมืองหลวงเลยนะ แล้วครำวนี้จะพักอยู่ที่นี่นำน
แค่ไหนหรือจ๊ะ?”
“อีกสองสำมวันถึงจะกลับครับป้ำเฮ่อ”
ถังเซวี่ยหดหู่ใจ เฟิงเยี่ยหำนอยู่ที่นี่ไม่นำนก็จะกลับอีกแล้ว
แน่นอนว่ำเฮ่อหลำนสังเกตเห็นลูกสำวคนเล็ก เธอเลยยิ้มแล้วพูด
ว่ำ “เสี่ยวเซวี่ย ลูกก็ต้องไปโรงเรียนเหมือนกัน หรือลูกจะให้เสี่ยวเยี่ย
อยู่กับลูกตลอดเวลำหรือไง?”
“หนูไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย”

เฟิงเยี่ยหำนมีควำมสุขที่เห็นว่ำถังเซวี่ยไม่อยำกให้เขำกลับ แต่
ช่วงนี้เขำยุ่งมำกเลยไม่สำมำรถอยู่ที่นี่นำน ๆ ได้ “เสี่ยวเซวี่ย ผมจะรีบ
กลับมำหำคุณครับ”
“ถ้ำว่ำงแล้วก็ค่อยมำก็ได้ค่ะ”
เฮ่อหลำนยิ้มก่อนจะพูดขึ้นว่ำ “เสี่ยวเซวี่ย ถ้ำถึงวันหยุด ลูกจะไป
หำเสี่ยวเยี่ยก็ได้นะ หรือถ้ำไม่อยำกไปคนเดียวก็ลองชวนพี่กับเจ๋อ
หยวนไปด้วยสิ”
ถังเซวี่ยเองก็เคยคิดเรื่องนี้มำก่อน และหลังจำกได้ยินแม่พูด
อย่ำงนั้นแล้ว เธอยกยิ้มก่อนจะตอบรับ “ค่ำ”
เฟิงเยี่ยหำนคิดไปว่ำถ้ำถังเซวี่ยจะมำหำเขำบ้ำง เขำคงมี
ควำมสุข พร้อมคิดว่ำถังเซวี่ยจะหยุดเมื่อไหร่
เฮ่อหลำนมองลูกสำวคนเล็กกับเฟิงเยี่ยหำน หลังพูดคุยกับพวก
เขำ ทั้งสองก็ขอตัวออกไปหำถังซวง “กว่ำจะได้เจอถังซวงสักครั้ง หำ
ยำกมำกเลยนะจ๊ะ แถมวันนี้เพื่อนร่วมชั้นของซวงเอ๋อร์ก็มำด้วย พวก
เธอหนุ่มสำวน่ำจะพูดคุยกันได้ง่ำย”
“ครับ”
เฟิงเยี่ยหำนพำถังเซวี่ยออกมำหำถังซวง และเห็นว่ำถังชุนหยำน
พำต้วนเฟิ่งหยิงกับเจียนหวำนหว่ำนไปท ำสบู่
“โห… ชุนหยำน เธอเก่งจัง ท ำได้จริง ๆ ด้วย”

ถังชุนหยำนส่ำยศีรษะก่อนจะพูดว่ำ “พี่สำวซวงเป็นคนสอนฉัน
ค่ะ เธอเก่งกว่ำนี้อีก”
ต้วนเฟิ่งหยิงและเจียนหวำนหว่ำนหันมองถังซวงด้วยควำม
ประหลำดใจ “โห เธอก็ท ำได้หรือ สุดยอด มีอะไรบ้ำงที่เธอท ำไม่ได้
น่ะ”
“พวกเธอสองคนรีบลงมือท ำเถอะ ขืนพูดคุยกันต่อไป ถึงเวลำกิน
ข้ำวก็คงท ำไม่เสร็จ”
“ก็ได้ ๆ พวกเรำไม่คุยแล้ว”
ต้วนเฟิ่งหยิงและเจียนหวำนหว่ำนหยุดพูดคุย และเริ่มท ำตำมถัง
ชุนหยำนอย่ำงรวดเร็ว
ถังเซวี่ยเดินเข้ำไปด้วยรอยยิ้ม “ก็คิดอยู่ว่ำพวกพี่จะท ำอะไรกัน
กลำยเป็นว่ำมำท ำสบู่กันอยู่หรือคะ ฉันเองก็อยำกลองท ำบ้ำงจัง”
“งั้นลองท ำดูสิ”
ถังซวงยกยิ้ม เริ่มจัดกำรมันพร้อมกับโม่เจ๋อหยวน วันนี้สนุกมำก
เพรำะมีคนมำกมำย
เฟิงเยี่ยหำนก็เดินตำมถังเซวี่ยไปท ำสบู่ด้วย หลังจำกทั้งสองคน
ท ำเสร็จแล้ว พวกเขำได้แกะสลักอักษรไว้บนสบู่
โม่เจ๋อหยวนไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ในตอนแรก หลังจำกเห็นเฟิงเยี่ย
หำนท ำ เขำก็ท ำตำมและแกะสลักข้อควำมไว้บนสบู่ของตัวเองก่อนจะ
มอบให้ถังซวง