ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล] - บทที่ 148 นักเชิดศพ ลมยาวลมสั้น

เมื่อเห็นหางหนูที่ทั้งยาวทั้งเรียวเช่นนั้น ผมรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

แต่ท่านฮุยกลับไม่ใส่ใจพวกเราเลยแม้แต่น้อย หางที่แกว่งไปมานั้นงอพับ แล้วใช้ปลายหางแงะกล่องที่วางอยู่บนพื้น

หางนั้นคีบเอาพู่กันด้ามใหญ่ออกมาหนึ่งด้าม

ขณะเดียวกัน ท่านฮุยก็ก้าวไปยืนอยู่หน้าศพที่เรียงกันเป็นแถว

สิ่งแรกที่เขาทำไม่ใช่การจับหรือยกศพ แต่กลับเป็นการนั่งยองลง แล้วลูบหนวดเลขแปดของตัวเอง จากนั้นก็อ้าปากเล็กน้อย พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ

ลมหายใจนั้นเป็นหมอกสีเทาที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

หมอกสีเทานั้นผสมกับหมอกสีเขียวอ่อนจากร่างของเขา แล้วพุ่งเข้าสู่ปากและจมูกของศพเบื้องหน้า

เห็นดังนั้น ผมรู้สึกเย็นวาบในใจ รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

การเป่าลมหายใจใส่ศพเป็นข้อห้ามสำคัญในการจัดการศพ

แต่ก่อนตอนอยู่บ้าน ผมเคยได้ยินมาว่า เมื่อคนตายไปจะกลายเป็นศพ

หากศพได้รับ ‘ไอชีวิต’ จากสิ่งมีชีวิต โดยเฉพาะลมหายใจจากปากของคนที่ยังมีชีวิต ศพอาจเกิดความผิดปกติขึ้น หรือแม้กระทั่งลุกขึ้นมาทำร้ายคนได้

แน่นอนว่าการเป่าลมหายใจเพียงอย่างเดียวอาจไม่ใช่ปัจจัยเดียวในการทำให้ศพกลับฟื้นขึ้นมา

แต่มันก็เป็นหนึ่งในจุดเริ่มต้นสำคัญที่กระตุ้นให้เกิดปรากฏการณ์นั้นได้

ด้วยเหตุนี้เอง ที่ศาลาบำเพ็ญกุศลมักจะห้ามไม่ให้สัตว์อย่างแมวหรือหมาเข้าใกล้ศพ

หากซินแสเห็นเข้า ก็มักจะไล่สัตว์เหล่านั้นออกไปทันที เพราะกลัวว่าพวกมันอาจเป่าลมหายใจใส่ศพ ซึ่งอาจทำให้เกิดความผิดปกติ เช่น ศพขึ้นขน หรือเกิดอาถรรพ์หลังการฝังศพ

แต่ท่านฮุยกลับตั้งใจเป่าลมหายใจใส่ศพเช่นนี้

ต้องเข้าใจก่อนว่า ศพเหล่านี้ไม่ใช่ศพธรรมดา หากแต่เป็นศพที่ตายอย่างผิดธรรมชาติด้วยความอาฆาตทั้งนั้น

ถ้าหากเกิดเรื่องผิดปกติขึ้นมาจริงจะไม่เป็นอันตรายหรือ

แต่ท่านฮุยดูไม่หวั่นเกรงอะไรเลย เขาทำเช่นนี้กับทุกศพ

ทุกศพล้วนได้รับลมหายใจจากเขาเป็นจำนวนสองครั้งเท่ากัน

อาจารย์ที่อยู่ข้างๆ ผมยังคงสงบนิ่ง ซึ่งหมายความว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรบางอย่างแน่

ผมจึงก้มหน้าถามอาจารย์เบาๆ ว่า “อาจารย์ ท่านฮุยเป่าลมหายใจใส่ศพแบบนี้ มีความหมายอะไรหรือเปล่า”

อาจารย์ยิ้มเล็กน้อย แล้วตอบว่า “สังเกตความยาวของลมหายใจเขาดูสิ”

ความยาวของลมหายใจ?

ผมชะงักไปเล็กน้อย แล้วตั้งใจสังเกตใหม่อีกครั้ง

พบว่า แม้ท่านฮุยจะเป่าลมหายใจใส่ศพสองครั้ง แต่ครั้งแรกจะยาวหลายวินาที ส่วนครั้งที่สองจะสั้นมาก ไม่ถึงวินาทีด้วยซ้ำ

“หนึ่งยาว หนึ่งสั้น สองลมหายใจ”

ผมเอ่ยเสียงต่ำ แล้วพลันนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้

ผมจำได้ว่าในบันทึกของอาจารย์ปู่เคยกล่าวไว้ถึงเรื่องนี้

มนุษย์กลัว “สามยาวสองสั้น” ผีกลัว “สองสั้นหนึ่งยาว” ศพกลัว “หนึ่งยาวหนึ่งสั้น”

หากทั้งสามกรณีนี้ปรากฏขึ้นตรงตามที่มนุษย์ ผี หรือศพเกี่ยวข้องก็จะนำพาหายนะใหญ่หลวงตามมา

อย่างเบาอาจแค่โชคร้ายหรือได้รับบาดเจ็บ อย่างหนักอาจถึงขั้นสิ้นชีพหรือลากญาติพี่น้องต้องรับเคราะห์ไปด้วย

แต่ในบันทึกของอาจารย์ปู่ไม่ได้อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับคำกล่าวนี้เลย

ในสามกรณีนี้ เรื่อง “สามยาวสองสั้น” ที่มนุษย์กลัวนั้นเข้าใจง่ายที่สุด มันหมายถึงลางแห่งความตาย

ส่วน “สองสั้นหนึ่งยาว” ที่ผีกลัวน่าจะหมายถึงลำดับของการจุดธูปเทียน? ผมเคยเห็นแนวคิดนี้ในหนังของหลินเจิ้งอิงหลายเรื่อง

แต่ “หนึ่งยาวหนึ่งสั้น” ที่ศพกลัวนั้น ผมไม่เคยเข้าใจมาก่อนเลย

จนมาเห็นกับตาในตอนนี้ ผมเริ่มจะเข้าใจบ้างแล้ว หรือว่าสิ่งนี้หมายถึง “ปราณ”… ปราณอาถรรพ์ร้าย?

การเป่าลมหายใจของท่านฮุยคือการปลุกให้ศพเกิดปฏิกิริยา?

“อาจารย์ เขาต้องการปลุกศพให้ฟื้นขึ้นมาหรือ”

เมื่อเห็นสีหน้าผมตื่นตระหนก อาจารย์ยื่นมือมาตบเบาๆ ที่หลังมือผม “อย่าตกใจไป แม้ไอชีวิตยาวหนึ่งสั้นหนึ่งสองลมหายใจจะปลุกศพให้ฟื้นคืนได้ แต่นายรู้หรือเปล่าว่า ในเซียงซีมีอาชีพหนึ่งเรียกว่า ‘นักเชิดศพ’?”

นักเชิดศพแห่งเซียงซีขึ้นชื่อไปทั่วแผ่นดิน แม้แต่ในปัจจุบัน เมืองโบราณเฟิ่งหวงก็ยังมีแสดงการเชิดศพให้ผู้คนได้ชม

ผมพยักหน้ารัวๆ ทันที “เคยได้ยินครับ อาจารย์หมายความว่าท่านฮุย…เป็นนักเชิดศพงั้นเหรอ”

ผมพูดตามที่เดาไว้ แต่ยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่ไม่น้อย

ทว่าอาจารย์กลับพยักหน้า “ใช่ เขาคือหนึ่งในนักเชิดศพ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผมถึงกับสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งอย่างอดไม่ได้

แต่ท่านฮุยนี่เป็นภูตหนูไม่ใช่หรือ เขากลับเชี่ยวชาญศาสตร์การเชิดศพด้วย!

ในขณะที่ผมกำลังงุนงง ท่านฮุยลากปลายหางที่มัดพู่กันไว้ไปยังหน้าศพเหล่านั้น

ปลายหางแกว่งไปมา ใช้พู่กันวาดวงกลมเล็กๆ ลงบนตำแหน่งหน้าอกของศพแต่ละร่าง

พอวาดเสร็จ หางยาวของเขาก็วางพู่กันกลับคืนลงกล่อง

แล้วใช้หางเกี่ยวกระดิ่งสีเงินชิ้นหนึ่งออกมา

“แปะๆ” เขายืนอยู่หน้าเหล่าศพ แล้วตบมือเบาๆ สองที ก่อนตะโกนเสียงยาวว่า “ลุกขึ้น!”

เสียงลากยาวนั้นดังก้องไปทั่ว

กระดิ่งเงินที่แขวนอยู่ปลายหางของเขาสั่นไหวส่งเสียง “กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง” ดังชัดเจน

เสียงนั้นใสกังวาน ต่างจากเสียงกระดิ่งทองแดงที่ผมใช้เมื่อครู่ชัดเจน

จากนั้นศพทั้งเก้าร่างที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นเริ่มขยับตัวสั่นเทิ้มขึ้นมาทีละร่างราวกับฟื้นคืนชีพ

ผมกลั้นหายใจ จ้องตาไม่กะพริบ

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นศพ ‘ฟื้นคืนชีพ’ กับตาตัวเอง ไม่อาจอธิบายความตกใจในใจได้เลย

ศพแต่ละร่างเริ่มขยับ ลุกขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ ท่าทางแข็งกระด้างและเก้งก้าง

เมื่อแต่ละร่างลุกขึ้นได้ก็ยืนอยู่กับที่อย่างเงียบเชียบ ไม่มีอารมณ์ใดๆ บนใบหน้า นิ่งงันไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

“ศพฟื้นแล้ว!”

ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจ

ท่านฮุยหันกลับมามองผมแวบหนึ่ง รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าดูฝืนและไม่เป็นธรรมชาติ แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงถือกล่องเครื่องมือ แล้วใช้หางสะบัดกระดิ่งเงินให้สั่นดัง “กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง” ลักษณะคล้ายกับตอนที่ผมใช้กระดิ่งเรียกวิญญาณ

แต่ขณะเดียวกัน เขาก็เปล่งเสียงตะโกนออกมา “คนตายออกเดิน คนเป็นหลีกทาง!”

พูดพลางเดินนำไปข้างหน้า…

ศพที่อยู่ด้านหลังหลายร่างนั้นต่างเดินตามไปด้วยท่าทางงุ่มง่าม ร่างเอนไปมาเหมือนกับหุ่นไร้วิญญาณ

ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ ทั้งหวาดหวั่นทั้งตื่นเต้น

ที่ผ่านมาผมเคยอ่านเรื่องเกี่ยวกับพวกผีดิบจากในหนังสืออยู่บ้าง

ผีดิบมีหลายระดับ ระดับต่ำสุดคือแบบที่ยังไม่แข็งตัวเต็มที่ จะสามารถเดินได้เช่นนี้

ผมเลยเอ่ยถามอาจารย์ว่า “อาจารย์ ศพพวกนี้น่าจะเป็นผีดิบระดับต่ำสุดที่เรียกว่า ‘ศพเดินได้’ ใช่ไหมครับ”

อาจารย์จุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน ก่อนจะส่ายหัวช้าๆ แล้วตอบว่า “ยังห่างไกลนัก ศพพวกนี้แม้จะได้รับไอชีวิตหนึ่งยาวหนึ่งสั้นเข้าไป ถูกกระตุ้นให้มีปราณศพ แต่ยังไม่ได้กลายเป็นผีดิบอย่างแท้จริง เจ้าหนูนี่เพียงใช้คาถาควบคุมปราณศพในตัวศพ ทำให้ศพพวกนี้สามารถเดินได้ชั่วคราวเท่านั้น

“นายลองดูที่กระดิ่งเงินบนหางเขาดีๆ ตราบใดที่กระดิ่งยังไม่แตะพื้น ศพพวกนี้ก็จะยังมีลมหายใจหนึ่งยาวหนึ่งสั้นอยู่ในลำคอ และปราณศพก็จะยังคงอยู่

“แต่หากกระดิ่งหล่นแตะพื้นเมื่อไร ลมหายใจในคอของศพพวกนี้จะหลุดออกมา ปราณศพที่สะสมอยู่จะสลายหายไป ถึงตอนนั้น ศพเหล่านี้ก็จะกลับไปเป็นศพธรรมดาอีกครั้ง

“วิธีนี้เป็นหนึ่งในศาสตร์เชิดศพแห่งเซียงซี เรียกว่า ‘วิชาเชิดศพ’”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผมหันไปมองท่านฮุยที่ยังคงเขย่ากระดิ่งอยู่ แล้วอดสงสัยไม่ได้จึงเอ่ยถามเบาๆ ว่า “อาจารย์ เขาไม่ใช่ปีศาจที่บำเพ็ญจนสำเร็จหรือ ทำไมถึงรู้วิชาเชิดศพของเซียงซีด้วย”

อาจารย์สะบัดเถ้าบุหรี่เบาๆ แล้วตอบว่า “อดีตผู้อำนวยการของฌาปนสถานไป๋สือเป็นนักเชิดศพจากเซียงซี เจ้าหนูตัวนี้เป็นหนูที่เขาเลี้ยงไว้ มันจึงได้เรียนรู้วิชาเชิดศพไปบ้าง แต่หลังจากอดีตผู้อำนวยการจากไป เคล็ดวิชานี้ก็ขาดช่วง ปัจจุบัน ทั้งเมืองเจียงเฉิง มีแค่เจ้าหนูเฒ่าตัวนี้เท่านั้นที่ยังใช้วิชาเชิดศพได้”

หัวใจผมสั่นสะท้าน

ไม่คิดเลยว่าเบื้องหลังของท่านฮุยจะมีเรื่องราวเช่นนี้อยู่ด้วย…