การเป็นลอร์ดระดับเทพของผม คือการรับเลี้ยงเหล่าทูตสวรรค์ตกสวรรค์ - บทที่ 226 ไม่มีทางเลือก!
บทที่ 226 ไม่มีทางเลือก!
ดวงตาของหวังอันเป็นประกายด้วยความพึงพอใจ เขาแน่ใจว่าได้ต้อนชูซุนจนมุมแล้ว
“ในเมื่อคุณรู้ว่าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ก็ส่งของไปซะเพื่อจะได้ไม่เสียเวลา”
ชูซุนยังคงนิ่งเฉย เปลือกตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย และด้วยการสะบัดมือเพียงครั้งเดียว แผ่นไม้ไผ่โบราณก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือของเขา
“เอาไปสิ” เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว แผ่นไม้ไผ่ก็ลอยไปหาหวังอัน
หวังอันเอื้อมมือไปคว้าแผ่นไม้ไผ่ในมือ เขย่าเปิดด้วยมือข้างเดียว เหลือบมองดูก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ชูซุน เจ้าช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน เจ้าได้ทำให้พระนามของจอมมารเสื่อมเสียอย่างแท้จริง”
ใบหน้าของหวังอันเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย ทันใดนั้นเขาก็ยกมือขึ้น พลังภายในของเขาพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง อากาศระเบิด และฝ่ามือขนาดยักษ์ก็ฟาดลงใส่ชูซุน
การโจมตีของจักรพรรดินั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
จู่ๆ ชูซุนก็ถอยหนี
บูม!
พื้นดินระเบิดจากการกระแทกของฝ่ามือ ทำให้ดินกระเด็นและรอยแตกกระจายไปทั่วทุกหนแห่ง
“จอมมารชู เจ้ากล้าฆ่าผู้อาวุโสของสำนักข้าหรือ! เตรียมตัวตายได้เลย!”
เสียงของเขาก้องกังวานราวกับฟ้าร้อง พลังภายในของเขากระโจนทะยานและฉีกกระชากหยั่งถึงอวกาศ พลังอำนาจของเขาน่าทึ่งยิ่งนัก
ชูซุนคอยหลบหลีกอยู่ตลอด
พื้นดินถูกระเบิดทำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยการระดมยิงของหวังอัน
บูม! บูม!
ฝุ่นฟุ้งกระจาย โคลนบดบังทัศนวิสัย พื้นดินสั่นสะเทือนไม่หยุด และเกิดหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่ขึ้นแล้วหลุมเล่า
ชูซุนเคลื่อนไหวราวกับแสงวาบ คอยหลบหลีกอยู่ตลอดเวลา
“จอมมารฉู่ เจ้ามีชื่อเสียงที่ไม่เป็นความจริง ถ้าเจ้ามีใจกล้าก็อย่าหลบซ่อน กล้าที่จะต่อสู้สิ!” หวังอันตะโกนพลางโจมตีอย่างต่อเนื่อง
ชูซุนยังคงเงียบ ไม่สนใจสิ่งใด และหลบหลีกต่อไป
หวังอันสั่งว่า “โยนเขาเข้าไปในถ้ำวิญญาณ”
“ท่านพ่อ เราควรใช้เขาเป็นเครื่องมือในการปราบฉู่ซุนหรือไม่ครับ?” หวังซุนถาม
“ไม่จำเป็นหรอก” หวังอันเยาะเย้ย
เขาไม่เคยให้ความสำคัญกับชูซุนเลยตั้งแต่ต้นจนจบ แล้วไงล่ะ ถ้าชูซุนสามารถฆ่าปรมาจารย์ระดับเก้าได้? ตราบใดที่เขายังไม่ถึงระดับจักรพรรดิมนุษย์ เขาก็จะไม่แม้แต่จะสนใจด้วยซ้ำ
เขาคาดเดาว่าชูซุนคงใช้วิธีบางอย่างในการปกปิดออร่าของตน จึงทำให้เขาไม่สามารถสัมผัสระดับการฝึกฝนของชูซุนได้
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าชูซุนจะเป็นเพียงปรมาจารย์ระดับเก้าเท่านั้น แม้ว่าเขาจะไร้เทียมทานในหมู่เพื่อนร่วมรุ่น แต่เขาก็ยังเป็นเพียงปรมาจารย์และไม่สามารถเทียบกับเขาได้
หวังซุนเหลือบมองชูซุนที่คอยหลบหลีกอยู่ตลอดเวลาด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม ชูซุนเป็นจอมมารแบบไหนกัน? ภายใต้คำสั่งของพ่อ เขาก็ไม่ต่างอะไรกับหมาจรจัด
เขาก้มลงอุ้มหลงอ้าวขึ้นมาแล้วลากเขาออกไป
ใบหน้าของหลงอ้าวแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธแค้น เขาแทบจะเป็นลมเพราะความโกรธที่ถูกนักศิลปะการต่อสู้ระดับล่างลากไปด้วย ในขณะที่ตัวเขาเองเป็นเพียงจักรพรรดิมนุษย์ขั้นครึ่ง
“ชูซุน เจ้าช่างโง่เขลาเหลือเกิน เพื่อเป็นการตอบแทนที่เจ้ามอบตำราลับอันล้ำค่านี้ให้ ข้าจึงตัดสินใจให้เจ้าตายไปพร้อมกับชายชราผู้นี้” คำพูดของหวังอันนั้นชั่วร้ายอย่างยิ่ง
เปลือกตาที่หรี่ลงเล็กน้อยของชูซุนพลันเปิดขึ้นอย่างฉับพลัน แสงแวววาววาบขึ้นในดวงตาของเขาขณะที่เขาเปิดและปิดมัน
“ตายซะ!” หวังอันตะโกนพลางยกมือขึ้นฟาดใส่ชูซุนด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างที่สุด
แม้แต่การประท้วงแบบไม่เป็นทางการก็อาจส่งผลกระทบอย่างน่าตกใจได้
พลังปราณของชูซุนพุ่งพล่านอย่างรุนแรง ล้อมรอบด้วยพลังสีม่วง ก่อให้เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นในอากาศ เขากำหมัดแน่นและปล่อยหมัดทรงพลังออกไป
บูม!
เกิดระเบิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ปลดปล่อยพลังงานมหาศาลที่กวาดล้างไปทั่วแผ่นดิน ทำให้ทรายและหินกระเด็นไปทั่วทุกหนทุกแห่ง
ใบหน้าของหวังอันเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งทันที เขาถูกหมัดเดียวซัดกระเด็นไปไกลหลายร้อยเมตร
วูบ!
ชูซุนเดินไปร้อยเมตร มุ่งตรงไปยังหวังซุน
“คุณกล้าเหรอ”
หวังอันตะโกนออกมาด้วยความตกใจและโกรธ เขาถูกหลอก ที่จริงแล้วชูซุนแสร้งทำเป็นอ่อนแอมาตลอด
ขณะที่อยู่กลางอากาศ ชูซุนหันกลับมาและชกใส่หวังอัน โซ่สีม่วงฟาดไปบนท้องฟ้า
ดวงตาของหวังอันฉายแววเย็นชา เขาคำรามและปรบมือ พลังภายในพลุ่งพล่านจนบิดเบือนพื้นที่โดยรอบ
เขาเหวี่ยงฝ่ามือทั้งสองข้างพร้อมกัน ฟาดไปที่โซ่สีม่วง ทำให้เกิดเสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหว คลื่นระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวพัดเขาไปไกล เกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ทิ้งไว้เบื้องหลัง
ดวงตาของชูซุนไร้ความรู้สึกขณะที่เขาพึมพำว่า “ระเบิด!”
หวังอันรู้สึกไม่สบายใจอย่างกะทันหัน
บูม!
หวังอันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อเกิดระเบิดขึ้นอย่างกะทันหันตรงรอบตัวเขา ก่อให้เกิดพายุที่บดบังท้องฟ้าในทันที
“พ่อ!” หวังซุนร้องออกมาด้วยความตกใจ
ชูซุนดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เส้นใยแห่งการเกิดใหม่ก็พุ่งออกมา แผดเผาไปในความว่างเปล่าราวกับสายฟ้าสีม่วง
พัฟ!
เลือดกระเด็นไปทั่ว ดวงตาของหวังซุนเบิกกว้าง และเขาล้มลง คอของเขาถูกแทงทะลุด้วยไหมแห่งการกลับชาติมาเกิด
วูบ!
ร่างหนึ่งโผล่ออกมาจากพายุระเบิดในสภาพยับเยิน นั่นคือหวังอัน เสื้อผ้าขาดวิ่น ผมยุ่งเหยิง ตาแดงก่ำ จ้องมองชูซุนอย่างน่ากลัว
เมื่อเขาเห็นหวังซุนที่ตายแล้ว ดวงตาของเขาก็แดงก่ำ และเขาก็คำรามว่า “ชูซุน เจ้าสมควรตาย!”
“ถ้าอยากฆ่าข้า ก็เข้ามาเลย” คำพูดของชูซุนนั้นสั้น กระชับ และตรงประเด็น ไม่มีคำพูดฟุ่มเฟือยใดๆ
หวังอันเดือดดาล ร่างกายกระตุกอย่างรุนแรง เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากเป็นทางยาว
เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าแผ่นไม้ไผ่ที่ชูซุนให้มานั้นจะระเบิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ชูซุน วันนี้ไม่แกก็ข้าต้องตาย!” หวังอันคำรามอย่างบ้าคลั่ง
บูม!
ฟ้าดินสั่นสะเทือน เสียงคำรามกึกก้อง และในชั่วพริบตา พายุทอร์นาโดอันน่าสะพรึงกลัวก็พัดกระหน่ำเมืองหวังอัน ทรายและหินปลิวว่อนไปทั่วทุกหนทุกแห่ง น่ากลัวอย่างยิ่ง
ใบหน้าของหวังอันบิดเบี้ยวด้วยความอาฆาต ดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง และเขาก็ชักหอกยาวออกมา
เมื่อฟาดดาบยาวเบาๆ แสงสีเงินก็ปรากฏขึ้น เสียงหวีดแหลมดังสนั่นไปทั่ว และความหนาวเย็นก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัว ทำให้ขนลุกซู่
วัตถุโบราณจากสวรรค์! ชูซุนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย!
โลกได้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แม้กระทั่งสิ่งประดิษฐ์ศักดิ์สิทธิ์ก็ปรากฏขึ้น และหอกเล่มนี้ก็เป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดา
หวังอันสะบัดข้อมือ หอกของเขาก้องกังวาน ปลดปล่อยเงาหอกนับไม่ถ้วนที่ส่องประกายด้วยแสงเย็นยะเยือกขณะพุ่งเข้าหาชูซุน
ชูซุนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วทำท่าทางประสานมือทันที
นิ้วปราบปีศาจ – สี่นิ้วเขย่าฟ้า
บูม!
แม้แต่พายุทอร์นาโดที่โหมกระหน่ำรอบตัวหวังอันก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ บรรยากาศที่รกร้างและเก่าแก่แผ่ซ่านไปทั่วอากาศ และแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวก็ถาโถมลงมาจากท้องฟ้า ทำให้รอยแตกแผ่กระจายไปทั่วพื้นดิน
บูม!
กระสุนปืนจำนวนมหาศาลพุ่งเข้าใส่แท่งยักษ์ ทำให้เกิดระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวในทันที เปลวไฟพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อให้เกิดกลุ่มควันรูปเห็ดที่น่าสะพรึงกลัว และพื้นดินก็ถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ทิ้งร่องรอยซากปรักหักพังที่น่าสยดสยองอย่างแท้จริง
ก่อนที่พายุจะสงบลง ชูซุนได้ปลดปล่อยแสงสีม่วงออกมาจากร่างกาย กำปั้นของเขาส่องแสงเรืองรองขณะที่เขายกขึ้นเพื่อโจมตีอย่างรุนแรง
หวังอันครอบครองสิ่งประดิษฐ์วิเศษ ทำให้เขากลายเป็นบุคคลที่น่าเกรงขามอย่างยิ่ง
“ชูซุน ตายซะ!”
หวังอันคำรามและฟาดหอกไปในแนวนอน ทำให้เกิดประกายไฟและประกายไฟกระเด็นไปทั่วอากาศ
แคล้ง!
ชูซุนชกหอกนั้น ทำให้หอกสีเงินขาวกระเด็นออกไปอย่างน่าสะพรึงกลัว
พลังภายในของหวังอันพลุ่งพล่าน หอกจึงเหยียดตรงขึ้นทันที ปล่อยเงาหอกแหลมคมหลายชุดพุ่งตรงไปยังใบหน้าของชูซุน
ออร่าสีม่วงปรากฏขึ้นรอบตัวชูซุน และเงาหอกที่พุ่งเข้ามาก็สลายหายไปทั้งหมด
หอกประหลาดอะไรอย่างนี้! มันโจมตีอัตโนมัติเหรอ?
ชูซุนรู้สึกทึ่ง กำปั้นของเขาเปล่งแสงวาบ ล้อมรอบด้วยพลังสีม่วง และเขาก็ยกกำปั้นขึ้นฟาดปืนอีกครั้งอย่างฉับพลัน
แคล้ง!
แสงสีม่วงและสีเงินผสมผสานกัน จุดประกายอากาศ เกิดประกายไฟและเสียงแตกดังสนั่น
ตุ๊บ ตุ๊บ…!
หวังอันถูกหมัดนั้นกระแทกถอยหลัง มือที่ถือหอกเงินสั่นเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พลังของชูซุนนั้นน่าสะพรึงกลัว หากเขาไม่มีหอกอยู่ในมือ หมัดนั้นอาจทำให้แขนของเขาแตกหักได้
“ไปลงนรกซะ!”
หวังอันแทบคลั่ง เขาทุ่มพลังภายในทั้งหมดลงไปในหอก ทำให้แสงสีเงินพุ่งพล่านออกมา แล้วหอกสีเงินก็ฟาดลงมาอย่างฉับพลัน
ชูซุนเซเล็กน้อยแล้วกระโดดออกไป จากนั้นก็ชกออกไป พลังสีม่วงพุ่งออกมาจากกำปั้นของเขาและไปไกลถึงร้อยเมตร
บูม!
เลือดสาดกระหน่ำลงมาจากท้องฟ้า เปื้อนพื้นดินเป็นสีแดงฉาน ปรมาจารย์ระดับเก้าที่พยายามลอบเข้าโจมตีหลงอ้าวถูกชูซุนซัดกระจุยเป็นชิ้นๆ จากระยะไกล
ชูซุนก้าวไปยืนเคียงข้างหลงอ้าว ทำท่าทางประสานมือ และตั้งอาคมเวทมนตร์เพื่อปกป้องหลงอ้าว
บูม!
พื้นดินแตกแยกออก และรอยแยกที่น่าหวาดกลัวแผ่ขยายไปไกลหลายร้อยเมตร
หวังอันตกใจสุดขีด ชูซุนว่องไวเกินไป เมื่อหอกของหวังอันฟาดลงมา ชูซุนก็ถอยหนีอย่างรวดเร็ว สังหารผู้อาวุโสของตนกลางอากาศ นอกจากนี้เขายังตั้งอาคมป้องกันหลงอ้าวอีกด้วย จากนั้นหอกของหวังอันจึงฟาดลงมา
หวังอันกำหอกเงินแน่นขึ้น ความรู้สึกไม่สบายใจอย่างลึกซึ้งก่อตัวขึ้นในใจเขา ความเร็วของชูซุนนั้นน่ากลัวมาก
เขารู้สึกโกรธจัดและอยากจะสบถออกมา ชูซุนช่างเจ้าเล่ห์และวางแผนร้ายกาจเหลือเกิน เห็นได้ชัดว่าเขามีพลังฝึกฝนระดับจักรพรรดิมนุษย์ แต่กลับใช้เล่ห์เหลี่ยมเพื่อปกปิดมัน ทำให้เขาประเมินสถานการณ์ผิดพลาด ยิ่งไปกว่านั้น เขายังน่ารังเกียจที่แสร้งทำเป็นมอบตำราลับที่หาที่เปรียบไม่ได้ให้ ซึ่งทั้งหมดเป็นเพียงกลอุบายทรยศ
“ชูซุน เจ้าช่างน่ารังเกียจและไร้ยางอาย ไม่สมควรได้รับตำแหน่งราชาปีศาจ” หวังอันอดทนไม่ไหวอีกต่อไป
“ไร้สาระเกินไป”
เมื่อปกป้องหลงอ้าว ชูซุนก็เป็นอิสระจากข้อจำกัดใดๆ และออร่าของเขาก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัวมากขึ้น เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
ฝ่ามือของหวังอันเริ่มชุ่มเหงื่อขณะที่เขาครุ่นคิดถึงสถานการณ์
วูบ!
ชูซุนปรากฏตัวขึ้นจากที่ไหนไม่รู้ ราวกับสายฟ้าแลบพาดผ่านท้องฟ้า ก้าวเดียวก็พุ่งทะยานไปไกลถึงร้อยเมตร เข้าหาหวังอันโดยตรง กำปั้นของเขาเปล่งแสงสีม่วงออกมาขณะยกขึ้นเพื่อโจมตี
หวังอันเหวี่ยงหอกเงินของเขาไปในแนวนอน ปลายหอกปล่อยประกายไฟน่าสะพรึงกลัวและเสียงกรีดร้องออกมา โดยมีเป้าหมายจะฟันชูซุนให้ขาดครึ่งที่เอว
แคล้ง!
เพียงแค่ชกครั้งเดียว พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็แผ่กระจายออกไป ทำให้บ้านเรือนโดยรอบระเบิดและพังทลาย
หอกเงินงอเหมือนคันธนูด้วยแรงหมัดของชูซุน
หอกเงินนั้นวิเศษมาก แน่นอนว่ามันไม่มีทางแตกหักได้
ปากเสือของหวังอันแตกออก เลือดพุ่งกระฉูด และเขาก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นไปข้างหลังหลังจากเท้าแตะพื้น ทำให้พื้นดินเป็นร่องลึก
ชูซุนเดินตามอย่างใกล้ชิด เข้าประชิดตัวและชกออกไป
แคล้ง!
เสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหวไปในอากาศ แรงของมันราวกับฟ้าร้อง
เลือดกระเด็นออกมาจากปากเสือของหวังอันโดยตรง และเขาก็ถูกแรงระเบิดกระเด็นไปไกล
แคล้ง แคล้ง…!
ชูซุนคลุ้มคลั่ง ปล่อยหมัดมากกว่าสิบหมัดติดต่อกัน พลังสีม่วงพุ่งทะลุอากาศและระเบิดออกมาอย่างต่อเนื่อง
หวังอันกรีดร้อง หอกเงินหลุดจากมือ เลือดกระเด็นไปในอากาศ และเขาก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นไปไกล
บูม!
ร่างของเขากระแทกเข้ากับบ้านหินหลังหนึ่งอย่างแรง ทำให้บ้านพังทลายลงในทันที ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว และหวังอันก็ถูกฝังอยู่ใต้ก้อนหินที่ถล่มลงมา
เหล่าผู้อาวุโสแห่งสำนักงูวิญญาณที่เฝ้าดูอยู่จากระยะไกลต่างตกใจจนมือเท้าเย็นเฉียบ หนังศีรษะชา และบางคนถึงกับตัวสั่นเหมือนใบไม้
ใบหน้าของพวกเขามีแต่ความหวาดกลัว ขนลุกซู่ไปหมด สไตล์การต่อสู้ของชูซุนนั้นดุร้ายเกินไป เขาซัดหวังอัน ผู้ฝึกฝนระดับจักรพรรดิมนุษย์ จนสภาพยับเยินราวกับหมาตาย และตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเขาตายหรือยังมีชีวิตอยู่ มันน่ากลัวจริงๆ
ชูซุนบินไปหยิบหอกเงินขึ้นมา
หอกเงินอยู่ในมือ ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมา แสงสีเงินวาววับ และเมื่อสั่นเบาๆ มันก็ส่งเสียงหึ่งๆ และขับขานออกมา
ชูซุนได้เติมพลังปราณสีม่วงดั้งเดิมลงในหอกเงิน และมันก็ส่งเสียงก้องกังวานอย่างไม่หยุดยั้งทันที สายปราณสีม่วงไหลไปตามด้ามหอก เต้นรำอย่างบ้าคลั่งราวกับมังกรและงู สร้างภาพที่น่าอัศจรรย์
เขาสะบัดข้อมือเบาๆ แล้วส่งมันให้
เงาหอกสีม่วงพุ่งออกมาจากปลายหอกแล้วหายไปในพริบตา
บูม!
บ้านหินหลังหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปร้อยเมตรเกิดระเบิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้หินกระเด็นและฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว
“เราควรทำอย่างไรดี?” ผู้อาวุโสจากสำนักงูวิญญาณถามด้วยเสียงสั่นเครือ
“ฉันสงสัยว่าผู้นำลัทธิเป็นอย่างไรบ้าง” มีคนถามด้วยเสียงสั่นเครือ
ทุกคนต่างสบตากันและเข้าใจความหมายของบุคคลผู้นั้น
พวกเขาลังเลเพราะไม่รู้ว่าหวังอันตายหรือยังมีชีวิตอยู่ จึงทำให้พวกเขาติดอยู่ที่นั่น มิเช่นนั้นพวกเขาคงหนีไปนานแล้ว
“จอมมารชูนั้นโหดเหี้ยมเกินไป เมื่อพิจารณาจากนิสัยที่ร่ำลือกันมา หัวหน้าสำนักคงตกอยู่ในอันตรายในครั้งนี้” ใครบางคนพึมพำ
“มีข่าวลือว่าจอมมารแห่งแคว้นฉู่โหดเหี้ยมและจะไม่ไว้ชีวิตศัตรูของตนเด็ดขาด ผู้นำสำนักอาจตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงในครั้งนี้”
“แล้วเราจะทำอย่างไร? ฉันไม่ได้ทำอะไรให้พระเจ้าชูขุ่นเคือง ฉันไม่ได้แค้นเคืองเขาเลย”
แม้แต่ปรมาจารย์ระดับเก้าก็ยังรู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งตัว เขาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “หัวหน้าสำนักคงต้องถึงจุดจบแล้วล่ะ ข้าไม่ได้แค้นเคืองอะไรกับจอมมารชูเลย เราแยกทางกันตรงนี้ แล้วพบกันใหม่ในอนาคตเถอะ”
หลังจากพูดจบ เขาก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและวิ่งหนีไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ความเร็วของเขานั้นเกินกว่าขีดจำกัดปกติของเขาเสียอีก
คนอื่นๆ ต่างตกตะลึง มันช่างไร้ยางอายอย่างที่สุด ถ้าพวกเขายังจำได้ เขาเป็นคนที่เสียงดังที่สุดตอนที่พวกเขากำลังปรึกษาหารือกันว่าจะจัดการกับชูซุนอย่างไร ตอนนี้เขากลับพูดอย่างกระตือรือร้นว่าไม่ได้แค้นชูซุนเลยสักนิด ความไร้ยางอายนั้นไม่มีขอบเขตจริงๆ
YOU MAY ALSO LIKE
