ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1357 เต่าศักดิ์สิทธิ์แบกคัมภีร์สวรรค์

บทที่ 1357 เต่าศักดิ์สิทธิ์แบกคัมภีร์สวรรค์

สีหน้าผู้อาวุโสเทียนหลานเต็มไปด้วยความเศร้า ป้ายบรรพบุรุษถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพังของศาลบรรพชนที่พังทลาย นางไม่ทันได้ช่วยเหลือออกมา

หากไม่ใช่เพราะจิ้งจอกน้อยจากตระกูลหลินหลางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เกรงว่าทั้งสองคนคงถูกซากปรักหักพังฝังกลบ และตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบยิ่งขึ้นในชั่วพริบตา

นางรู้ว่าตนเองเป็นคนบาป

การล่มสลายของเผ่าจิ้งจอกชิงชิว นางหลีกเลี่ยงความเกี่ยวข้องไม่ได้

แต่นางไม่มีทางเลือก เกาะของเผ่าจิ้งจอกชิงชิวอาจล่มสลาย สมาชิกเผ่าบนเกาะอาจตาย ป้ายวิญญาณบรรพบุรุษอาจพังทลาย แต่สถานที่จำศีลของท่านเทพเต่าศักดิ์สิทธิ์ นางไม่อาจเปิดเผยได้เด็ดขาด

จุดประสงค์ของการมาครั้งนี้ของเผ่าพยัคฆ์คำรามและเผ่าหมาป่าสวรรค์ แรกเริ่มชาวเผ่าจิ้งจอกชิงชิวต่างคิดว่าเป็นการร่วมมือกันของสองเผ่าเพื่อปล้นชิงทรัพยากรหรืออะไรทำนองนั้น

แต่เมื่อเม่าปู้ถงถามถึงปัญหาเกี่ยวกับท่านเทพเต่าศักดิ์สิทธิ์ นางก็รู้ว่าสองเผ่านั้นมาเพื่อตามหาท่านเทพเต่าศักดิ์สิทธิ์

เต่าศักดิ์สิทธิ์เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีอยู่ในยุคโบราณอันไกลโพ้น แม้แต่ก่อนยุคโบราณก็มีอยู่ในโลกแล้ว

มีเรื่องเล่าว่าก่อนที่สวรรค์และพิภพจะเปลี่ยนแปลง บรรพบุรุษของมนุษย์และปีศาจได้พบกับเต่าศักดิ์สิทธิ์ที่ริมฝั่งแม่น้ำเทพ

เต่าศักดิ์สิทธิ์แบกคัมภีร์สวรรค์ บนคัมภีร์มีวิชาเทพเซียนอันล้ำเลิศเหนือสิ่งใด

กระดองเต่าที่บรรพบุรุษลัทธิเต๋าใช้ในการทำนาย ก็มาจากการลอกคราบของเต่าศักดิ์สิทธิ์

หลังจากมหาภัยพิบัติยุคโบราณ สวรรค์และพิภพก็เผชิญการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนตายจากภัยพิบัติ ผู้แข็งแกร่งล้มตายกันระนาว ผู้รอดชีวิตกลับมีน้อยยิ่งมาก

ลู่จ้ง เมิ่งผัว และเต่าศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นหนึ่งในนั้น

แตกต่างจากลู่จ้งและเมิ่งผัว เต่าศักดิ์สิทธิ์แทบจะจมดิ่งลงสู่การจำศีลอย่างสมบูรณ์ไปหมื่นปี ทิ้งไว้เพียงคำสั่งเสียและคำทำนาย

การแยกตระกูลของเผ่าจิ้งจอกก็เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

เผ่าจิ้งจอกชิงชิวและเผ่าจิ้งจอกเทียนเยว่ คือกลุ่มตระกูลผู้พิทักษ์ของเต่าศักดิ์สิทธิ์ในแต่ละยุค และรอคอยการตื่นขึ้นของเต่าศักดิ์สิทธิ์

แต่สมาชิกธรรมดาในตระกูลไม่รู้เรื่องการจำศีลของเต่าศักดิ์สิทธิ์เลย มีเพียงหัวหน้าตระกูลในแต่ละยุคและผู้อาวุโสหนึ่งหรือสองคนเท่านั้นที่รู้

แต่แม้แต่หัวหน้าตระกูลในแต่ละยุคก็ไม่รู้ว่าทำไมเต่าศักดิ์สิทธิ์ถึงจำศีล

บางทีอาจเพราะได้รับบาดแผลสาหัสที่รักษาไม่หาย จึงต้องใช้เวลาในการเยียวยา หรืออาจเป็นเพราะเหตุผลอื่น

ผู้อาวุโสเทียนหลานไม่รู้สาเหตุ แต่คำสัญญาและภารกิจที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน นางจดจำไว้อย่างแม่นยำ

หลายปีมานี้ นางอยู่ที่ทะเลเหนือตลอดโดยที่ไม่เคยจากไปไหน

เรื่องราวต่าง ๆ ในโลก นางล้วนได้ยินมาบ้าง จากการสังเกตการณ์หลายปีที่ผ่านมา นางค่อย ๆ พบว่า ดูเหมือนจะมีหลายตระกูลที่เหมือนกับตระกูลจิ้งจอกของพวกนางที่ต่างก็ยึดมั่นในภารกิจบางอย่าง

หลักฐานสนับสนุนข้อสันนิษฐานนี้ก็คือ เผ่าปีศาจในช่วงหลายล้านปีที่ผ่านมานั้น เงียบสงบเกินไป

ในโลกนี้ มนุษย์ตั้งสำนักและนิกาย จัดงานรื่นเริงต่าง ๆ มากมายอย่างคึกคักเหลือเกิน แต่เผ่าปีศาจกลับรักษาอาณาเขตเล็ก ๆ ของตัวเอง ไม่ต้องการแย่งชิงกับใคร

การแย่งชิงที่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราวก็แทบจะเป็นเพียงการกระทบกระทั่งเล็ก ๆ น้อย ๆ สุดท้ายก็จบลงด้วยความสงบ

แน่นอนว่าเคยมีสงครามใหญ่ระหว่างเผ่าพันธุ์ เคยมีเผ่าพันธุ์ที่สูญพันธุ์ไป

แต่หากมองในถึงระยะเวลาที่ยาวนาน เผ่าปีศาจก็เหมือนเป็นผู้สังเกตการณ์หรือคนตระหนี่ถี่เหนียวในบรรดาสิ่งมีชีวิตของโลกนี้ พวกมันใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบในอาณาเขตของตัวเอง

“ท่านย่า ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” หลังจากฝุ่นควันจางหายไป จ้าวอู่เจียงพาผู้อาวุโสเทียนหลานหลบหลีกท่ามกลางวงล้อมของยอดฝีมือมากมาย เขาสังเกตเห็นว่าแม้สีหน้าของผู้อาวุโสเทียนหลานจะดูไม่ค่อยดี แต่ลมปราณกลับตกลงอย่างรวดเร็ว

เหมือนคนใกล้ตายที่มีแสงสว่างสุดท้ายก่อนมอดดับ ความทรงจำวูบวาบในสมองเหมือนม้าวิ่งผ่านโคมไฟ ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ความจริงแล้วอ่อนแอถึงขีดสุด

“เจ้าไปช่วยหลินหลางกับเสี่ยวเค่อเถอะ” ผู้อาวุโสเทียนหลานอ้าปากจิ้งจอกของนาง ในปากมีแสงสีขาววูบวาบ นางกำลังส่งผ่านวิญญาณปีศาจของตัวเองออกมา เพื่อมอบให้กับจิ้งจอกตระกูลหลินหลาง

นางได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้กับเม่าปู้ถงก่อนหน้านี้ และยังถูกโจมตีล้อมรอบจนไม่มีเวลารักษาบาดแผล จึงอ่อนแอลงเรื่อย ๆ

นางไม่ได้ใกล้ตาย แต่ภายใต้สถานการณ์คับขันตรงหน้า นางไม่อยากเป็นภาระให้อีกคนอีกแล้ว

“ท่านย่า ข้าเข้าใจแล้ว” จ้าวอู่เจียงถอนหายใจ เขารู้ความคิดของผู้อาวุโสเทียนหลาน

ดังนั้น

เขาจึงกดปากจิ้งจอกไว้โดยตรง แล้วตบแรง ๆ หนึ่งที

จิ้งจอกขาวชราดวงตาสั่นคลอน

วิญญาณปีศาจไหลกลับเข้าปากจิ้งจอกขาว กลิ้งกลับเข้าไปในท้อง กลับคืนสู่ต้นกำเนิดพลัง

จ้าวอู่เจียงยืนอยู่บนซากปรักหักพัง เบื้องหลังของเขาคือจิ้งจอกขาวตัวหนึ่งที่ล้มอยู่บนเศษกระเบื้องและไม้แตกของศาลบรรพชน

ผู้อาวุโสเทียนหลานถูกเขาตบจนสลบไปด้วยฝ่ามือเดียว

เขาโยนยันตร์ออกไปด้วยหลังมือ ยันตร์พองตัวขึ้นเมื่อปะทะลม กลายเป็นผ้าแพรสีเหลืองซีดบางราวกับปีกจักจั่น ค่อย ๆ ลอยลงมาคลุมร่างจิ้งจอกขาว ก่อนจะหายวับไป

“พวกเจ้ามีแค่นี้หรือ? เผ่าหมาป่าสวรรค์กับเผ่าพยัคฆ์คำรามช่างอ่อนแอเหลือเกิน”

“พวกเจ้าไม่อาจต้านทานได้แม้แต่หมัดเดียว ช่างอ่อนแอเกินกว่าจะจินตนาการ!”

เขามองไปรอบทิศ แม้จะเห็นศัตรูอยู่ทุกทาง แต่ไม่มีความกังวลใด ๆ กลับยิ่งแผ่กลิ่นอายชั่วร้ายรุนแรงขึ้น และยังใช้ทักษะการยั่วยุอีกด้วย