ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1059 เด็กดีต้องเชื่อฟัง

บทที่ 1059 เด็กดีต้องเชื่อฟัง

“ช่างเถอะ”

จ้าวอู่เจียงยิ้มบางพลางโบกมือ ในมือปรากฏถุงเฉียนคุนที่ทำอย่างประณีต

ถุงเฉียนคุนนี้คือถุงเฉียนคุนของจีปอฉาง

ถุงเฉียนคุนเป็นหนึ่งในประเภทของอาวุธเก็บของ เป็นสมบัติล้ำค่าที่ผู้ฝึกฝนใช้เก็บหินวิญญาณ ยา และอาวุธ พื้นที่ภายในถุงกว้างใหญ่กว่าที่เห็นจากภายนอกมากนัก

ถุงเฉียนคุนนี้จัดเป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ในบรรดาอาวุธเก็บของทั้งหลาย ว่ากันว่าพื้นที่ภายในกว้างใหญ่เท่ากับเมืองหนึ่งเมืองในฐานะองค์ชายสี่แห่งราชวงศ์เซียนต้าโจว จีปอฉางย่อมมีของวิเศษมากมายอยู่ในถุง

อีกทั้งจ้าวอู่เจียงยังรู้ว่ากระดูกจอมจักรพรรดิที่จีปอฉางได้มาชั้นยี่สิบสองของดินแดนลับเต๋อเหลียน ส่วนใหญ่อยู่ในถุงใบนี้

บัดนี้เขาได้เลื่อนขั้นถึงขั้นจักรพรรดิแล้ว หากได้กระดูกจอมจักรพรรดิมาครอบครองและสามารถใช้พลังบางส่วนได้ก็จะเป็นดั่งเสือติดปีก

ที่เขานำถุงเฉียนคุนออกมาก็เพื่อต้องการให้จีปอฉางเปิด

เขาไว้ชีวิตจีปอฉางเพื่อเก็บไว้เป็นหลักประกัน เป็นไพ่ตายใบหนึ่งสำหรับอนาคต ขณะที่วิญญาณของจีปอฉางยังคงอยู่ ตอนนี้เขายังไม่สามารถเปิดรอยประทับวิญญาณบนถุงได้

เขากังวลว่าหากพยายามทำลายด้วยพลังก็อาจทำให้บางสิ่งภายในเสียหายกลายเป็นได้ไม่คุ้มเสีย

จ้าวอู่เจียงเขย่าถุงแล้วกล่าวว่า “หากเจ้าไม่เปิดเผยเรื่องราวเกี่ยวกับราชวงศ์เซียนต้าโจวก็เปิดถุงเสีย”

“ฮึ” จีปอฉางแค่นเสียง “เรื่องนี้เจ้าก็อย่าหวังเลย!”

หลังจากจีปอฉางกล่าวจบ วิญญาณของเขาก็สั่นสะท้าน มือจ้าวอู่เจียงที่กำวิญญาณของจีปอฉางปรากฏสายฟ้าสีขาวเงินและสีดำ สายฟ้าพันรอบวิญญาณของจีปอฉาง แผดเผาทำร้ายวิญญาณของเขา

จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วคมเข้ม เอ่ยเสียงทุ้ม

“ข้าไม่ได้กำลังปรึกษาหารือกับเจ้า! เจ้าไม่ยอมเปิดเผยความลับของราชวงศ์เซียนต้าโจว ทั้งไม่ยอมเปิดถุงเก็บสมบัติ ข้าจะเก็บเจ้าไว้ทำไม?”

วิญญาณของจีปอฉางบิดเบี้ยว ฝืนยิ้มออกจากปากอย่างยากลำบาก “เจ้าข่มขู่ข้า แล้วข้าจะ…ยอมจำนนหรือ? เจ้าเก็บวิญญาณข้าไว้! ก็แค่…กังวลว่าเรื่องจะแดงขึ้นมาไม่ใช่หรือ? ก็แค่เจ้าเตรียมทางหนีทีไล่ให้ตัวเองไม่ใช่หรือ! จ้าวอู่เจียง ข้าไม่ใช่คนโง่ และก็ไม่ใช่คนไร้สมอง!”

“คิดจะได้สิ่งใดจากข้า อย่าคิดเลย! หากเจ้ามีความสามารถก็จงฆ่าข้าเสียเถิด!”

เมื่อเห็นความแน่วแน่ไม่ยอมอ่อนข้อของจีปอฉาง จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างเยือกเย็น เสียงของเขาค่อย ๆ ทุ้มต่ำลงราวกำลังจะเล่าความลับบางอย่าง เขาค่อย ๆ โน้มตัวลง กระซิบข้างหูของจีปอฉางพลางหัวเราะเบา ๆ

“ข้าก็กังวลจริง ๆ นั่นแหละว่าหากเรื่องนี้แพร่งพราย เรื่องจะยุ่งยาก แต่ข้าแค่ไม่ชอบความยุ่งยาก ไม่ได้กลัวปัญหา ตอนนี้ยังไม่มีเรื่องร้ายใดที่จะเป็นภัยคุกคามต่อข้าหรือทำให้ข้าตกอยู่ในสถานการณ์เป็นตายอย่างร้ายแรงถูกเปิดเผย”

“ข้าจะบอกความลับอย่างหนึ่งให้เจ้าฟัง จีปอฉาง ตอนนี้ข้าไร้เทียมทาน ไม่มีสิ่งใดสามารถทำลายข้าได หากถุงเฉียนคุนใบนี้ ไม่สามารถเปิดได้ขณะที่เจ้ามีชีวิตอยู่ เช่นนั้นก็ต้องรอให้เจ้าตายก่อนแล้วกัน

“ม่านตาของจีปอฉางเบิกกว้าง เขารู้สึกถึงกลิ่นอายชั่วร้ายที่ไม่อาจบรรยายได้ รวมถึงจิตสังหารอันรุนแรงจากร่างของจ้าวอู่เจียง”

เขามั่นใจ หากเขายังดื้อดึงต่อไป จ้าวอู่เจียงก็จะสังหารเขาแน่ ส่วนคำพูดของจ้าวอู่เจียงที่ว่า ‘ไร้เทียมทาน’ หรือ ‘ไม่มีวันลบเลือน’ อะไรทำนองนั้น เขาไม่ได้สนใจ เพราะเขาก็พูดบ่อย ๆ

สิ่งที่เขากังวลคือ จ้าวอู่เจียงอาจจะลงมือสังหารจริง ๆ โดยไม่คำนึงถึงอะไรทั้งสิ้น กำจัดเขาทิ้งเสียตรงนี้

เขาสูดหายใจลึก แล้วเคลื่อนไหวคิด

เชือกที่ผูกถุงในมือของจ้าวอู่เจียงคลายออก

“จ้าวอู่เจียง ข้าเปิดถุงแล้ว ทุกสิ่งที่อยู่ข้างในล้วนเป็นของเจ้า” จีปอฉางจ้องมองจ้าวอู่เจียงอย่างตั้งใจ เปลี่ยนท่าทีจากความหยิ่งผยองก่อนหน้า แววตาสั่นไหวเล็กน้อย เพราะเขารู้สึกได้ว่าเจตนาฆ่าของจ้าวอู่เจียงยังไม่จางหายไป

“เด็กดีต้องว่านอนสอนง่าย” จ้าวอู่เจียงกำมือที่กุมวิญญาณของจีปอฉางแน่น สายฟ้าเจิดจ้าในมือของเขาหายไป และสีหน้าก็กลับมาอ่อนโยนดังเดิม

เขาควบคุมถุงเฉียนคุน

สิ่งของล้ำค่ามากมายที่เปี่ยมด้วยพลัง มีพลังกดดันรุนแรงลอยออกมาจากถุง และลอยค้างอยู่กลางอากาศ ไม่นานก็มีของลอยออกมาครอบครองพื้นที่ครึ่งหนึ่งของห้องลับ