กุนซือหญิงยอดอัจฉริยะ - บทที่ 177 แผนการของสู่อ๋อง

ซ่งชูอีต้องถอนหายใจกับการกระทำของสู่อ๋อง นี่
เพียงผ่านมาไม่กี่วันเท่านั้น บรรดาสาวใช้แสน
สวยรอบตัวเขาล้วนถูกแทนที่ด้วยเด็กหนุ่มรูปงาม
ขาวผ่อง

ซ่งชูอีถามตัวเองก็ยังพอมีประสบการณ์อยู่บ้าง
ทว่าการเปลี่ยนรสนิยมฉับพลันยิ่งยวดเช่นนี้ก็ยัง
ทำให้นางประหลาดใจ

“ช่วงนี้อารมณ์ของฝั่าบาทเป็นเยี่ยงไรบ้าง?” ซ่งชู
อีกวาดตามองไปยังสองเด็กหนุ่มที่ขนาบข้างซ้าย
ขวา มีการเย้าแหย่พอเหมาะในน้ำเสียง

“ผ่อนคลายได้น่าสนใจดี” สู่อ๋องออกมาจากใน
น้ำ มีบ่าวเข้ามาช่วยเขาเช็ดตัวและคลุมเสื้อนอก
ให้ทันที เขายิ้มมองนางพร้อมเอ่ย “หรือว่าท่านก็
เข้าใจในรสชาตินี้อย่างลึกซึ้ง?”

สมองของซ่งชูอีทำงานอย่างรวดเร็วท่ามกลาง
สายหมอก นิ่งไปครู่หนึ่งก็มองตรงไปยังสู่อ๋องด้วย
ดวงตาโก่งยิ้มน้อยๆ ยิ้มกว้างเอ่ย “มิกล้าปิดบัง
ฝั่าบาท เมื่อก่อนหวยคินทำการค้าขายทาส ไม่รู้
ว่าส่งคนรูปงามไปยังจวนของขุนนางชั้นสูงมาก
เท่าใดแล้ว”

คำพูดนี้เหมือนเป็นการตอบ ทว่าที่จริงกลับมิได้
ตอบเลย อีกทั้งสามารถเบี่ยงเบนความสนใจของ
สู่อ๋องตามคาด
สู่อ๋องดวงตาเป็นประกาย ตามปกติแล้วแม้น
ฮองเฮาจะเสาะหาหญิงงามมาให้เขามากมาย แต่
ล้วนเป็นสตรีชาวสู่ ได้เห็นเข้าบ่อยครั้งก็รู้สึกเบื่อ
หน่ายบ้าง “ได้ยินว่าสาวชาวฉู่องค์เอวบอบบาง
จับได้เพียงมือเดียว จริงรึ?”

“เอวฉู่ไม่เกินหนึ่งมือ มีคำกล่าวเช่นนี้” ซ่งชูอีเห็น
ว่าสู่อ๋องสนใจประสบการณ์ด้านนี้ของนางมาก
จึงพูดต่อ “ฉินดุร้าย เยวี่ยสวยงาม สตรีฉีน่า
หลงใหล สตรีฉู่เครื่ององค์งดงาม เยี่ยนอ่อนโยน
เจ้าออดอ้อน เว่ยบอบบาง หานอวบอิ่ม”

“หวยจินเล่ามาให้ละเอียด” ครั้นกล่าวถึงสตรี สู่
อ๋องก็ลืมสิ้นทุกสิ่ง

ซ่งชูอีหัวเราะเอ่ย “นิสัยของสตรีชาวฉินมุทะลุ
ดุดัน รัฐเยวี่ยงดงามโดดเด่น สตรีชาวฉีจิตใจดี
งามน่ารักใคร่ สตรีชาวฉู่แต่งองค์เพริศแพร้ว สตรี
ชาวเยี่ยนอ่อนโยนดุจสายน้ำ สตรีชาวเจ้าออด
อ้อนน่ารัก สตรีชาวเว่ยละเอียดอ่อนบอบบาง
สตรีชาวหานทรวดทรงอวบอั๋น”

“ช่างเป็นบุปผานานาพันธุ์โดยแท้!” สีหน้าของสู่
อ๋องเต็มไปด้วยความโหยหา

“ออกนอกเรื่องกันไปไกลแล้ว ที่หวยจินมาวันนี้
เพราะได้รับการไหว้วานจากใต้เท้าเหิงเพื่อมา
เกลี้ยกล่อมฝั่าบาท” ซ่งชูอียิ้มเอ่ย

สู่อ๋องขมวดคิ้ว พ่นลมหายใจเย็นชา “ดูซิว่ากว่า
เหรินจะจัดการเขาเยี่ยงไร”

ใบหน้าของซ่งชูอีขมวดกันเป็นปม “เพราะ
กระหม่อมใส่ร้ายใต้เท้าเหิงแท้ๆ! ที่จริงการมา
เกลี้ยกล่อมก็เป็นเจตนาเดิมของกระหม่อม บัดนี้
ปาฉู่ทำสงคราม ฝั่าบาทต้องเฝั้าระวังการโรมรุก
บุกตะลุยของรัฐฉู่ หวังเฉิงก็ไม่ควรผ่อนคลายการ
ปั้องกัน”

“ฮ่าฮ่า!” สู่อ๋องมองดูสีหน้าเป็นทุกข์ของนาง เอ่ย
อย่างอารมณ์ดียิ่ง “สงครามระหว่างปาฉู่ กว่าเห
รินจะไม่เก็บมาใส่ใจได้เยี่ยงไร? เพียงแต่ชายชรา
เหล่านั้นจู้จี้จุกจิกตลอดทั้งวัน จำต้องเพิกเฉยต่อ
พวกเขาบ้าง”
“ฝั่าบาททรงพระปรีชา” ซ่งชูอีรีบ
ประจบประแจง ในใจกลับดูแคลนเหลือประมาณ
‘ฝั่าบาทใส่ใจทว่าก็ยังส่งคนสามหมื่นนายเพื่อ
ตามหาชายหนุ่มคนหนึ่ง!’ นางไอเบาๆ ทีหนึ่ง
สงบจิตใจแล้วเอ่ยขึ้น “รัฐสู่อุดมสมบูรณ์ ชาวสู่
เก่งกาจด้านการสู้รบ อย่าว่าแต่จะจัดการกับ
สงครามเล็กน้อยนี้เลย แม้แต่การแข่งขันกับจง
หยวนก็ยังเป็นไปได้ แม้ว่าหมิ่นฉือหน้าตาดี ทว่า
จะสู้ทัสนียภาพที่งดงามได้เยี่ยงไร?”

ใช่ว่าสู่อ๋องไม่เคยคิดถึงเรื่องการแข่งขันกับจง
หยวน “หวยจินกล่าวได้ถูกต้อง! ทว่าการอยาก
เข้าไปในจงหยวนมิใช่เรื่องที่ทำได้ภายใน
ระยะเวลาอันสั้น แม้นว่ากว่าเหรินก็ต้องการที่จะ
ยึดครองใต้หล้า ทว่าช่วยไม่ได้ที่สละเวลาไม่ได้
จริงๆ”
ซ่งชูอีรู้สึกว่าตนมีความรู้แค่หางอึ่งหูตาคับแคบ
อีกครั้ง นางยังไม่เคยได้ยินองค์จวินรัฐใดบอกว่า
ไม่สามารถสละเวลาเพื่อแย่งชิงใต้หล้าได้!

หลังจากไตร่ตรองครู่หนึ่ง สู่อ๋องกล่าวอย่าง
ระมัดระวัง “ฉะนั้นภายใต้การพิจารณาอย่าง
ลึกซึ้งของกว่าเหรินแล้ว ตัดสินว่าจะพยายามหา
เด็กชายมาให้มากเพื่อวางรากฐานให้รัฐสู่ในการ
ชิงชัยกับจงหยวน”

สิ้นวาจาก็มองไปยังที่ไกลๆ พร้อมถอนหายใจเอ่ย
“หนทางอีกยาวไกล ยากลำบากเหลือเกิน!”

ซ่งชูอีแสยะยิ้ม ค้อมคำนับต่ำ “ฝั่าบาทวางแผน
รอบคอบคิดการณ์ไกล หวยจินยากที่จะตาม
ทัน!”

“เฮ้อ ซ่งชูอีเจียมเนื้อเจียมตัวเกินไปแล้ว
นอกเหนือจากจวงจื่อแล้ว มีท่านที่กว่าเหรินคุย
ถูกคอที่สุด” เอื้อมมือประคองนางขึ้น “ทว่าสิ่งที่
หวยจินต้องการจะเตือนสติก็คือ ชายหนุ่มรูปงาม
ไม่สามารถคลอดลูกได้ ใช้กองกำลังสามหมื่นนาย
เพื่อตามหาคนคนหนึ่งเป็นการกระทำผิดต่อ
บ้านเมือง กว่าเหรินควรจะใช้เวลากับสตรี
มากกว่าใช่หรือไม่”

“ถูกต้องพะย่ะค่ะ บุรุษเพศเป็นเพียงการทดลอง
สิ่งของแปลกใหม่ ไม่อาจหลงใหล ชาติบ้านเมือง
มีความสำคัญยิ่งกว่า” ซ่งชูอีกล่าวด้วยสีหน้า
จริงจัง

สู่อ๋องพยักหน้า จากนั้นก็กล่าวขึ้น “หวยจินมา
เป็นขุนนางให้รัฐสู่ดีหรือไม่? กว่าเหรินจะแต่งตั้ง
ให้ท่านเป็นขุนนางใหญ่”

ซ่งชูอียิ้มเอ่ย “ขุนนางระดับสูงน่าดึงดูดจริงๆ
ทว่าหวยจินมีความละโมบเล็กน้อย หากจบการ
เดินทางไปยังภูเขาและแม่น้ำที่มีชื่อเสียงแล้ว
หนึ่งปีครึ่งให้หลังค่อยคิดเข้ารัฐสู่เพื่อเป็นขุนนาง
ไม่ทราบว่าฝั่าบาทยังจะรับหรือไม่?”

“ฮ่า หวยจินตรงไปตรงมาดี กว่าเหรินชอบ ไว้เจ้า
กลับมาในภายภาคหน้า กว่าเหรินจะจัดงานเลี้ยง
ต้อนรับเจ้า” สู่อ๋องหัวร่อเสียงดัง

“อีกอย่าง…” ซ่งชูอีราวกับกำลังครุ่นคิด “ใต้เท้า
เหิงมีความจงรักภักดีต่อฝั่าบาท อุทิศตนเพื่อรัฐสู่
ได้โปรดฝั่าบาทงดเว้นการลงโทษด้วย”

“ในเมื่อหวยจินร้องขอ กว่าเหรินก็จะไม่ลงโทษ
เขา ไปเถิด ดื่มสุรากัน” สู่อ๋องหมุนตัวเขาท้อง
พระโรงไป

ทั้งร่างกายของซ่งชูอีถูกไอร้อนรมควันจนเปียก
ชื้น ครั้นออกจากบริเวณอ่างน้ำร้อนแล้วก็รู้สึก
เย็นสบายขึ้นมาบ้าง
สู่อ๋องนั้นมักมากในสุราและกามอารมณ์นับตั้งแต่
ที่เขาขึ้นครองราชย์ บัดนี้เข้าสู่วัยกลางคนแล้ว
ร่างกายค่อนข้างกำยำ ต้องบอกว่าบำรุงได้อย่าง
เหมาะสม ทว่าบาดแผลบนร่างกายของซ่งชูอียัง
ไม่หายดี จึงมิกล้าสนุกสำราญกับเขาตลอดทั้งวัน
อีกทั้งอารมณ์ของสู่อ๋องขึ้นลงง่ายเกินไป ไม่แน่ว่า
วันใดอารมณ์ดีอาจสรรหานางกำนัลให้นางก็
เป็นได้

ที่จริงซ่งชูอีมิได้รังเกียจว่าจะมีนางกำนัลหรือไม่
ประเด็นสำคัญคือหากเรื่องที่นางไม่ใช่บุรุษแพร่ง
พรายออกไป อนาคตของนางก็น่ากังวลแล้ว

ฉะนั้นวันรุ่งขึ้นซ่งชูอีจึงขอให้จูเหิงจัดหาผู้นำทาง
ให้ จากนั้นนาง จี๋อวี่ จี้ฮ่วนและเว่ย์เจียงก็ออก
ท่องภูเขาลำน้ำของรัฐสู่ด้วยกัน

เนื่องจากจูเหิงรู้ว่าซ่งชูอีกล่าวว่าเขามีความ
จงรักภักดีต่อหน้าสู่อ๋อง ความประทับใจที่เขามี
ต่อซ่งชูอีจึงดีขึ้นเล็กน้อย และทุ่มเทในการหา
ผู้นำทางเป็นอย่างยิ่ง

ภายในพระตำหนักสู่อ๋อง

สู่อ๋องเอนตัวอยู่บนเตียงด้วยมือข้างหนึ่งหนุน
ศีรษะ มองดูภาพวาดหญิงงามที่มีลักษณะราวกับ
เทพธิดาบนกำแพงตรงหน้า ทว่าสิ่งที่ถามออกมา
กลับไม่เกี่ยวข้องกับสตรีเพศเลย “สืบแล้วยัง?”
“พะย่ะค่ะ” จูเหิงที่ยืนอยู่ในท้องพระโรงทูล
รายงาน “เดิมทีซ่งหวยจินเป็นแขกที่ปรึกษาใน
จวนของท่านแม่ทัพหลงกู่แห่งรัฐเว่ย์ ต่อมาเข้ารัฐ
ฉิน ได้เป็นจู่ซย่าสื่อแห่งรัฐฉินตั้งแต่อายุยังน้อย
ฉินกงค่อนข้างให้ความสำคัญ คราวนี้เขาจากรัฐ
ฉินมา ฉินกงยังส่งกลุ่มผู้คุ้มกันเข้าคุกด้วยความ
โกรธเคือง”

“ให้สายสืบจับตาดูเขาให้ดี มีอะไรผิดปกติให้มา
รายงานทันที” สู่อ๋องกล่าว

“ฝั่าบาท ปาฉู่เปิดสงคราม บัดนี้พวกเราจะทำ
การค้าขายกับรัฐฉิน หัวใจของกระหม่อมไม่ใคร่
สงบนัก” จูเหิงกล่าวด้วยความเป็นกังวล

“อย่าได้กังวล พวกเขาในจงหยวนมีกฎเกณฑ์
ซับซ้อน ไปๆ กลับๆ ก็ต้องใช้เวลาสองถึงสาม
เดือน หากจะค้าขายกันจริงๆ เกรงว่าจะอีกครึ่งปี
ให้หลัง กว่าเหรินไม่เชื่อว่าปาฉู่จะทำสงครามกัน
ถึงหนึ่งปี?” สู่อ๋องลูบเคราที่คางของเขา ดวงตา
ยังคงไม่ละไปจากภาพวาดบนผนัง “รอจนหญิง
งามนางนั้นมาแล้ว กว่าเหรินชื่นชมสักสองเดือน
ระหว่างที่พวกเจ้าปรึกษากันไปปรึกษากันมาพบ
กว่าการค้าระหว่างสู่ฉินติดขัดไม่ราบรื่นก็ค่อย
ถอนตัวไงเล่า!”

จูเหิงลอบซับเหงื่อ “ฝั่าบาททรงพระปรีชา”

สู่อ๋องโบกนิ้วที่หยาบและสั้น จูเหิงรีบค้อมคำนับ
แล้วถอยออกไป
แสงแดดแจ่มใส

อาจเป็นเพราะช่วงก่อนหน้านี้มีฝนตกมาก หลาย
วันนี้อากาศจึงดีเป็นพิเศษ ฤดูหนาวในรัฐสู่อบอุ่น
กว่าในหล่งซีมาก อย่างน้อยก็ไม่มีลมแรง หลาย
วันนี้ซ่งชูอีไม่ใส่ใจเรื่องการปกครองใดๆ ราวกับ
ว่าไปท่องเที่ยวจริงๆ อีกทั้งไม่ถามถึงถนนหนทาง
ของรัฐสู่ เพียงแต่ให้ความสนอกสนใจต่อ
ประชาชนและประเพณีทางสังคม