ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1213 หิมะกำลังจะมา
บทที่ 1213 หิมะกำลังจะมา
วืด!
ปัง!
ลูกหิมะขนาดเท่าหัวคนพุ่งผ่านข้างกายจ้าวอู่เจียงไป กระแทกลงบนพื้นหิมะที่อยู่ไม่ไกล แตกกระจายเป็นเกล็ดน้ำแข็งละเอียด
หลินอวี้นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น เหมือนเด็กน้อยที่กำลังตื่นเต้น กวาดหิมะที่ทับถมแล้วปั้นเป็นก้อนกลมในมือ
ครั้งนี้เขาขว้างขึ้นไปบนท้องฟ้า
จ้าวอู่เจียงซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อ เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมัวพร้อมกับหลินอวี้
ลูกหิมะร่วงลงมาตามแรงโน้มถ่วง หลินอวี้พยายามจะรับมัน โยกตัวไปมา เคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง
โครม!
หลินอวี้เคลื่อนที่ไปรับแต่กลับโดนลูกหิมะตีเข้าที่หน้าผาก จากนั้นลูกหิมะก็แตกกระจายลงพื้น
หลินอวี้ลูบหัวพลางหัวเราะเขิน ๆ
ทั้งสองที่ออกมาจากตำหนักบูรพาต่างรู้สึกดีใจ
อย่างน้อยหลินอวี้ก็เป็นเช่นนี้
เขายังจำได้ว่าองค์ชายของเขาทรงสง่างามเพียงใดในตำหนักบูรพา ความรู้สึกภาคภูมิใจยังคงอยู่กับเขาตลอดเวลา
ในขณะเดียวกัน องค์ชายยังได้มอบภารกิจลับอีกสองอย่างให้เขา
อย่างแรก ให้เขากลับไปยังบ้านเกิด เพื่อดูว่ามีความวุ่นวายใด ๆ เกิดขึ้นหรือไม่
จากนั้นให้เขาติดต่อกับจูกัดเซี่ยวไป๋แห่งหอสมบัติหมื่นวัตถุในนามส่วนตัวขององค์ชาย
หลินอวี้ไม่ได้โง่
องค์ชายไม่ได้ต้องการให้เขากลับไปดูว่ามีความวุ่นวายหรือไม่ แต่แค่ต้องการให้เขากลับไปเยี่ยมบ้านเท่านั้น
เขาไม่ได้กลับไปนานมาก… นานมากจริง ๆ
ในฐานะผู้ทำพันธสัญญาคุ้มครององค์ชาย เขาจะมีเวลาว่างเป็นของตัวเองได้อย่างไร?
แต่เขาไม่คิดว่าองค์ชายจะให้วันหยุดเขาด้วยการมอบภารกิจในรูปแบบนี้
องค์ชายยังบอกว่าภารกิจเร่งด่วน สามารถออกเดินทางได้ในเช้าวันพรุ่งนี้
แต่เวลาที่ให้สำหรับภารกิจนั้นยืดหยุ่นมาก มีเวลาถึงหนึ่งเดือนเต็ม
พอคิดว่าจะได้กลับไป เขาก็รู้สึกตื่นเต้นและประหม่าอย่างบอกไม่ถูก
จ้าวอู่เจียงเหลือบมองหลินอวี้ที่วิ่งไปมาปั้นก้อนหิมะราวกับเด็กซน เขายิ้มพลางส่ายหน้า
เกล็ดหิมะเล็ก ๆ โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า แต่เพียงไม่กี่ลมหายใจ เกล็ดหิมะเล็ก ๆ ก็กลายเป็นปุยหิมะขนาดใหญ่ราวกับขนห่าน
หิมะร่วงหล่นลงมาสู่โลกมนุษย์อย่างโปรยปราย
จ้าวอู่เจียงรับเกล็ดหิมะมาหนึ่งเกล็ด มองดูผลึกน้ำแข็งใสกระจ่างละลายอย่างรวดเร็วในอุ้งมือ เขาพึมพำเบา ๆ
“หิมะใหญ่กำลังจะมา ถึงเวลาต้องลงมือแล้ว…”
……
“สืบได้แล้วหรือ?”
ลึกเข้าไปในชั้นหนังสือที่เรียงรายเป็นแถว เยว่ปู้ฝานที่พิงตัวอยู่ในเงามืดเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ตอนนี้แฝงไปด้วยความตื่นเต้น
บุรุษชุดดำสวมหน้ากากยืนอย่างนอบน้อมอยู่ในบริเวณที่มีแสงเทียนริบหรี่ส่องถึง ก้มหน้าพลางกล่าว
“ตามรายงานของสายลับ ข้าได้ตามหาเบาะแสมาโดยตลอด พบว่าสถานที่ซ่อนตัวนั้น น่าจะอยู่ในเขตแดนอู่ถง แห่งราชวงศ์เซียนต้าโจว ในย่านที่มีมนุษย์ธรรมดาอาศัยอยู่ หรือไม่ก็อยู่ในถิ่นทุรกันดารของเขตหนานเหอ ในดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้”
“สืบต่อไป! ต้องหาตำแหน่งที่แน่ชัดให้ได้” เยว่ปู้ฝานที่อยู่ในเงามืดมองไม่เห็นใบหน้าและร่าง ราวกับเป็นกลุ่มเมฆดำที่กำลังม้วนตัว
“ขอรับ!” บุรุษชุดดำสวมหน้ากากค้อมกายรับคำ ร่างค่อย ๆ จางหายไปดั่งควัน
หนังสือโบราณเล่มหนึ่งถูกดึงออกจากชั้น ภายใต้แสงเทียนสลัว เห็นมือขาวซีดราวกระดาษของเยว่ปู้ฝานราง ๆ
“จ้าวอู่เจียง… ภรรยาและบุตรสาวของเจ้า ข้ากำลังจะตามหาพวกนางเจอแล้ว…” เสียงหัวเราะแหบพร่าที่แฝงไปด้วยสังหารเจตนาดังขึ้น เยว่ปู้ฝานที่อยู่ในเงามืดหัวเราะอย่างน่าขนลุก
“ถึงตอนนั้น เจ้าต้องขอบคุณข้าให้ดี ๆ…”
“เจ้าไม่ควรได้กลับมามีชีวิตอีก! เจ้าตายไปแล้ว!”
“เจ้าตายไปแล้ว เหตุใดจึงมายุ่งกับหวังซีอีก?”
“สภาพของข้าในตอนนี้ ล้วนเป็นเพราะเจ้าทั้งสิ้น”
“จนถึงตอนนี้ข้าถึงได้เข้าใจ ที่แท้สภาพของข้าในอดีต ก็เป็นเพราะเจ้าเช่นกัน”
“น่าเสียดายนัก เจ้าคอยแต่หลบ ๆ ซ่อน ๆ ไม่รู้อะไรเลย ไม่เห็นอะไรเลย”
“แต่ความตายของภรรยาเจ้า… ฮึ ๆ… ข้าจะทำให้ทุกคนได้รู้!”
“ก่อนนางจะตาย ข้าจะต้องได้ลิ้มรสนางเสียหน่อย ฮึ ๆ…”
“แค่ก แค่ก…”
“แค่ก แค่ก แค่ก…”
เยว่ปู้ฝานหัวเราะไปพลางก็ไอรุนแรง เลือดสดพุ่งออกมาคำหนึ่ง ไหลจากในเงามืดไปยังแสงเทียนสลัว
สายเลือดดำสนิทราวกับหมึก เต้นตุบ ๆ อย่างน่าพิศวง
ราวกับกำลังเดือดพล่าน หรือในกระแสเลือดมีหนอนนับไม่ถ้วนมากมายก่ายกัน
YOU MAY ALSO LIKE
