การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 521 ค ำอธิบำย

หลังจำกถังซวงและโม่เจ๋อหยวนกลับมำที่ลำน ถังคุนหำวและ
หัวเฟยเฟิ่งจึงได้ทรำบว่ำเกิดอะไรขึ้น
หัวเฟยเฟิ่งรีบส ำรวจร่ำงกำยของถังซวงก่อนจะถำมว่ำ “ซวงเอ๋อร์
เป็นอะไรไหม? ได้รับบำดเจ็บตรงไหนหรือเปล่ำ?”
ถังซวงส่ำยศีรษะก่อนจะพูดว่ำ “คุณยำยคะ หนูไม่เป็นไรค่ะไม่
ต้องห่วง เหวินเจ๋อหลิ่วกับคนอื่นที่ได้รับบำดเจ็บต่ำงหำกที่น่ำห่วง
กว่ำ”
หัวเฟยเฟิ่งยังไม่คลำยกังวล เธอตรวจร่ำงกำยของถังซวงก่อนจะ
คล ำชีพจรของอีกฝ่ำย เมื่อเสร็จสิ้นแล้วจึงถอนหำยใจอย่ำงโล่งอก
“เห็นเธอสบำยดียำยก็คลำยกังวลได้ หลังจำกได้ยินข่ำวยำยก็ก ำลัง
จะไป แต่ไม่ได้คิดว่ำหลำนจะกลับมำก่อน”
เฮ่อหลำนและจิงเจ้อหรงไม่รู้ว่ำเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อได้ยินค ำพูด
ของหัวเฟยเฟิ่ง ทั้งสองรีบก้ำวเข้ำมำถำม “แม่คะ เกิดอะไรขึ้นกับซวง
เอ๋อร์หรือคะ? เหวินเจ๋อหลิ่วท ำอะไร?” เธอเองก็รู้ว่ำเหวินเจ๋อหลิ่วคือ
ผู้หญิงที่ติดตำมถังอวี้สือ
ถังเซวี่ยหันมองถังซวงด้วยควำมกังวล “พี่คะ เหวินเจ๋อหลิ่วมำหำ
เรื่องพี่อีกแล้วหรือ?”
“แม่ เสี่ยวเซวี่ย ไม่ต้องห่วงหรอก สภำพเหวินเจ๋อหลิ่วตอนนี้ท ำ
อะไรไม่ได้หรอก เธอแค่ต้องกำรท ำให้ฉันอับอำยน่ะ”

ถังคุนหำวเองก็อดไม่ได้ที่จะประหลำดใจกับทักษะของถังซวง
“ซวงเอ๋อร์ ฉันไม่คิดเลยว่ำทักษะของเธอจะยอดเยี่ยมมำก”
หัวเฟยเฟิ่งได้ยินอย่ำงนี้ยิ่งไม่พอใจ
“ถังคุนหำว คุณยังมีสมองอยู่ในหัวไหม? ท ำไมคุณถึงไม่คิดว่ำ
ท ำไมเหวินเจ๋อหลิ่วถึงพยำยำมท ำร้ำยซวงเอ๋อร์ของฉัน? ฉันเคยบอก
แล้วไม่ใช่หรือว่ำครอบครัวรองไม่ใช่คนดี พวกเขำคือคนที่พรำกอำ
หลำนไปจำกเรำ ไม่ว่ำอะไรพวกเขำก็ท ำได้ทั้งนั้น แต่คุณก็ไม่เคยเชื่อ
ฉัน แล้วตอนนี้คุณกล้ำพูดไหมว่ำถังคุนเฉินไม่รู้เรื่องที่เหวินเจ๋อหลิ่ว
มำก่อกวน?”
ถังคุนหำวได้ยินอย่ำงนั้นถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ควำมจริงแล้ว เมื่อไม่กี่วันที่ผ่ำนมำเขำรู้สึกว่ำน้องชำยของเขำ
ท ำตัวผิดปกติจริง ๆ ดูเหมือนอีกฝ่ำยจะไม่ยอมรับว่ำอำหลำนคือ
หลำนสำว และไม่ต้องกำรให้ลูกสำวของตนกลับสู่ตระกูลถัง ซึ่งสิ่งนี้
มันแปลกมำก และยังมีเรื่องเหวินเจ๋อหลิ่วอีก เขำจึงยิ่งรู้สึกว่ำตัวเอง
พลำดอะไรไป
“ถังคุนหำว ท ำไมคุณถึงไม่พูดอะไรล่ะ”
ถังคุนหำวเห็นว่ำภรรยำก ำลังเกรี้ยวกรำด เขำจึงรีบปลอบ
ประโลมเธอ “เฟยเฟิ่ง พ่อกับแม่ก ำลังตรวจสอบเรื่องนี้อยู่ คุณแค่ใจ
เย็นลงหน่อยเถอะนะ”

“ไม่… ฉันจะไม่รออีกแล้ว วันนี้เหวินเจ๋อหลิ่ว คนรับใช้นั่นกล้ำจะ
สร้ำงปัญหำให้กับซวงเอ๋อร์ นับจำกวันนี้ไปไม่ว่ำหมำหรือแมวตัวไหน
ก็ไม่มีสิทธิ์สร้ำงปัญหำให้กับครอบครัวของลูกสำวของฉันอีก!”
ถังคุนหำวเห็นว่ำภรรยำไม่ฟังค ำของเขำ จึงรีบเกลี้ยกล่อมเธอ
อีกครั้ง
“เฟยเฟิ่ง… คุณไม่มีหลักฐำน สิ่งที่คุณพูดออกไปมันเป็นเพียง
กำรคำดเดำ และเรำไม่สำมำรถเอำผิดคุนเฉินกับคนอื่นได้”
เมื่อเห็นว่ำสำมีไม่คิดหำทำงแก้ไข แต่ยังพยำยำมให้เธอใจเย็นลง
หัวเฟยเฟิ่งยิ่งโกรธมำก “ถังคุนหำว ฉันคิดว่ำเป็นคุณมำกกว่ำที่ไม่ใส่
ใจเรื่องนี้ คิดว่ำถ้ำหำกฉันได้พบเจอกับอำหลำนแล้ว เรื่องรำวก่อน
หน้ำจะจบลงง่ำย ๆ งั้นหรือ? ลืมไปได้เลย เพรำะฉันจะบอกคุณว่ำฉัน
ไม่ยอม!”
ถังคุนหำวรีบแก้ตัว “เฟยเฟิ่ง ผมไม่ได้หมำยควำมว่ำอย่ำงนั้น
ผมไม่ได้จะปล่อยมันไป”
“หึ! ฉันเบื่อจะคุยกับคุณ เอำละ ฉันจะไปหำคุณพ่อคุณแม่ตอนนี้
เลย อยำกจะรู้จริง ๆ ว่ำพวกเขำวำงแผนจะหำค ำตอบเรื่องนี้เมื่อไหร่”
พูดจบ หัวเฟยเฟิ่งเดินออกไปทันที
“เฟยเฟิ่ง…”
ถังคุนหำวรีบไล่ตำมเธอไป

ส่วนเฮ่อหลำนกังวลเมื่อเห็นว่ำพ่อแม่ของเธอก ำลังไปหำผู้เฒ่ำถัง
และแม่เฒ่ำถัง
“กำรที่พวกเรำมำที่นี่เป็นกำรสร้ำงปัญหำหรือเปล่ำคะ?”
จิงเจ้อหรงที่อยู่ด้ำนข้ำงกล่ำวปลอบ “ไม่ต้องกังวลหรอกอำหลำน
คุณแม่แข็งแกร่งมำก และทุกอย่ำงจะเรียบร้อยดี ยิ่งไปกว่ำนั้นนี่คือ
ควำมผิดของครอบครัวรอง พวกเขำสมควรต้องถูกกล่ำวโทษแล้ว”
ถังซวงกล่ำวขึ้นจำกด้ำนข้ำง “ใช่ค่ะ คุณยำยจะต้องไม่เป็นไร”
อีกด้ำน ผู้เฒ่ำถังและแม่เฒ่ำถังเองก็ได้รู้ข่ำวว่ำถังซวงถูกเหวิ
นเจ๋อหลิ่วเข้ำมำท ำร้ำย
“ฉันไม่คิดเลยว่ำหลำนสำวคนโตของคุนหำวจะมีทักษะยอดเยี่ยม
ขนำดนี้ ทุกคนที่อยู่ใกล้เคียงเห็นกำรเคลื่อนไหวของถังซวงแล้ว และ
กำรเคลื่อนไหวทุกกระบวนท่ำล้วนอันตรำย ถ้ำหำกไม่ระมัดระวัง
อำจจะถึงแก่ชีวิตได้เลย”
แม่เฒ่ำถังเห็นควำมชื่นชมบนใบหน้ำของผู้เฒ่ำถัง เธอถึงกับ
ขมวดคิ้วแน่น “แล้วถ้ำเวลำนั้นมีคนอยู่ใกล้มำกมำย ท ำไมพวกเขำจึง
ไม่ห้ำม? โชคดีที่ถังซวงเก่ง แล้วถ้ำหำกว่ำไม่ล่ะ? เธอคงถูกเหวินเจ๋อ
หลิ่วฆ่ำตำยไปแล้วหรือเปล่ำ? เหวินเจ๋อหลิ่วคนนี้กล้ำมำกจริง ๆ ที่คิด
รังแกถังซวง”
หญิงชรำกล่ำวด้วยควำมประหลำดใจ “ตำเฒ่ำเอ๋ย คุณคิดว่ำ…
อำเฉินรู้ไหมว่ำเหวินเจ๋อหลิ่วสร้ำงเรื่องแบบนี้”

ผู้เฒ่ำถังเงียบลงเมื่อได้ยินค ำถำมนั้น
เห็นว่ำผู้เฒ่ำถังเงียบไป เธอขมวดคิ้วก่อนจะพูดว่ำ “คุณคิดว่ำ…
ที่อำหลำนถูกพรำกไปจำกครอบครัว มันเป็นเพรำะ…”
“ระวังค ำพูดด้วย”
ก่อนแม่เฒ่ำถังจะกล่ำวจบ ผู้เฒ่ำถังกล่ำวขัดจังหวะทันที “เรื่องนี้
ยังอยู่ระหว่ำงกำรตรวจสอบ อย่ำรีบด่วนสรุปหรือพูดอะไรออกมำ”
“ฉันก็แค่คำดเดำ ท ำไมต้องจริงจังขนำดนั้นด้วย? นอกจำกนี้เรำ
ควรเตรียมตัวให้พร้อมหำกผลลัพธ์ออกมำอย่ำงเลวร้ำยที่สุด คุณเคย
คิดไหมว่ำจะท ำยังไงถ้ำลูกสำวของเจ้ำใหญ่ถูกเจ้ำรองท ำร้ำยจริง ๆ?”
ผู้เฒ่ำถังเงียบไป
แน่นอนว่ำเขำเองก็คิดถึงเรื่องนี้
แต่ในฐำนะผู้น ำตระกูลถัง เขำจะต้องคิดให้ดี เจ้ำใหญ่กับภรรยำ
ตกเป็นเหยื่อก็จริง แต่ตระกูลก็ต้องกำรทำยำทที่ยอดเยี่ยมเช่นกัน
ตอนนี้ถังอวี้สือสำมำรถจัดกำรธุรกิจของตระกูลได้ หำกสุดท้ำยแล้ว
ถังคุนเฉินท ำร้ำยลูกสำวถังคุนหำว เรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อถังอวี้สือ
แน่นอน
นอกจำกนี้ อำหลำนยังเติบโตนอกตระกูล และลูกสำวทั้งสองคน
ของเธอไม่รู้ทักษะหรือสิ่งใดของตระกูลถังเลย ทั้งสองคนไม่สำมำรถ
เทียบกับอวี้สือได้ สุดท้ำยแล้วหำกต้องเลือก เขำยังชอบถังอวี้สือมำ
กกว่ำ

ขณะนี้ หัวเฟยเฟิ่งมำถึงลำนบ้ำนของอำวุโสทั้งสองแล้ว โดยมีถัง
คุนหำวติดตำมมำด้ำนหลัง
“คุณพ่อ คุณแม่ พวกคุณคงได้ยินเรื่องที่เหวินเจ๋อหลิ่วและคน
ของหล่อนมำรังแกถังซวงแล้วใช่ไหมคะ แม้ถังซวงจะไม่ได้รับบำดเจ็บ
แต่เรำไม่สำมำรถปล่อยเรื่องนี้ไปได้ เหวินเจ๋อหลิ่วสมควรถูกลงโทษ
ไม่อย่ำงนั้นภำยภำคหน้ำไม่ว่ำใครอยำกรังแกซวงเอ๋อร์ ก็คงจะท ำได้
ทันที!”
ทันทีที่ผู้เฒ่ำถังและแม่เฒ่ำถังเห็นว่ำหัวเฟยเฟิ่งและถังคุนหำว
มำถึงที่นี่ พวกเขำพูดขึ้นว่ำ “เจ้ำใหญ่ พวกลูกยังไม่นอนอีกหรือ ดึก
มำกแล้วนะ”
หัวเฟยเฟิ่งพูดในสิ่งที่เธอเพิ่งกล่ำวไปอีกครั้ง “คุณพ่อคุณแม่คะ
แล้วพวกคุณจะสืบสวนเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นยังไงหรือคะ? กำร
หำยตัวไปของอำหลำนอำจจะเกี่ยวข้องกับถังคุนเฉินจริง ๆ ก็ได้”
เห็นท่ำทำงเกรี้ยวกรำดของหัวเฟยเฟิ่งอย่ำงนั้น ผู้เฒ่ำถังถึงกับ
ขมวดคิ้วมุ่น
“เฟยเฟิ่ง เรำยังไม่รู้เรื่องนี้ชัดเจนเลย ท ำไมมั่นใจนักว่ำอำเฉินอยู่
เบื้องหลัง?”
ได้ยินผู้เฒ่ำถังพูดอย่ำงนั้น หัวเฟยเฟิ่งก็เห็นควำมล ำเอียงของ
อีกฝ่ำยได้ในทันที เธอจ้องมองเขำอย่ำงไม่สั่นไหวก่อนจะพูดว่ำ “ฉัน
แน่ใจว่ำเป็นถังคุนเฉิน แต่ถ้ำคุณพ่อคุณแม่อยำกจะตรวจสอบเรื่องนี้

ด้วยตัวเอง พวกคุณช่วยก ำหนดเวลำได้ไหมว่ำเมื่อไหร่ที่ฉันจะได้
ทรำบผล”
“หัวเฟยเฟิ่ง เธอก ำลังหมำยควำมว่ำยังไง? คิดว่ำพวกเรำจะ
ปล่อยผ่ำนเรื่องนี้งั้นหรือ?”
“พ่อคะ แม่คะ ฉันไม่ได้หมำยควำมว่ำอย่ำงนั้น”
เมื่อเห็นว่ำชำยชรำเริ่มโกรธ แม่เฒ่ำถังรีบดึงเขำไว้ก่อนจะหันไป
หำหัวเฟยเฟิ่งแล้วพูดต่อว่ำ “เฟยเฟิ่ง ให้เวลำพวกเรำสักสิบวันเถอะ
นะ เรำจะมีค ำอธิบำยมำให้เธอแน่นอน”