ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1166 หุ่นกระบอกสายชัก

บทที่ 1166 หุ่นกระบอกสายชัก

“ไม่… ไม่…ไม่…ข้าคือจักรพรรดิแห่งเซียนต้าโจว!” จีทังผมเผ้ายุ่งเหยิง เขาโบกแขนไปมาไม่หยุด พยายามสะบัดอนุภาคสีดำที่ล่องลอยอยู่รอบกาย

“ข้าจะไม่ยอมประนีประนอมเด็ดขาด ไม่มีวัน!”

แต่เพียงชั่วลมหายใจเดียว จีทังก็พลันเงียบลงทันที

เขากางแขนทั้งสองข้างออกเป็นเส้นตรง หงายฝ่ามือขึ้น ยืนนิ่งอย่างผิดปกติอยู่กับที่ ดูราวกับหุ่นไล่กาในทุ่งนา หรือเหมือนหุ่นกระบอกสายชักในกล่องอุปกรณ์ของคณะละคร

อนุภาคสีดำลอยขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง แล้วมุดเข้าไปในตา หู จมูก และปากของจีทังอีกครั้ง

จ้าวอู่เจียงจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับเขาเห็นเส้นด้ายหลายเส้นที่เชื่อมต่อข้อต่อทุกส่วนบนร่างของจีทังไปยังท้องฟ้า

หุ่นกระบอกสายชัก!

วิชาลับของตระกูลหลี่แห่งจงถู่

บัดนี้กลับมาปรากฏบนร่างของจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจว ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ

จักรพรรดิแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจวถูกชักใยอยู่หรือ?

วิชาหุ่นกระบอกสายชักแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

ตระกูลหลี่ยังมีแผนการอะไรอีก?

หรือว่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลหลี่จะรู้ว่าจ้าวอู่หยางในแดนลับเต๋าเหลียนเป็นของปลอม แล้วมาจับตัวข้า?

“ลูกข้า มาหาพ่อสิ”

จีทังปล่อยมือทั้งสองข้างลง พลังฝึกฝนที่เคยแผ่ซ่านทั่วร่างหายไปจนหมด ทั้งร่างกลับกลายเป็นคนที่สงบนิ่งอย่างยิ่ง ดวงตาสีดำสนิทที่ไร้ตาขาวจ้องมองมา บนใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยน

‘ตอนนี้แหละ!’ จ้าวอู่เจียงได้รับกระแสปราณจากจางซวีคุนอีกครั้ง คราวนี้เขาได้ยินความร้อนรนในน้ำเสียงอย่างชัดเจน

ตอนนี้? ตอนนี้อะไร? ดวงตาของจ้าวอู่เจียงสั่นไหว ความคิดหมุนวนไม่หยุด จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ พลิกมือทั้งซ้ายและขวา เข็มเงินสิบกว่าเล่มปรากฏขึ้นในมือ

‘เข็มลึกลับไท่อี่!’ จ้าวอู่เจียงตะโกนในใจ พุ่งเข็มเงินออกไป แทงเข้าสู่ร่างของจีทังโดยตรง

ร่างของจีทังแข็งทื่อขึ้นมาทันที สีหน้าตกตะลึง แล้วผุดความอาฆาตขึ้นมา พยายามจะลงมือกับจ้าวอู่เจียงอย่างรุนแรง

แต่พลังที่เพิ่งระดมขึ้นมาก็ดับวูบลงในพริบตา บนใบหน้าของเขาปรากฏความดิ้นรนต่อสู้

ในเวลาเดียวกัน ภายในท้องพระโรงก็แผ่กระจายไปด้วยพลังเวทของยันต์

จ้าวอู่เจียงเห็นดังนั้น จึงยกมือขึ้นยิงเข็มลึกลับไท่อี่อีกครั้ง

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว…

เข็มเงินทีละเล่มจมหายเข้าไปในร่างของจีทัง ทรายดำไหลออกมาจากจมูกและปากของจีทังไม่หยุด เขายื่นมือพยายามจะคว้าตัวจ้าวอู่เจียง น้ำเสียงเต็มไปด้วยสังหาร

“เจ้า… สมควร… ตาย!”

จ้าวอู่เจียงควบคุมเข็มเงินไม่หยุด แทงและกระตุ้นจุดชีพจรของจีทังทีละจุด

อากาศรอบข้างสั่นสะเทือน ราวกับเสียงเชือกขาดสะบั้น

ปึก!

จีทังทรุดคุกเข่าลงกับพื้น ดวงตาเย็นชาเต็มไปด้วยความแค้นและความซับซ้อน รวมถึงความรู้สึกปลดปล่อย จ้องมองจ้าวอู่เจียงไม่วางตา

“ฮึ!” จ้าวอู่เจียงปลดปล่อยวิชาเต็มกำลัง สองมือกระแทกพื้นอย่างรุนแรง ดวงตาเย็นเยียบ พร้อมตะโกนด้วยความโกรธ

เข็มเงินทะลุผ่านร่างของจีทัง ละอองเลือดพุ่งกระจายออกมาจากทั่วร่าง

คราวนี้เลือดไม่ได้เป็นสีดำ แต่เป็นสีแดงเข้มตามปกติ

จีทังล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรง ใต้ร่างมีทรายสีดำไหลนองออกมา

ทรายค่อย ๆ รวมตัวกัน กลายเป็นตุ๊กตาสีดำขนาดเท่าฝ่ามือ

ตุ๊กตาไม่มีใบหน้า ดูน่าขนลุกเป็นพิเศษ มันพุ่งตรงมาที่จ้าวอู่เจียงราวกับต้องการเข้าสิงร่างของจ้าวอู่เจียง

ปั่ก!

ก่อนที่มันจะเข้าใกล้จ้าวอู่เจียงตุ๊กตาสีดำก็พุ่งชนกำแพงอากาศที่มองไม่เห็น

จากนั้นยันต์สายฟ้าสามแผ่นก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ สายฟ้าพันรอบร่างตุ๊กตา มัดมันไว้

ตึก ตึก ตึก…

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังก้องภายในตำหนัก จางซวีคุนเดินเข้าไปใกล้จ้าวอู่เจียงและจีทัง เขายกมือขึ้นโบกเบา ๆ ตุ๊กตาที่ถูกพลังสายฟ้าพันธนาการก็ลอยขึ้นมาอยู่เหนือฝ่ามือของเขา

สีหน้าของเขาซีดเซียวเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า

“ขอบคุณท่านเทพอสูรมากที่ช่วยให้ข้าจับตุ๊กตาหุ่นเชิดของหลี่เว่ยยางได้”

“ไม่ต้องขอบคุณ” จ้าวอู่เจียงมองด้วยดวงตาลึกล้ำ เขาคาดเดาหลายสิ่งได้ แต่ก็ยังมีอีกหลายอย่างที่ไม่ทันตั้งตัว เช่นเรื่องที่จีทังมีตุ๊กตาหุ่นเชิดอยู่ในร่าง

ดูเหมือนว่าเขาจะถูกใช้งานอีกครั้ง

แต่คิดดูแล้วก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล นี่ก็แค่จางซวีคุนกำลังแสวงหาผลประโยชน์เท่านั้น

ตราบใดที่มีผลประโยชน์ และสามารถแบ่งปันให้เขาได้ส่วนหนึ่ง ก็ยังพอเจรจากันได้

เขากล่าวเรียบ ๆ ว่า

“บอกทุกสิ่งที่เจ้ารู้มา คราวนี้ข้าต้องการรู้ทั้งหมด”