ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1592 ส่วนหนึ่งของการเล่น
บทที่ 1592 ส่วนหนึ่งของการเล่น
“อวี้มู่หว่าน…”
จ้าวอู่เจียงคาดเดาว่าเรื่องทั้งหมดต้องเกี่ยวข้องกับตระกูลอวี้ เมื่อนึกย้อนกลับไปก็ดูเหมือนจะเข้าใจทุกอย่างได้แล้ว
โม่หรานหร่านและโม่หลีรู้จักกับอวี้เซี่ยวหู่และอวี้มู่หว่าน พวกเขาค่อนข้างสนิทสนมกัน นี่แสดงให้เห็นว่าตระกูลโม่และตระกูลอวี้มีความเกี่ยวข้องกัน
สถานสงเคราะห์เทียนคงชิงหลางมีตระกูลอวี้อยู่เบื้องหลัง
หัวใจของจ้าวเจียงถูกมอบให้โม่หรานหร่าน
เมื่อเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกัน แล้วใครกันล่ะที่อยู่เบื้องหลัง? ก็คือตระกูลอวี้นั่นเอง
ตระกูลอวี้ครอบครองข้อมูลทั้งหมดของสถานสงเคราะห์ที่อยู่ภายใต้การดูแล การค้นหาผู้บริจาคที่เหมาะสมจากฐานข้อมูลจึงเป็นเรื่องง่าย เมื่อพบแล้ว จากนั้นก็แค่ส่งคนไปฆ่าผู้บริจาคเพื่อนำอวัยวะที่ต้องการออกมา
‘แต่… เรื่องราวนี้คลี่คลายได้ง่ายเกินไป ดูเหมือนว่าข้าจะมองข้ามบางอย่างไป’ จ้าวอู่เจียงนอนคว่ำอยู่บนเตียง พยายามนึกทบทวน
ในตอนนั้นเอง มือเรียวงามขาวผ่องดุจหยกก็วางลงบนบ่าของจ้าวอู่เจียง
จ้าวอู่เจียงเหลือบมอง ก็เห็นสาวสวยท่าทางห้าวหาญคนหนึ่ง สวมชุดเครื่องแบบของสำนักงานรักษาความสงบ มองเขาด้วยสายตารังเกียจราวกับมองขยะ
“บอกแล้วไงว่าไม่ต่อเวลา” จ้าวอู่เจียงลูบมือเล็กของหญิงงาม รู้สึกนุ่มลื่นสบายมือ แล้วจึงตอบกลับเรียบ ๆ
“มือเธอนี่ไม่เลวเลยนะ แต่ถึงพวกเธอจะแต่งตัวแปลงร่างแบบไหนก็ไร้ประโยชน์”
‘แกร๊ก’
มือของจ้าวอู่เจียงก็พลันมีกุญแจมือโปร่งแสงคล้ายพลาสติกคู่หนึ่งสวมไว้ เขาพลิกตัวด้วยความสงสัย
“เธอจะทำอะไร? ฉันไม่เล่นของแบบนี้”
สาวสวยในชุดเครื่องแบบที่มีรอยย่นด้านหน้า กล้องบันทึกการปฏิบัติหน้าที่กะพริบไฟสีแดง เธอทำหน้าเย็นชา
“ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วนั่งยอง ๆ เอามือประสานท้ายทอยซะ!”
“บอกแล้วว่าไม่เล่น” จ้าวอู่เจียงพยายามปลดกุญแจมือที่คิดว่าเป็นของเล่น แต่เขากลับพบว่ากุญแจมือที่ดูเหมือนพลาสติกนี้ทำได้อย่างประณีต ถึงขั้นที่เขาไม่สามารถปลดออกได้
“เมื่อครู่นายลวนลามฉัน ขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ พูดจาลามปาม ทั้งยังไม่ให้ความร่วมมือในการกวาดล้างสถานที่ค้าประเวณี พฤติกรรมน่าสงสัยมาก ตอนนี้ฉันจะพานายไปสอบสวนที่สำนักงานรักษาความสงบดาวเสี่ยวชาง เมืองจินหัว”
หญิงในชุดเครื่องแบบสำนักงานรักษาความสงบแม้จะมีรูปร่างสูงโปร่งอวบอิ่มแต่บอบบาง ทว่ากลับมีแรงไม่น้อย เธอดึงจ้าวอู่เจียงลุกขึ้นจากเตียงในคราวเดียว
จ้าวอู่เจียงมีสีหน้างุนงงชั่วขณะ ‘นี่เป็นเกมสวมบทบาทที่สมจริงมาก หรือว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของการเล่น?’
ขณะที่เขากำลังจะร้องคัดค้านความบริสุทธิ์ก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังมาจากนอกประตู
“ผมบริสุทธิ์นะครับ! คุณเจ้าหน้าที่ พวกคุณจับผิดตัวแล้ว ผมมาแค่นวดเท้าเฉย ๆ”
“นายนวดเท้าแล้วต่อเวลาอาบน้ำ? สองคนถอดเสื้ออาบด้วยกัน?”
“แม่ผมบอกว่า ถ้านวดเท้าแล้วไม่อาบน้ำ ตอนดึกจะถูกยุงกัด”
“จับตัวไป!”
‘บัดซบ! พวกมันจะจริงจังอย่างนั้นเชียวหรือ?’ จ้าวอู่เจียงแอบมองผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้ เขาเห็นบรรดาชายหนุ่มที่กำลังนั่งยอง ๆ กุมหัวอยู่ด้านนอก รวมถึงหญิงนวดที่กำลังสะอื้นไห้ด้วยสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจ
‘ไม่ได้! ข้าต้องอธิบาย!’ ขณะที่จ้าวอู่เจียงกำลังครุ่นคิดหาถ้อยคำ เสียงตะโกนก็ดังขึ้นมาจากด้านนอกอีกครั้ง
“นวดเท้าแล้วมันเป็นยังไง มันผิดกฎหมายด้วยเหรอ? ผมทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน ผมจะผ่อนคลายบ้างมันจะเป็นอะไรไป พวกคุณมากล่าวหาว่าผมซื้อบริการ ผมซื้อบริการตรงไหน?
พี่ชายหาเงิน น้องชายใช้ ผมจ่ายเงินค่าบริการให้น้องชาย แล้วมันจะเป็นการซื้อบริการได้ยังไง?”
“เฮ้ย คุณลุงเจ้าหน้าที่สำนักงานรักษาความสงบ แลกเปลี่ยนเงินอะไรกัน? มีการแลกเปลี่ยนเงินที่ไหน? หา? ผมให้เงินไปทำไมงั้นเหรอ? โอ๊ย ใส่ร้ายกันจริง ๆ เงินที่ผมให้ไปไม่ใช่การแลกเปลี่ยน ผมเห็นเธอน่าสงสาร เธอเล่าเรื่องครอบครัวให้ผมฟัง ผมทนไม่ได้ก็เลยช่วยเหลือเธอไป นี่มันอะไรกัน การทำความดีมันผิดกฎหมายด้วยเหรอ?
หา? ทำไมพวกเราถึงทับกันอยู่น่ะเหรอ?
เธออยากขอบคุณผม ผมเลยบอกว่าไม่ต้อง ๆ ทำความดีไม่ต้องให้ใครรู้ แต่เธอดันยืนกราน พวกเราเลยเถียงกัน กลิ้งไปกลิ้งมาจนทับกัน ยังไม่ทันลุกขึ้น พวกคุณก็มาซะแล้ว
ถอดเสื้อผ้าอะไรกัน?
ก็บอกแล้วไงว่าพวกเราทะเลาะกัน เพราะเถียงกันอย่างรุนแรงเสื้อผ้าก็เลยขาด นี่มันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”
“คุณเจ้าหน้าที่ ก่อนที่ทนายของผมจะมาถึง ผมจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น”
“ฮึ! อยากจะจับตัวผม เหล็กย่างร้อน… เอ่อ ไม่ใช่สิ อยากจะจับตัวผม ผู้วิเศษเหล็กเหินน้ำ? ฝันไปเถอะ! โอ๊ย! โอ๊ย โอ๊ย! เบา ๆ หน่อย”
จ้าวอู่เจียงได้ยินเสียงวี้ด ๆ ดังมาจากด้านนอก ฟังดูคล้ายเสียงช็อตไฟฟ้า เขาอ้าปากค้างเล็กน้อย
“คุณผู้หญิง ผมคิดว่า นี่เป็นความเข้าใจผิด…”
“อืม” หญิงสาวพยักหน้าอย่างเรียบเฉย
“ไม่เป็นไร ค่อยไปอธิบายที่สำนักงานอย่างละเอียด จะมีผู้รับผิดชอบคอยจดบันทึกเอง”
YOU MAY ALSO LIKE
