การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 95 ส่งมอบไปยังหมู่บ้านหลู่ฮวา(รีไรท์)

สองพี่น้องคุยกันขณะที่เดินไปตามทาง ไม่นานก็ถึงประตู
โรงเรียน ที่โม่เจ๋อหยวนรออยู่ “ซวงเอ๋อร์ เสี่ยวเซวี่ย กลับบ้านกัน
เถอะ”
ตอนนี้โม่เจ๋อหยวนกับถังซวงมีชื่อเสียงมากในโรงเรียน ดังนั้นจึง
มีนักเรียนมากมายมาเฝ้าดูพวกเขา
“นั่นคือโม่เจ๋อหยวนใช่ไหม ว้าว… โม่เจ๋อหยวน ผู้พัฒนารถเก็บ
เกี่ยวแบบครบวงจร ฉันได้ยินมาว่าในการแข่งขันคณิตศาสตร์ครั้งนี้
เขายังได้รับรางวัลที่หนึ่งในกลุ่มมัธยมปลายด้วยคะแนนเต็มด้วยนะ
เก่งเกินไปแล้ว”
“ปกติไม่ใช่หรือที่เขาจะเป็นที่หนึ่ง? เขาสามารถประดิษฐ์
เครื่องจักรได้เชียวนะ”
“นั่นสิ”
ในเวลานี้ คนอื่น ๆ ก็พูดถึงถังซวงเช่นกัน
“ผู้หญิงที่สูงกว่าหน่อยคือถังซวง ฉันได้ยินมาว่าเธอเป็นตัวแทน
ของกลุ่มมัธยมต้นในการเข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์ และเธอยัง
ได้รับรางวัลที่หนึ่งด้วยคะแนนเต็มด้วยนะ”
“แน่ล่ะ อัจฉริยะย่อมเป็นเพื่อนกับอัจฉริยะ”

“แต่สังเกตไหมว่าทั้งโม่เจ๋อหยวนและถังซวงต่างก็หน้าตาดี
แม้แต่เด็กผู้หญิงข้าง ๆ ก็ยังดูดี พระเจ้าช่างไม่ยุติธรรมเลย ไม่
เพียงแต่ให้พวกเขามีหน้าตาดี แต่ยังให้สมองที่ชาญฉลาดอีก”
“เอาล่ะ งั้นในอนาคตเรามาตั้งใจเรียนกันเถอะ ครั้งนี้โม่เจ๋อหยวน
กับถังซวงทำให้อาจารย์ใหญ่โรงเรียนของเราได้หน้ามาก อีกทั้งยัง
ชนะโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอด้วย พอคิดถึงเรื่องนี้แล้วก็รู้สึกว่า
ตัวเองมีหน้ามีตาขึ้นมาบ้างเลย”
“นั่นสิ”
ถังซวงและโม่เจ๋อหยวนเดินไปไกลเรื่อย ๆ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้
ยินสิ่งที่คนเหล่านั้นพูดอีก และการแสดงออกที่สงบนิ่งของถังเซวี่ยใน
ตอนแรกก็ค่อย ๆ ปั่นป่วน “ว้าว… พี่สาว พี่ชายโม่ ตอนนี้พี่สองคน
เป็นคนดังในโรงเรียนแล้ว ใคร ๆ ก็รู้จักพวกพี่”
“ถ้าอย่างนั้นในอนาคตเธอก็ควรตั้งใจเรียนด้วยนะ และพยายาม
ให้เพื่อนร่วมชั้นทุกคนในโรงเรียนรู้จักเธอ”
เมื่อได้ยินคำพูดของถังซวง ถังเซวี่ยก็พูดอย่างแน่วแน่ว่า “ฉันจะ
พยายามเพื่อสู้พี่ให้ได้เลย!”
“ดีมาก”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ถังซวงยกยิ้มและลูบหัวของถังเซวี่ยอย่างเอ็นดู
ส่วนโม่เจ๋อหยวนก็พูดคุยเกี่ยวกับการไปหมู่บ้านหลู่ฮวากับถังซ
วงในวันพรุ่งนี้

“พี่โม่ พี่ก็ขอลาพรุ่งนี้ด้วยหรือ?”
โม่เจ๋อหยวนพยักหน้า “ใช่ วันพรุ่งนี้โรงงานเครื่องจักรจะส่งรถ
เก็บเกี่ยวมาให้ แล้วฉันจะไปกับเธอด้วย”
“ที่จริง… ฉันไปคนเดียวก็ได้นะ ฉันแค่ไปส่งรถเก็บเกี่ยวเท่า
นั้นเอง”
แต่โม่เจ๋อหยวนพูดตอบกลับเธอทันทีว่า “ฉันเข้าใจเนื้อหา
ทั้งหมดของชั้นมัธยมปลายแล้ว ถึงเข้าเรียนไปก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี ฉัน
จะไปกับเธอด้วย”
เมื่อได้ยินสิ่งที่โม่เจ๋อหยวนพูด ถังซวงก็อดยิ้มไม่ได้ จากนั้นก็
พยักหน้าและพูดว่า “ได้ พรุ่งนี้ไปที่นั่นด้วยกันนะ”
ถังเซวี่ยมองทั้งสองคนด้วยความอิจฉาและสัญญากับตัวเองว่าจะ
ตั้งใจเรียน หากเธอสามารถได้คะแนนเต็มในทุกวิชา เธอก็สามารถ
ขอลาหยุดได้ตามต้องการโดยไม่ต้องกังวลว่าจะขาดเรียน
เช้าวันรุ่งขึ้น คนจากโรงงานเครื่องจักรนำรถเก็บเกี่ยวมาส่ง และ
พวกเขาก็ได้พบถังซวงที่อาศัยอยู่ในตำบลเป็นครั้งแรก
“เหลียงกง หลินกง คุณสองคนเป็นคนมาส่งเองเลยหรือ?
ขอบคุณมากนะคะ”
เมื่อถังซวงเห็นเหลียงจุนเฟิงกับหลินกง เธอก็ทักทายพวกเขา
ด้วยรอยยิ้มและเชิญเข้าไปในบ้าน สองคนนี้ถือว่าเป็นคนรู้จักของเธอ

และเหลียงจุนเฟิงก็เป็นคนเชิญเธอไปที่โรงงานเครื่องจักรเพื่อซ่อมรถ
ก่อสร้างด้วย
เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “สหายเสี่ยวถัง เราไม่เข้าไปนั่งข้างในดีกว่า
เราต้องส่งรถโดยเร็วที่สุดน่ะ”
“ได้ค่ะ งั้นเราไปกันเลย”
ถังซวงไม่ได้พูดอะไรมากหลังจากนั้น ช่วงนี้โรงงานเครื่องจักร
ค่อนข้างวุ่น พวกเขาอาจต้องรีบกลับทันทีหลังจากส่งมอบรถเก็บ
เกี่ยว
ในขณะนี้ โม่เจ๋อหยวนและหลี่จงอี้ก็ออกมาจากประตูบ้านหลัง
ข้าง ๆ
“หนูซวง รีบไปรีบกลับนะ”
หลี่จงอี้อดไม่ได้ที่จะเตือน ส่วนโม่เจ๋อหยวนก็เดินไปหาถังซวง
และพูดว่า “ซวงเอ๋อร์ ไปกันเถอะ”
“อืม”
หลังจากที่ทั้งสี่คนมาถึงหมู่บ้านหลู่ฮวา คนในหมู่บ้านก็ออกมาดู
ทันที
“ว้าว… นี่รถเก็บเกี่ยวแบบครบวงจรหรือ? สุดยอดไปเลย”
“ใช่ มันดูแพงด้วย”

“ถังซวงให้รถเก็บเกี่ยวแบบครบวงจรนี้แก่หมู่บ้านหลู่ฮวาจริง ๆ
หรือ? เด็กสาวคนนี้ทำได้ขนาดนี้เลยหรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ คนอื่น ๆ ก็ไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน
หวังฮุ่ยเฟินพูดจากด้านข้างว่า “เป็นความจริงที่เธอมอบมันให้แก่
หมู่บ้านของเรา เยว่หมินของครอบครัวเราบอกว่าเดิมทีพวกเขา
วางแผนที่จะซื้อในนามของหมู่บ้าน แต่ถังซวงก็พูดรับปากว่าเธอจะ
ให้รถเก็บเกี่ยวแก่หมู่บ้านของเรา เธอยังจำหมู่บ้านหลู่ฮวาของเรา
ได้!”
หวังฮุ่ยเฟินเป็นภรรยาของถังเยว่หมิน และเมื่อเธอพูดเช่นนั้นก็
แสดงว่ามันเป็นเรื่องจริง
ยิ่งไปกว่านั้น ภรรยาของถังเหยาหัวยังพูดเหมือนกัน ถังเยว่หมิน
และถังเหยาหัวไปหาถังซวงมาก่อนแล้ว ดังนั้นทั้งคู่ต้องรู้เรื่องทุกอย่าง
อยู่แล้ว
“สาวน้อยถังซวงเป็นคนดีจริง ๆ”
แต่บางคนอดไม่ได้ที่จะพึมพำว่า “ทำไมถังซวงไม่มอบรถเก็บ
เกี่ยวคันแรกให้กับหมู่บ้านของเราแต่แรกล่ะ? ไม่อย่างนั้นเราคงไม่
ต้องรีบเก็บเกี่ยว”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หวังฮุ่ยเฟินก็จ้องไปที่ผู้หญิงคนนั้นและพูดว่า
“อย่ามาพูดแบบนั้นนะ รู้ไหม มันยากแค่ไหนกว่าถังซวงจะส่งรถเก็บ
เกี่ยวมาที่หมู่บ้านของเราได้ อย่าพูดจาไร้สาระ”

“รู้แล้ว ๆ ฉันแค่พูดเล่น”
เมื่อเห็นว่าหวังฮุ่ยเฟินโกรธมาก อีกฝ่ายกลับลำทันที
แต่เป็นเพราะถังซวงได้ยินคำพูดเหล่านี้อย่างชัดเจน เธอจึงยก
ยิ้มที่มุมปาก แน่นอน บางคนอาจจะไม่พอใจ แต่ถึงยังไงนี่จะเป็นครั้ง
สุดท้ายที่เธอจะเข้ามาที่หมู่บ้านหลู่ฮวา หลังจากที่ส่งมอบรถเก็บเกี่ยว
พวกเธอสามแม่ลูกจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับหมู่บ้านหลู่ฮวาอีกแล้ว
ในเวลานี้ ถังเยว่หมินมากับคนของเขา และเมื่อเห็นถังซวง เขาก็
รีบวิ่งตรงไป “ถังซวง เธอมาแล้วหรือ?” ในตอนท้าย เขาอดไม่ได้ที่จะ
มองไปที่รถเก็บเกี่ยวข้าง ๆ
“หัวหน้าหมู่บ้านถัง ฉันมามอบรถเก็บเกี่ยวให้ค่ะ และฉันจะสอน
วิธีใช้ให้คุณ คุณสามารถให้คนอื่นมาเรียนได้เลยค่ะ”
“ได้เลย ๆ”
ถังเยว่หมินพยักหน้าอย่างรีบร้อนเมื่อได้ยิน จากนั้นเลือกคน
หนุ่มสาวสองสามคนที่มีความจำดีในหมู่บ้านเพื่อคอยเรียนวิธีขับจาก
ถังซวง
ถังซวงมองไปที่เหลียงจุนเฟิงกับหลินกง และพูดว่า “คุณเหลียง
จุนเฟิง คุณหลินกงคะ ถ้าคุณมีธุระที่ต้องทำ ก็กลับไปก่อนได้นะคะ
เดี๋ยวพี่โม่กับฉันกลับกันเองหลังจากเสร็จเรื่องที่นี่ แล้วเราจะไปที่
โรงงานเครื่องจักรเมื่อเราว่างนะคะ”
“ได้ งั้นเราไปก่อนนะ”

เหลียงจุนเฟิงยิ้มเมื่อเขาได้ยินคำพูดนั้น เขาโบกมือลาถังซวง
และโม่เจ๋อหยวน “สหายเสี่ยงถัง สหายโม่ พวกฉันไปก่อนนะ แล้วเจอ
กัน”
หลังจากเหลียงจุนเฟิงและหลินกงจากไป ถังซวงและโม่เจ๋อหยวน
ก็พาผู้คนไปที่ลานกว้าง
“หัวหน้าหมู่บ้านถัง จริง ๆ แล้วการใช้งานเครื่องนี้มันค่อนข้าง
ง่าย พวกคุณทุกคนสามารถเรียนรู้มันได้”
หลังจากนั้นถังซวงสอนวิธีใช้รถเก็บเกี่ยวให้ทุกคนอย่างละเอียด
ถังเยว่หมินเองก็เฝ้ามองจากด้านข้าง และพบว่าถังซวงพูดสอน
อย่างเข้าใจง่าย และดูเหมือนว่ามันจะไม่ยากเลยจริง ๆ “ถังซวง ถ้า
อย่างนั้นขอฉันลองดูหน่อยนะ”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ถังซวงก็พูดทันทีว่า “หัวหน้าหมู่บ้านถัง ลอง
ดูก่อนได้เลยค่ะ”
หลังจากถังเยว่หมินลองเสร็จแล้ว ถังซวงก็พูดกับเขาว่า “หัวหน้า
หมู่บ้านถัง ดูแล้วคุณเหมือนไม่มีปัญหาอะไรกับรถเก็บเกี่ยวนี้แล้วนะ
คะ มันได้ถูกส่งมอบแล้ว และคุณรู้วิธีใช้งานแล้ว งั้นเรากลับก่อนนะ
คะ”