ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1086 ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นในยุคโบราณ

บทที่ 1086 ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นในยุคโบราณ

“จริง ๆ แล้วเจ้าไม่รู้หรือ?” จางซวีคุนมองมาด้วยดวงตาที่เรียบเฉยและพร่าเลื่อนตามกาลเวลา เขากำลังพิจารณาจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงส่ายหน้า “ในอนาคตข้าจะรู้”

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงต้องถาม?” จางซวีคุนยิ้มเล็กน้อย ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟจากเตาหลอมยาเป็นสีเหลืองส้มผสมกับสีน้ำเงินเข้ม

“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับประชาชน เกี่ยวข้องกับการบำเพ็ญเพียรตามวิถีใหญ่ เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ การที่เจ้าไม่รู้บางทีอาจเป็นเรื่องดี เต๋าสอนว่า เรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นไม่ควรคาดเดาล่วงหน้า หากคาดเดาแล้วอาจเกิดการเปลี่ยนแปลงได้ง่าย”

จ้าวอู่เจียงดวงตาเป็นประกาย จู่ ๆ ก็หัวเราะพลางกล่าวว่า “เจ้าก็ไม่รู้เหมือนกันใช่หรือไม่?”

“…เฮ่อ ๆ” จางซวีคุนชะงักไปเล็กน้อย หัวเราะแห้ง ๆ สองที ก่อนจะตอบว่า “ใช่”

จ้าวอู่เจียงถอนหายใจอย่างจนปัญญา เขาคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้ว

จางซวีคุนยิ้มแย้ม แล้วอธิบายเพิ่มเติมว่า “ผู้ที่รู้เรื่องสิ่งนี้มีน้อยนัก ส่วนใหญ่รู้เพียงอย่างเดียวว่า สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับทุกคน ใครได้ครอบครอง ผู้นั้นก็จะสามารถครอบครองได้ทุกสิ่ง!”

“ท่านผู้อาวุโสท่านนั้นยังมีชีวิตอยู่ หากเจ้าอยากรู้ว่าสิ่งนี้คืออะไรกันแน่ ทำไมไม่ไปถามท่านเล่า?”

“ใครหรือ?” จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย “เทพจิตรกรหลู่จง?”

จางซวีคุนมีประกายไฟวูบวาบในดวงตา เขาส่ายหน้าพลางกล่าวอย่างจริงจัง “หลู่จงแข็งแกร่งก็จริง แต่เมื่อเทียบกับท่านผู้อาวุโส หลู่จงก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มไร้ประสบการณ์”

“เจ้ามีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับท่านผู้อาวุโส หากเจ้าไปสอบถามที่สำนักเติมฟ้าด้วยตัวเอง ข้าคิดว่าท่านผู้เฒ่าคงจะบอกเจ้า หรือไม่เจ้าก็รออีกสักพัก ถึงอย่างไรเจ้าก็ต้องรู้ไม่ช้าก็เร็ว”

จ้าวอู่เจียงครุ่นคิดในใจ

สำนักเติมฟ้า?

ผู้อาวุโส?

มีความสัมพันธ์อันลึกซึ้ง?

บางทีคนผู้นี้อาจเป็นผู้แข็งแกร่งที่เขาจะได้รู้จักในอนาคตที่ผ่านมาแล้วกระมัง?

“ท่านผู้อาวุโส ข้าอยากรู้ว่าภัยพิบัติที่เกิดขึ้นในยุคโบราณคืออะไรกันแน่” จ้าวอู่เจียงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะถามอย่างจริงจังพร้อมกับประสานมือคำนับ

“โอ๊ย เจ้าทำอะไร?” จางซวีคุนดวงตาสั่นไหว รีบหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว หลีกเลี่ยงการคำนับของจ้าวอู่เจียง พลางพึมพำไม่หยุดว่า “อายุสั้นแล้ว อายุสั้นแล้ว”

เขากลิ้งไปครึ่งรอบบนเบาะรองนั่ง ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ถอนหายใจยาวสลับสั้น แล้วพูดอย่างเนิบช้าว่า “ข้าผู้ยากไร้จะรู้อะไรได้เล่า? หากเจ้าต้องการถามถึงอนาคต ถามถึงเส้นทางข้างหน้า ถามถึงชะตากรรม ข้าอาจจะสามารถหยั่งรู้ความลับสวรรค์และบอกเจ้าได้บ้าง แต่หากเจ้าถามถึงอดีต ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ข้าเพียงแค่ควบคุมสำนักศรัทธาปฐพีมาพันปี ร่องรอยของข้าในโลกนี้ก็มีเพียงหนึ่งพันสองร้อยปี สิ่งที่เกิดขึ้นในยุคโบราณเมื่อหลายหมื่นปี สิ่งที่ข้ารู้ก็เป็นเพียงสิ่งที่ข้าได้ยินมาเท่านั้น ข้าไม่สามารถให้คำอธิบายโดยละเอียดแก่เจ้าได้”

“ไม่เป็นไร การได้คลายความสงสัยในใจเพียงหนึ่งหรือสองอย่างก็เพียงพอแล้ว” จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างสงบ ก่อนจะกล่าวต่อ “แม้ว่าข้าจะรู้ว่าในที่สุดข้าจะเข้าใจทุกสิ่ง แต่หากตอนนี้ข้าไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ ก็รู้สึกอึดอัดทั้งตัวจริง ๆ”

เซวียนหยวนจิ้งดวงตาพร่าเลือน นับตั้งแต่ควันสีเขียวลอยอ้อยอิ่งภายในอาราม นางก็ง่วงงุน บัดนี้เมื่อได้ยินชายชราพูดคุยกับอู่เจียงในเรื่องที่นางไม่ค่อยเข้าใจ ก็ยิ่งเหมือนกำลังอ่านตำราสวรรค์อยากจะหลับใหล

นางค่อย ๆ เอนตัวพิงร่างจ้าวอู่เจีย สีหน้าสงบ

“นางไม่รู้ว่านี่คือโชคลาภ วาสนาของนางช่างลึกล้ำ” ชายชราเอ่ย กระถางธูปบนเตากวานพรตราวกับสัตว์ร้ายยักษ์ที่กลืนกินเมฆและพ่นหมอก ควันสีเขียวยิ่งพวยพุ่ง ดวงตาของเขาทอดมองไกล พลางถอนหายใจ แล้วกล่าวว่า “นั่นเป็นเรื่องราวในอดีตอันไกลโพ้น โลกไร้ซึ่งสำนัก ไร้ประตู ไร้สายสกุล มีเพียงเผ่าที่มีผู้คนอาศัยอยู่ร่วมกัน”

“เทพปีศาจปรากฏขึ้นในยุคนั้น ส่วนผู้อาวุโสที่ข้าเพิ่งกล่าวถึงเมื่อครู่นี้ก็มีชีวิตอยู่ในยุคสมัยนั้น หลู่จงและคนอื่น ๆ ก็เป็นเช่นเดียวกัน เพียงแต่ในตอนนั้นพวกเขาล้วนเป็นเด็กน้อย”

“ต่อมาวันหนึ่ง ฟ้าดินเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ภูเขาและแม่น้ำพลิกผัน”

“พื้นดินราวกับมังกรโคลนพลิกตัว สั่นสะเทือนและพังทลาย ท้องฟ้าปรากฏรอยแยก ยื่นมือแห่งความพินาศออกมา ด้วยพลังอันสูงส่งไร้ที่เปรียบ”

“บางคนวิ่งหนีแสวงหาดินแดนที่ปลอดภัย บางคนลุกขึ้นต่อสู้กับความผิดปกตินี้ ส่วนผู้ที่เข้าร่วมในการต่อสู้ส่วนใหญ่เป็นหัวหน้าเผ่าและผู้นำเผ่าจากแต่ละเผ่า รวมถึงเทพปีศาจ และท่านผู้อาวุโสท่านนั้น”

“ข้าไม่ทราบภาพเหตุการณ์ในตอนนั้นอย่างชัดเจน เพียงแต่ได้ยินคนเล่าขานว่า เทพปีศาจใช้พลังของตนเองต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งสูงสุดสามคนที่เกิดมาพร้อมกับภัยพิบัติ”

“สุดท้าย บรรดาคนทั้งหมดที่เข้าร่วมในการต่อสู้กับภัยพิบัติก็มีเพียงผู้อาวุโสท่านนั้นที่รอดชีวิต ส่วนที่เหลือล้วนเสียชีวิต รวมถึงเทพปีศาจด้วย”