การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 560 ส่งครอบครัวของถังคุนเฉิน

ถังซวงประหลำดใจหลังได้ยินค ำพูดของผู้เฒ่ำตระกูล
เธอไม่คิดว่ำหลังจำกเธอมอบใบสั่งยำให้เขำ ผู้เฒ่ำตระกูลก็ยัง
ล้มเหลว หำกวัดจำกควำมคล่องแคล่วของเขำ มันไม่ควรจะมีอะไร
ผิดพลำด
หลังจำกคิดถึงควำมแปลกประหลำดของต ำรับยำเล่มนี้ ถังซวงก็
จ ำเป็นต้องยอมรับมัน บำงทีนี่อำจจะเป็นสิ่งที่ใช้ส ำหรับเลือกผู้น ำ
ตระกูลก็ได้ “ผู้เฒ่ำตระกูลคะ อย่ำงนั้นคุณกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ ไว้
เรำค่อยพยำยำมด้วยกันใหม่”
ถึงผู้เฒ่ำตระกูลจะรู้ว่ำตนไม่มีวันประสบควำมส ำเร็จ แต่เขำก็ยัง
ปรำรถนำจะทดลอง ชำยชรำยกยิ้มด้วยควำมขื่นขม ตอบกลับว่ำ
“ขอบคุณผู้น ำตระกูล ไว้เรำมีโอกำสจะทดลองกันใหม่อีกครั้งนะ” เขำ
เหลือบมองถังซวงอย่ำงลังเล “ท่ำนผู้น ำตระกูล เพรำะเธอสำมำรถ
กลั่นยำได้ อย่ำงนั้นเธอช่วย… กลั่นยำเพิ่มสักหน่อยได้ไหม? ยำบำง
ตัวมันมีประโยชน์มำกจริง ๆ”
“ควำมจริงฉันก็อยำกจะกลั่นมันให้มำกขึ้นค่ะ แต่เพรำะวัตถุดิบ
ยำไม่เพียงพอเลยไม่สำมำรถท ำได้”
ผู้เฒ่ำตระกูลได้ยินแล้วรีบตอบรับทันที “ท่ำนผู้น ำ เธอไม่ต้อง
กังวลเรื่องนั้นหรอก ฉันจะตระเตรียมทุกอย่ำงไว้ให้เอง หรือถ้ำ

หมำยถึงวัตถุดิบยำที่หำยำก ฉันจะสั่งให้คนออกตำมหำมันอย่ำงสุด
ควำมสำมำรถ และจะรีบมำบอกเธอทันทีที่ทุกอย่ำงพร้อมแล้ว”
“ตกลงค่ะ ฉันจะผลิตยำให้ ส่วนวัตถุดิบท ำยำนั้นให้เป็นหน้ำที่
ของคุณ”
“ตกลง ๆ”
เมื่อเห็นว่ำถังซวงยอมรับข้อเสนอ ใบหน้ำของผู้เฒ่ำตระกูลก็เต็ม
ไปด้วยควำมยินดี จำกนั้นนึกไปถึงถังคุนเฉิน จึงกล่ำวต่อ “ท่ำนผู้น ำ
ถังคุนเฉินและครอบครัวไม่สำมำรถท ำอะไรได้อีกแล้วหลังจำกนี้ วัน
พรุ่งนี้เรำจะส่งพวกเขำไปอยู่ที่ซีเป่ย”
ถังซวงพยักหน้ำรับ “ค่ะ ฉันจะไปส่งพวกเขำด้วย”
เช้ำวันรุ่งขึ้น ถังซวงมำถึงห้องโถงใหญ่และเห็นว่ำถังคุนหำว
มำถึงแล้ว
“ซวงเอ๋อร์ ตำได้ยินว่ำถังคุนเฉินกับครอบครัวก ำลังจะออก
เดินทำงแล้ว”
ถังซวงพยักหน้ำ “ค่ะ หนูจะไปส่งพวกเขำด้วย”
“ตำก็จะไปด้วยเหมือนกัน”
ถังซวงพยักหน้ำ “งั้นพวกเรำไปที่นั่นด้วยกันนะคะ”
หลังจำกถังซวงและถังคุนหำวมำถึง พวกเขำเห็นว่ำผู้เฒ่ำถังและ
แม่เฒ่ำถังก็อยู่ที่นี่ ผู้เฒ่ำทั้งสองมองถังคุนเฉินอย่ำงไม่เต็มใจ “อำ

เฉิน ต่อให้ไปอยู่ที่ซีเป่ยแล้วก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ ไม่ต้องกังวลไป
ในอนำคตลูกจะได้กลับมำที่นี่อีกแน่”
ถังคุนเฉินรู้ดีว่ำเขำกับครอบครัวไม่มีทำงได้กลับมำที่นี่อีกแล้ว
ส ำหรับตัวเขำเองนั้นไม่สนใจเรื่องนี้ แต่เขำอดไม่ได้ที่จะเสียดำย
เพรำะถังอวี้สือมีควำมสำมำรถขึ้นเป็นผู้น ำตระกูลถังได้ แต่เธอกลับ
ไม่มีโอกำสนั้นแล้ว
“พ่อครับ แม่ครับ ไม่ต้องห่วง พวกเรำจะดูแลตัวเองให้ดี”
ถังคุนเฉินแทบจะหมดควำมทะเยอทะยำน เขำไม่สนใจอะไรและ
ไม่แยแสต่อสิ่งรอบข้ำง เพรำะผ่ำนพ้นควำมเปลี่ยนแปลงที่หนักหนำ
ในชีวิต
เห็นอย่ำงนั้น ผู้เฒ่ำถังและแม่เฒ่ำถังยิ่งเสียใจ
ทั้งสองคนเห็นถังซวงเดินเข้ำมำ ในแววตำฉำยควำมสับสนอย่ำง
บอกไม่ถูก
ทั้งที่พวกเขำควรที่จะภูมิใจในตัวของถังซวง เพรำะหลำนคนนี้
กลั่นยำอำยุวัฒนะที่ไม่มีใครกลั่นส ำเร็จได้ในรอบหลำยร้อยปี แต่เมื่อ
นึกถึงเรื่องที่เธอเป็นต้นเหตุที่ท ำให้ครอบครัวของถังคุนเฉินต้อง
ระหกระเหินไปจำกบ้ำน พวกเขำได้แต่เก็บกลั้นควำมเกลียดชังไว้ใน
ใจ
และอีกคนที่รู้สึกเกลียดชังคือถังอวี้สือ

เธอคืออัจฉริยะของในหมู่คนรุ่นหลังของตระกูลถัง และเป็น
บุคคลที่คนในตระกูลถังยกย่อง แต่เพรำะถังซวง เธอจึงต้องสูญเสีย
ทุกอย่ำง และตอนนี้เธอต้องสูญเสียทักษะยอดเยี่ยมไปด้วย แล้วจะ
ไม่ให้เธอเกลียดหล่อนได้อย่ำงไร?
แน่นอนว่ำถังซวงเห็นสำยตำเหล่ำนั้น แต่ไม่คิดสนใจ พยักหน้ำ
ให้กับเหล่ำผู้คุ้มกัน “ขอบคุณส ำหรับกำรท ำงำนหนักของพวกคุณ
นะคะ”
พวกเขำรีบโบกมือก่อนจะพูดต่อว่ำ “เป็นหน้ำที่ของพวกเรำ
ครับ”
ถึงอย่ำงนั้น ถังซวงก็ยังมอบรำงวัลให้อย่ำงใจกว้ำง
เมื่อเห็นควำมมีน ้ำใจของถังซวง คนเหล่ำนั้นรู้สึกยินดีมำก “ท่ำน
ผู้น ำตระกูล ไม่ต้องห่วงพวกเรำจะส่งพวกเขำไปที่ซีเป่ยอย่ำง
ปลอดภัย และจะจับตำดูพวกเขำอย่ำงใกล้ชิด”
“ค่ะ”
ถังซวงพยักหน้ำพร้อมยกยิ้ม
แม่เฒ่ำถังได้ยินอย่ำงนั้นเธอเอ่ยอย่ำงเย็นชำ “ถังซวง นี่มันมำก
เกินไปหรือเปล่ำ อำเฉินเป็นตำของเธอด้วยเหมือนกัน และเป็นญำติ
สำยตรงของครอบครัวเธอ นี่เธอยังคิดจะให้พวกเขำอยู่ซีเป่ยตลอด
ไปอีกงั้นหรือ?”

ถังซวงหันมองแม่เฒ่ำถังด้วยรอยยิ้ม “ค่ะ ฉันจะให้พวกเขำอยู่ที่
นั่นตลอดไป”
“เธอ…”
แม่เฒ่ำถังมองถังซวงด้วยควำมตกตะลึง “อย่ำมำเหิมเกริมให้
มำกนัก”
ก่อนถังซวงจะได้ตอบกลับ ถังคุนหำวกลับกล่ำวขึ้นก่อนว่ำ “แม่
ครับ อย่ำลืมสิว่ำตอนนี้ซวงเอ๋อร์เป็นผู้น ำตระกูลถัง แม่ไม่ควรจะพูด
มำก เพรำะถังซวงตัดสินใจเรื่องนี้ไปแล้ว เธอไม่จ ำเป็นต้องเปลี่ยน
กำรตัดสินใจเพรำะคนอื่น”
“อ้ำว ลูก… ท ำไมถึงเป็นแบบนี้ไปแล้ว?”
แม่เฒ่ำถังมองถังคุนหำวด้วยควำมประหลำดใจ รำวกับว่ำตนไม่
รู้จักลูกชำยคนโตคนนี้เลย
ทันใดนั้นถังคุนเฉินกล่ำวออกมำด้วยน ้ำเสียงเหน็บแนม “แม่ครับ
แม่คิดว่ำพี่ใหญ่เป็นคนซื่อสัตย์และใจกว้ำงจริง ๆ หรือ? เขำท ำลำย
ทักษะพวกเรำด้วยตัวเองเพรำะกลัวว่ำเรำจะกลับมำอีก ผมก็ไม่คิดมำ
ก่อนว่ำพี่ใหญ่จะโหดเหี้ยมได้ขนำดนี้”
“อะไรนะ…”
ผู้เฒ่ำถังและแม่เฒ่ำถังไม่รู้เรื่องนี้มำก่อน ยิ่งเมื่อได้ยินว่ำทักษะ
ครอบครัวลูกชำยคนเล็กถูกท ำลำย ทั้งสองยิ่งเจ็บปวดจำกก้นบึ้งของ

หัวใจ “ถังคุนหำว ลูกท ำให้น้องชำยของตัวเองพิกำรจริง ๆ งั้นหรือ?
ท ำไมถึงโหดเหี้ยมแบบนี้ ท ำไมถึงท ำแบบนี้!”
“พ่อครับ แม่ครับ ถังคุนเฉินต้องกำรฆ่ำผู้เฒ่ำตระกูลใหญ่ และ
ท ำลำยครอบครัวของผม ท ำไมพ่อกับแม่ถึงไม่คิดว่ำเขำโหดเหี้ยม
บ้ำงล่ะครับ? พ่อกับแม่นั่นแหละที่ท ำเกินไป”
“พวกเรำ…”
ก่อนผู้เฒ่ำถังและแม่เฒ่ำถังจะทันได้พูดอะไร ถังคุนหำวกล่ำว
ขัดจังหวะ
“พวกเขำควรจะรีบออกเดินทำงได้แล้ว นี่มันเกินก ำหนดมำ
พอสมควร เดี๋ยวทุกอย่ำงจะล่ำช้ำไปเสียหมด”
ถังซวงพยักหน้ำ “ค่ะ ออกเดินทำงได้”
คนคุ้มกันที่ได้ยินพยักหน้ำรับกับถังซวง “ครับท่ำนผู้น ำตระกูล
เรำจะออกเดินทำงทันที”
ก่อนที่ผู้เฒ่ำถังและแม่เฒ่ำถังจะได้บอกลำถังคุนเฉิน พวกเขำ
ทั้งหมดก็ถูกพำตัวออกไปเสียแล้ว
เมื่อมองกลุ่มคนที่เดินจำกไปแล้ว ถังซวงมองถังคุนหำวก่อนจะ
พูดขึ้นว่ำ “คุณตำคะ เรำกลับกันเถอะ”
“อื้ม”

เมื่อเห็นถังซวงกับถังคุนหำวก ำลังจะออกไป แม่เฒ่ำถังก็หยุด
พวกเขำไว้ “เดี๋ยว ฉันมีบำงอย่ำงจะพูดคุยด้วย”
ถังซวงไม่รู้สึกสนใจหญิงชรำคนนี้เลย เพรำะไม่ว่ำเธอจะพูดเรื่อง
อะไร มันคงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่นอน เธอจึงหันมองผู้เฒ่ำตระกูลก่อนจะ
พูดขึ้นว่ำ “ฉันฝำกเรื่องนี้ให้ผู้เฒ่ำตระกูลจัดกำรด้วยนะคะ เรำจะ
กลับกันก่อน”
ผู้เฒ่ำตระกูลพยักหน้ำ “ตกลง”
ถังซวงและถังคุนหำวจำกไปโดยไม่หันกลับมำ ท ำให้แม่เฒ่ำถัง
รู้สึกว่ำอวัยวะข้ำงในของเธอก ำลังบีบรัดอย่ำงเจ็บปวด
ส่วนผู้เฒ่ำตระกูลมองทั้งสองคนด้วยสีหน้ำเย้ยหยัน “เธอสองคน
ไม่ทรำบสถำนะของตัวเองในตอนนี้หรือไง? ถ้ำยังคิดจะท ำอย่ำงนี้อีก
ไม่ช้ำก็เร็วท่ำนผู้น ำตระกูลตัวจริงคงจะเบื่อหน่ำย และวันนั้นจะเป็น
พวกเธอที่ต้องทุกข์ทรมำน ท ำอะไรก็ช่วยคิดให้ดีก่อนล่ะ” พูดจบ เขำ
ก็ออกไปโดยไม่คิดหันกลับมำ
หลังจำกถังซวงและถังคุนหำวกลับมำถึงแล้ว หัวเทียนจำงจึงเอ่ย
ปำกถำมถึงเรื่องกลับไปเยี่ยมตระกูลหัว “ซวงเอ๋อร์ พวกเรำกลับไปที่
ตระกูลหัวพรุ่งนี้เช้ำดีไหม?”