ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1170 พวกเราจะไปที่ไหนกัน?
บทที่ 1170 พวกเราจะไปที่ไหนกัน?
ตอนอยู่ในชั้นสุดท้ายของดินแดนลับเต๋อเหลียน จ้าวอู่เจียงได้รับรู้ข้อมูลมากมายเกี่ยวกับชาติกำเนิดของตนเอง
เขาตามหาเมิ่งอวี่ เพื่อต้องการเมล็ดดอกบัวเต๋ามาสร้างร่างดอกบัวเต๋า เพื่อให้ตนเองมีร่างใหม่ที่เป็นของตัวเอง
ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของเมิ่งอวี่มากนัก
ตอนนี้หลังจากได้ฟังคำพูดของจางซวีคุน ความคิดของเขาก็พลุ่งพล่าน นึกย้อนไปถึงตอนที่อยู่กับเมิ่งอวี่ที่ใจกลางดอกบัว และการสนทนาโต้ตอบกัน ในที่สุดก็พบรายละเอียดบางอย่างที่ตอนนั้นไม่ได้สนใจ
ตอนนั้นในหัวของเขาเต็มไปด้วยการทบทวนและคาดเดาเกี่ยวกับชาติกำเนิดของตนเอง เขารับก้านบัวเต๋าที่เมิ่งอวี่ส่งให้มาถือไว้ เขาใช้ก้านบัวเต๋าเป็นไม้พาย นั่งอยู่บนถังไม้พายไปยังริมฝั่ง
ในตอนนั้น เมิ่งอวี่ถามคำถามที่ดูกะทันหันและขัดแย้ง
‘พี่ชาย ท่านรู้หรือไม่ว่าพวกเราจะไปที่ไหน?’
ตอนนั้นเขาเพียงตอบไปตามน้ำว่า
‘ไม่รู้’
เมิ่งอวี่ได้รับคำตอบจากเขาแล้วดูผิดหวังและไม่พอใจอยู่บ้าง ดูเหมือนจะอยากบอกอะไรบางอย่างกับเขา แต่ถูกคำพูดที่เขาดูหมากไม่พูดตัดบทไป
ตอนนี้นึกย้อนถึงรายละเอียดตอนนั้น เขาพบว่าตนเองเข้าใจโดยสัญชาตญาณว่าคำถามที่เมิ่งอวี่ถามนั้น เป็นเรื่องเกี่ยวกับชาติกำเนิดของเขา
ตอนนั้นเขาไม่อยากพูดถึงตัวตนของตนเองในความคิด กลัวว่าจะถูกผู้ไม่หวังดีแอบดู จึงขัดจังหวะการกระทำของเมิ่งอวี่ที่พยายามจะเปิดเผยความจริง
แต่ในตอนนี้ เมื่อเขาหวนกลับมามองเหตุการณ์นี้อีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองเข้าใจผิด
‘พี่ชาย ท่านรู้หรือไม่ว่าพวกเราจะไปที่ใด?’
นี่ชัดเจนว่าเมิ่งอวี่ต้องการจะบอกและเตือนเขาถึงบางสิ่ง
พวกเราจะไปที่ใด?
ตามบริบทปกติในตอนนั้น เมิ่งอวี่ควรจะถามว่า ‘พี่ชาย ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านจะไปที่ใดต่อ’ หรือคำพูดที่คล้ายคลึงกัน แต่ตัวละครหลักของเหตุการณ์ต้องเป็นจ้าวอู่เจียงเท่านั้น ไม่ควรรวมถึงเมิ่งอวี่
แต่เมิ่งอวี่กลับใช้คำว่า ‘พวกเรา’
ในสถานการณ์ปกติ เมิ่งอวี่ไม่น่าจะออกจากดินแดนลับเต๋อเหลียนได้ชั่วคราว นางไม่ควรพูดคำว่า ‘พวกเราจะไปที่ใด’
ถ้าเช่นนั้น ประโยคนี้มีจุดประสงค์อื่นใดหรือไม่?
นั่นก็คือการพยายามเตือนสติจ้าวอู่เจียง ราวกับกำลังพยายามบอกใบ้ให้จ้าวอู่เจียงรู้ถึงบางสิ่ง
‘พี่ชาย ท่านรู้หรือไม่ว่าพวกเราจะไปที่ใด?’
ประโยคนี้ไม่ได้ถามถึงตัวเขาในตอนนั้น แต่ถามถึงเทพอสูรในยุคโบราณต่างหาก!
ในยุคโบราณ เทพอสูรน่าจะเคยบอกบางสิ่งกับเมิ่งอวี่ ไม่ว่าจะสัญญากับนาง หรือแม้แต่สัญญากับคนใกล้ชิดบางคน ว่าจะพาพวกเขาไปยังที่แห่งหนึ่ง
หากไม่มีอะไรผิดพลาด สถานที่แห่งนั้นน่าจะเป็นที่ที่สามารถหลบเลี่ยงภัยพิบัติและปกป้องทุกคนได้
มีความเป็นไปได้สูงที่สถานที่แห่งนี้จะเกี่ยวข้องกับสมบัติล้ำค่าที่ทุกคนต่างแสวงหา
สถานที่ปลอดภัยแห่งหนึ่ง คือสิ่งที่ผู้คนที่อยู่ฝ่ายเทพอสูรต้องการใช้ต่อกรกับภัยพิบัติ
และนี่ก็คือสิ่งที่ภัยพิบัติและผู้ใต้บังคับบัญชาต้องการทำลาย!
แล้วสถานที่นั้นอยู่ที่ใดกัน?
สมบัติล้ำค่านั้นซ่อนอยู่ในสถานที่แห่งนี้? หรือว่าสมบัติล้ำค่านั้นสามารถพาทุกคนไปยังสถานที่นั้นได้?
เมิ่งอวี่พยายามเตือนความจำเขา ให้เขานึกถึงเรื่องนี้ ดังนั้นเมื่อเขาตอบว่าไม่รู้ เมิ่งอวี่จึงดูผิดหวังเล็กน้อย
เป็นเช่นนั้นหรือ? จ้าวอู่เจียงครุ่นคิดอย่างหนัก พยายามเรียบเรียงเบาะแสทั้งหมดที่มีในหัว มองดูเบาะแสเหล่านั้นและครุ่นคิดถึงความจริงทั้งหมด
แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจ
ความจริงเหล่านี้ คงถูกฝังอยู่ในอดีต มีเพียงไม่กี่คนในโลกที่ล่วงรู้
และผู้ที่อยู่ฝ่ายเทพอสูรก็ไม่กล้าพูดดัง ๆ ด้วยเกรงว่าจะทำให้ผู้ที่อยู่บนสวรรค์ตื่นตระหนก
หลังจากที่เขากลับไปยังอดีต เขาจะต้องรู้ทุกอย่างแน่นอน อาจเป็นไปได้ว่าแผนการทั้งหมดนี้ล้วนถูกวางไว้โดยเขาในอดีต แต่เขาจะได้กลับไปยังอดีตเมื่อไร?
จุดเปลี่ยนคืออะไร?
การข้ามมิติอย่างกะทันหัน? ข้ามมิติมาได้อย่างไร?
จะต้องมีสื่อกลางสักอย่างสิ? จะต้องมีเหตุผลสักข้อสิ?
ไม่…
คิดมากเกินไปแล้ว เขากำลังหมดความอดทน
ต้องไม่หมดความอดทน
ไม่รู้ว่าอนาคตจะมาถึงเมื่อไร ก็ขอใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน… ใช้ชีวิตในปัจจุบันให้ดีที่สุด
ความคิดจ้าวอู่เจียงยิ่งสับสนวุ่นวายมากขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายเขาได้ท่องคาถาสงบจิตใจ จึงทำให้จิตใจของเขาค่อย ๆ สงบลงและมั่นคงขึ้น
จางซวีคุนห่มเสื้อคลุมยาวหนา ๆ ดูเหมือนว่าจะกลัวความหนาว ทั้งที่เตาผิงก็อยู่ข้างกายเขา
เขาจิบน้ำชาร้อนหนึ่งอึก พ่นลมหายใจออกมา หลังค่อมงอ ค่อย ๆ โน้มตัวลง เข้าไปใกล้อีกนิด แล้วกล่าวคำแนะนำของเขาให้จ้าวอู่เจียงฟัง
YOU MAY ALSO LIKE
