ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1132 พี่น้องร่างเดียวกัน

บทที่ 1132 พี่น้องร่างเดียวกัน

“เกาหยวนจู่ตายแล้ว เบาะแสก็ขาดไปด้วย” จีปอทงชกกำแพงเต็มแรง แรงหมัดทำให้เกิดรอยยุบ กำแพงแตกเป็นใยแมงมุม

เขารู้ว่าเบื้องหลังเรื่องนี้เป็นฝีมือของเสด็จพ่ออยู่เบื้องหลัง

แต่เขาหาหลักฐานไม่ได้ และไม่รู้ว่าเสด็จพ่อต้องการทำสิ่งใด

เขารู้ว่าร่างอมตะมีปัญหา และรู้ว่าพิธีบูชาบรรพบุรุษในอีกไม่กี่วันข้างหน้าจะต้องมีอันตรายร้ายแรง แต่เขาไม่รู้ว่าทำไม

ทำไมร่างอมตะถึงมีปัญหา มีปัญหาอะไร ทำไมพิธีบูชาบรรพบุรุษถึงมีอันตราย และมีอันตรายอะไร

เขาถึงขั้นรู้ล่วงหน้าว่าอันเฟย พระมารดาของจีปอฉางจะตายกะทันหัน แต่เขาก็ไม่สามารถหยุดยั้งได้ เหมือนกับที่เขาไม่สามารถหยุดยั้งการตายของน้องสาวเมื่อหลายปีก่อน และการสิ้นพระชนม์ของพระมารดาเมื่อไม่นานมานี้

และเขาต้องการถามรัชทายาทจีปออิง เขารู้ว่าจีปออิงต้องรู้มากกว่าเขาแน่นอน

แต่จีปออิงกลับไม่พูดอะไรเลย แกล้งทำเป็นงง พูดจาคลุมเครือ แก้ตัวไปเรื่อย กระทั่งเยาะเย้ยเขา

ในใจของจีปอทงเต็มไปด้วยคลื่นลมแห่งความวิตกที่โหมกระหน่ำไม่หยุด เขาอึดอัดที่หน้าอก ราวกับมีใครบางคนกำลังบีบหัวใจแน่น

“ไปให้พ้น!” เขาตวาดใส่ผู้ใต้บังคับบัญชา

ผู้ใต้บังคับบัญชาตกใจกลัว รีบถอยออกจากห้อง

จีปอทงก้มตัวกุมหน้าอกเหมือนกำลังทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

หลังจากหายใจเฮือกหนึ่ง เขาก็นั่งตัวตรง ความเจ็บปวดและความโกรธแค้นบนใบหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ภายในห้องว่างเปล่าไร้ผู้คน เขาไม่รู้ว่ากำลังพูดกับใคร เสียงแหบพร่าแต่อ่อนหวานแฝงไปด้วยความน้อยใจนับไม่ถ้วน

“พี่ชาย ข้าช่างไร้ประโยชน์เหลือเกิน…”

ชั่วขณะ ความน้อยใจก็เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวและสิ้นหวัง

“ถงเอ๋อร์ผิดไปแล้ว ได้โปรดปล่อยถงเอ๋อร์ไปเถิด ถงเอ๋อร์เจ็บมาก ถงเอ๋อร์…”

ใบหน้าของจีปอทงบิดเบี้ยว เขาทุบกำแพงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหมัดมีเลือดสีแดเปรอะเปื้อน

เสียงเคาะประตูดังมาจากประตูที่ถูกบ่าวปิด

“องค์ชาย รัชทายาทส่งจดหมายมาถึงพ่ะย่ะค่ะ”

จีปอทงต่อยหน้าตัวเองอย่างแรง มุมปากมีเลือดซึม เขาหอบหายใจหนัก เช็ดเลือดที่มุมปาก

“เข้ามา!”

ประตูถูกผลักเปิด บ่าวก้มหน้ามองปลายเท้า ในมือถือกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง

จีปอทงคว้ากระดาษขาวมา กระดาษขาวลุกไหม้

นี่คือวิธีติดต่อพิเศษระหว่างเขากับรัชทายาท หากไม่ใช่คนทั้งสองเปิดอ่าน กระดาษขาวจะถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

เมื่อทั้งสองคนเปิดอ่านด้วยตนเองจึงจะสามารถอ่านเนื้อหาเฉพาะได้

“ทงเอ๋อร์ เจ้ายังจำการตายของถงเอ๋อร์ได้หรือไม่?”

เพียงแค่ประโยคแรก จีปอทงก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง เขาจ้องมองผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างดุดัน

ผู้ใต้บังคับบัญชารู้สึกถึงจิตสังหาร รีบถอยหลังออกไปและปิดประตูห้องอีกครั้ง

จีปอทงเริ่มอ่านข้อความที่เหลือต่อ

“ยามนี้เป็นช่วงเวลาที่มีเรื่องราวมากมาย จวนถึงเวลาแล้ว ไม่ว่าระหว่างเจ้าและข้าจะมีความขัดแย้งเช่นไรก็ควรวางลงเสียที ความตายของถงเอ๋อร์ ความตายของอันเฟย และกุ้ยเฟย ไม่ใช่จุดจบ เจ้าไม่อาจทำเฉยเหมือนในอดีตได้อีกแล้ว!”

“เจ้ารู้ว่าพวกนางตายเพราะอะไร เจ้ารู้หรือไม่ว่าเบื้องหลังสาเหตุนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพราะอะไร?”

จีปอทงอ่านข้อความทั้งหมดอย่างละเอียด ดวงตากระตุกไม่หยุด ในที่สุดเขาก็รู้เหตุใดเบื้องหลัง

ที่แท้เป็นร่างอมตะของตระกูลจี!

ที่แท้เป็นพิธีบูชาบรรพบุรุษ!

ที่แท้เป็นฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาของพวกเขา!

ดวงตาของจีปอทงแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า

คืนมืดเมื่อหลายปีก่อน เขาได้เห็นกับตาตนเองว่าน้องสาวของเขาถงถงทรมานแสนสาหัสจนสิ้นใจ แต่เขากลับตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

เมื่อเขาได้สติกลับมา ถงถงก็ตายแล้ว วิญญาณของนางกระจายออกไปอย่างรวดเร็วด้วยวิธีประหลาด เขาพยายามสุดความสามารถในการเก็บรักษาวิญญาณสุดท้ายของถงถงไว้ และหลอมรวมเข้าไปในร่างกายเพื่อบำรุงเลี้ยง

หลายปีมานี้วิญญาณที่เหลืออยู่เริ่มครอบครองร่างกายของเขา ทำให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานตลอดเวลา

ผู้คนในวังหลวงต่างพูดกันว่า องค์ชายรองโหดเหี้ยม อารมณ์แปรปรวนและคลุ้มคลั่ง แต่นอกจากพี่ชายของเขาจีปออิง ไม่มีใครรู้สาเหตุแท้จริง

เขาสามารถกำจัดวิญญาณที่หลงเหลือในร่างกายออกไปได้ เพื่อให้ตัวเองกลับมาเป็นคนปกติ

แต่เขาไม่เคยคิดทำเช่นนั้น เขาเต็มใจ เต็มใจที่จะอยู่กับน้องสาวเช่นนี้

เขากำลังไถ่บาปให้กับความขลาดกลัวของตนเองเมื่อหลายปีก่อน

และเขาจะไม่ขลาดกลัวอีกต่อไป!