ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1003 เจ้าและข้าเดิมพันกัน

บทที่ 1003 เจ้าและข้าเดิมพันกัน

เสี่ยวไป๋หันหลังจากไป ขณะนี้มันกลับกลายเป็นราชาหมาป่าเลือดแดงผู้มีชื่อเสียงโด่งดังแห่งชั้นที่สามสิบเอ็ด

ทุกย่างก้าวทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน

แม่ทัพเสือและแม่ทัพหมีส่งราชาหมาป่าเลือดแดงจากไปด้วยความเคารพ

เมื่อราชาหมาป่าจากไป ดวงตาของแม่ทัพเสือก็เจือไปด้วยประกายสังหาร ประกายสังหารนี้ไม่ได้มุ่งไปที่ใครที่อยู่ในที่นี้ แต่กลับรวมตัวอยู่ในดวงตา

แม่ทัพหมีถอนหายใจ

จ้าวอู่เจียงก้าวเข้าไปในสระปีศาจสวรรค์ ร่างกายจมลงในน้ำสีดำมืด เขาพลันสะท้านโดยไม่รู้ตัว

ครึ่งล่างของร่างกายรู้สึกราวกับถูกเข็มเงินร้อนนับหมื่นเล่มแทงเข้ามา เจ็บปวดจนต้องสูดลมหายใจเย็นเฉียบ และความเจ็บปวดเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

เขาสูดลมหายใจลึก ปากท่องคาถาชำระจิตใจของลัทธิเต๋า ค่อย ๆ นั่งลง เริ่มเพิ่มพลังปีศาจ นั่งสมาธิเพื่อก้าวสู่ขั้นจักรพรรดิ

สิบจั้งห่างจากสระปีศาจสวรรค์ ร่างกายกำยำของแม่ทัพเสือและร่างอ้วนท้วนของแม่ทัพหมีนั่งลงพร้อมกัน พวกมันนั่งสมาธิ รับรู้ความเคลื่อนไหวรอบด้าน

ที่นี่คือใจกลางเขาซยง ปกติแล้วไม่มีทางที่คนนอกจะบุกรุกเข้ามาได้ แต่เมื่อราชาหมาป่าสั่งการ พวกมันก็ต้องทำตามหน้าที่อย่างเต็มที่

แม่ทัพเสือมีงท่าทีดุร้าย

แม่ทัพหมีถอนหายใจ มันรู้ว่าทำไมแม่ทัพเสือถึงได้แผ่กลิ่นอาฆาตรุนแรงเช่นนี้ เพราะเมื่อครู่นี้ราชาเสือดำลมดำ นำทหารเสือนักรบมาเยือนภูเขาซยง และแม่ทัพเสือก็มีความแค้นไม่น้อยกับพวกปีศาจเสือจากเทือกเขาซิวหลัว

ดวงตาข้างที่บอดของแม่ทัพเสือถูกเสือลมดำทำให้บอด

แม่ทัพหมีมองจ้าวอู่หยางที่นั่งสมาธิอยู่ในสระปีศาจสวรรค์ราวกับนักบวชชราเข้าสู่ภวังค์ มันกลอกตาไปมาแล้วยิ้มอย่างซื่อ ๆ

“พี่เสือ อย่าคิดถึงเรื่องน่าหงุดหงิดในอดีตเลย มองไปทางโน้นสิ พี่ใหญ่ของท่านราชาหมาป่า เจ้าว่าเขาจะทนอยู่ในสระปีศาจสวรรค์ได้นานเพียงใด?”

แม่ทัพเสือสูดหายใจลึก ยังคงเหม่อลอยอยู่บ้าง มันเหลือบมองจ้าวอู่หยาง แล้วขมวดคิ้วพูดว่า “ครึ่งถ้วยชาก็มากแล้ว”

“ครึ่งถ้วยชาหรือ?” แม่ทัพหมีที่มีขนสีดำเป็นมันวาวราวกับผ้าไหมส่ายหน้าพลางหัวเราะ

“เขาคือพี่ใหญ่ขององค์ราชาเราเชียวนะ ความเคารพขององค์ราชาหมาป่า เจ้ากับข้าล้วนรู้สึกได้อย่างชัดเจน ไม่ใช่เรื่องหลอกลวงแน่นอน พลังของราชาหมาป่าเป็นอย่างไร พี่ใหญ่ของเขาจะทนได้เพียงครึ่งถ้วยชาได้อย่างไร?”

“แต่เขาเป็นมนุษย์” ใบหน้าแม่ทัพเสือบิดเบี้ยว ทำให้ยิ่งดูดุร้า มันกล่าวเสียงทุ้ม “เขาก็เป็นเพียงผู้ฝึกตยขันก้าวสู่จักรพรรดิระดับสูงสุด ราชาหมาป่าให้ความเคารพเขา ข้าย่อมไม่ดูถูกเขาเช่นกัน แต่ครึ่งถ้วยชาก็นับว่าประเมินสูงเกินไปแล้ว”

“เจ้าก็รู้ว่า แม้ข้าจะเป็นขั้นจักรพรรดิระดับหนึ่งในร่างสัตว์อสูร แต่ในสระปีศาจสวรรค์ ข้าก็ยังทนได้เพียงหนึ่งถ้วยชากว่า ๆ มากกว่านั้น “ข้าก็ไม่อาจต้านทานพลังความเย็นยะเยือกของสระปีศาจสวรรค์ได้”

แม่ทัพหมียิ้ม อาจเป็นเพราะขนสีดำมืดและดวงตาเล็ก ทำให้รอยยิ้มของมันดูซื่อ ๆ ชวนให้คนเข้าใกล้เมื่อแรกเห็น “ข้ากลับรู้สึกว่า พี่ใหญ่ขององค์ราชาน่าจะทนได้ราวหนึ่งถ้วยชา”

“น้องรอง เจ้าประเมินสูงเกินจริง เท่ากับเป็นการยกยอจนตาย!” แม่ทัพเสือมองไปยังจ้าวอู่หยางที่อยู่ในบ่อปีศาจฟ้าห่างออกไปสิบกว่าจั้ง พลางส่ายหน้า

“ดี เช่นนั้นข้าขอพนันกับเจ้าสักตั้ง” แม่ทัพกอดอก ดูราวกับก้อนถ่านดำขนาดใหญ่

“ข้าพนันว่าพี่ชายขององค์ราชาหมาป่าจะทนได้หนึ่งถ้วยชา ถ้าข้าชนะ ภารกิจลาดตระเวนเขาสามเดือนตกเป็นของเจ้า”

“แล้วถ้าเจ้าแพ้เล่า?” แม่ทัพเสือหัวเราะเยาะ “น้องรอง ข้าไม่ต้องการโถน้ำผึ้งของเจ้าหรอก”

แม่ทัพหมีชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้วแล้วกล่าวว่า “หนึ่งเม็ดยาเพลิงทิพย์”

“เจ้ากำลังจะฝ่าด่านจักรพรรดิระดับสองแล้ว หนึ่งเม็ดยาเพลิงทิพย์แสดงความจริงใจพอหรือไหม?”

แม่ทัพเสือแค่นเสียง แสงมุ่งมั่นวาบผ่านดวงตา มันพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ถึงอย่างไร เมื่อข้าฝ่าด่านจักรพรรดิระดับสอง เจ้าก็ต้องให้ข้ายืมยาเพลิงทิพย์อยู่ดีไม่ใช่หรือ?”

“ยืมกับให้ไม่เหมือนกัน” แม่ทัพหมียิ้มซื่อ “กล้าเดิมพันหรือไม่?”

“ตกลง!” แม่ทัพเสือพยักหน้า มองไปยังจ้าวอู่หยางที่อยู่ไกลออกไป แล้วเพิ่มเดิมพัน “ถ้าทนไม่ได้แม้แต่ครึ่งถ้วยชา น้องรอง ข้าขอสองเม็ดยาเพลิงทิพย์!”

“ตกลง” แม่ทัพหมีลากเสียงเนิบนาบ ยิ้มดีใจ มันเป็นถึงทายาทอันดับหนึ่งของภูเขาซยง บิดาของมันคือราชาแห่งภูเขาตนก่อน มันไม่สนใจเม็ดยาเพลิงทิพย์เพียงไม่กี่เม็ด

สิ่งที่มันใส่ใจคือเหล่าสหายของมันต่างหาก