ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1595 การปลอมแปลง

บทที่ 1595 การปลอมแปลง

ดาวเสี่ยวชาง เมืองเปียนอวิ๋น ณ มุมมืดแห่งหนึ่ง

ยานพาหนะบินลำหนึ่งลอยนิ่งอยู่หน้าร้านเล็ก ๆ

ป้ายร้านมีลักษณะย้อนยุค มีหลอดไฟสีสันสดใสประดับเป็นตัวอักษรสี่ตัวว่า ‘คอมพิวเตอร์เฝยจ๋าย’

“สวัสดีครับ แผ่นข้อมูลของผมเสีย อยากเปลี่ยนอันใหม่”

ชายผู้หนึ่งเดินเข้ามาใกล้ร้าน ผมดำยาวสลวยของเขาแซมด้วยสีม่วงแดงและเงินขาวราวกับเพิ่งไปย้อมผมมาจากร้านทำผม

ชายคนนั้นมองเจ้าของร้านที่กำลังเล่นเกมอยู่ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่สนใจ เขาก็ไม่รีบร้อน มองสำรวจทุกอย่างในร้านไปเรื่อย ๆ อย่างเบื่อหน่าย

การตกแต่งภายในเรียบง่ายจนดูเก่าคร่ำครึ จอภาพเก่า ๆ หลายเครื่องถูกกองไว้ตามมุมห้องแคบ ๆ มีโต๊ะปฏิบัติงานหนึ่งตัว และตู้เก็บอะไหล่อีกหนึ่งใบ

เจ้าของร้านกดคอนโทรลเล่นเกมดังกึก ๆ บนหน้าจอเป็นเกมประเภทเรียงบล็อกสาวงาม ทุกครั้งที่เรียงบล็อกสามอันเข้าด้วยกัน เสื้อผ้าของตัวละครการ์ตูนผู้หญิงที่มุมขวาล่างของจอก็จะหายไปทีละชิ้น

ข้างหน้าจอมีโมเดลฟิกเกอร์ขนาดเท่าฝ่ามือสวมชุดโปร่งบางวางอยู่

“สวัสดีครับ แผ่นข้อมูลของผมเสีย อยากเปลี่ยนอันใหม่” ชายคนนั้นกล่าวซ้ำ

เจ้าของร้านสมกับชื่อร้าน เป็นชายหนุ่มร่างอ้วน สวมแว่นกรอบใสขนาดใหญ่ มีตัวเลขสีเขียวที่กำลังกะพริบอยู่บนเลนส์ ทำให้ดูทั้งมอมแมมและเป็นพวกติดเทคโนโลยีในคราวเดียวกัน

“ต้องการแบบไหน?” เจ้าของร้านไม่หันมามอง

“แบบที่แพงที่สุด” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“แพงที่สุดเหรอ?” เจ้าของร้านหยุดเล่นเกมแล้วหันมามอง เมื่อเห็นหน้าตาของชายหนุ่มก็ตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอิจฉานิด ๆ

“เฮ้อ หน้าตาดีขนาดนี้เลยเหรอ? ทำไมถึงทำแผ่นข้อมูลพังล่ะ?

อ้อ ไม่ต้องตอบหรอก ฉันแค่ถามไปงั้น”

ชายหนุ่มยิ้มน้อย ๆ เขามาที่นี่เพื่อซื้อแผ่นข้อมูลใหม่ตามคำแนะนำของเพื่อน

และแผ่นข้อมูลที่แพงที่สุดที่ว่านั้น แท้จริงก็คือหลักฐานแสดงตัวตนชุดใหม่นั่นเอง

“ใครแนะนำมา?” เจ้าของร้านวางมือลงบนเครื่องที่ดูคล้ายพัดลมในตู้อะไหล่ข้างกาย

“อาเหว่ย” ชายหนุ่มตอบ

อาเหว่ยเป็นเพื่อนที่เขาบังเอิญรู้จักกันเมื่อวาน วันนี้มาเจอกันตอนนวดเท้า หลังจากที่เขาสอนท่าบริหารกล้ามเนื้อช่วงล่างเพื่อให้ทนนานขึ้นให้อาเหว่ย เพื่อเป็นการตอบแทนเขา อาเหว่ยก็ตอบคำถามบางอย่างให้เขา เขาถึงได้ตามมาที่นี่

“ไอ้หนูอาเหว่ยนั่นหรอกเหรอ?” เจ้าของร้านตบเครื่องเบา ๆ

“รู้จักกันที่ไหนล่ะ?”

ผู้ชายคนนั้นตอบคำถามอย่างไม่รำคาญ

“ตอนนวดเท้า”

เจ้าของร้านพยักหน้า หลังจากที่ยืนยันว่าตัวตนของผู้ชายคนนั้นปลอดภัยแล้ว เครื่องจักรข้างกายเขาก็ฉายลำแสงออกมาแล้วส่องตรงไปที่ร่างของผู้ชายคนนั้น

ผู้ชายคนนั้นถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีเหลืองทอง สีหน้าของเขาไม่มีความผิดปกติแม้แต่น้อย

เจ้าของร้านถามว่า “นายชื่ออะไร?”

“จ้าวอู่เจียง” ผู้ชายคนนั้นตอบ

“พักอยู่ที่ไหน?” เจ้าของร้านถามต่อ

ผู้ชายคนนั้นครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า

“นายอยากพักที่ไหนล่ะ?” เจ้าของร้านคาดเดาว่า ผู้ชายคนนี้คงเป็นคนที่ลักลอบเข้าเมือง ตอนนี้ยังไม่มีที่พักอาศัยเป็นหลักแหล่ง อีกทั้งยังไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมรอบด้าน ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนวิธีถาม

“แถวนี้แหละ” ผู้ชายที่อ้างว่าชื่อจ้าวอู่เจียงตอบ

“ได้” เจ้าของร้านพยักหน้า

“รออยู่ตรงนี้”

เมื่อพูดจบ มือที่อวบอ้วนของเจ้าของร้านก็วาดผ่านอากาศตรงหน้า จอภาพที่ก่อตัวขึ้นจากแสงและเงาปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา จากนั้นนิ้วมือของเขาก็เคลื่อนไหวไปมาบนหน้าจออย่างคล่องแคล่วราวกับกำลังแสดงมายากล

สองนาทีผ่านไป

“เรียบร้อยแล้ว”

เจ้าของร้านโบกมือขวาเบา ๆ จอภาพทั้งหมดก็พลันหายวับไปจากตรงหน้าเขา ราวกับไม่เคยปรากฏอยู่ที่นั่นมาก่อน

ชายคนนั้นส่งกล่องกลไกให้

“นายตรวจดูสิ”

เจ้าของร้านยื่นมือออกไป กล่องกลไกเปิดออกโดยอัตโนมัติ เมื่อเห็นค่าตอบแทนที่อยู่ข้างใน เจ้าของร้านก็พยักหน้า

เขาชอบลูกค้าประเภทที่ไม่พูดพร่ำทำเพลงแบบนี้

“ขอบคุณ” ชายคนนั้นยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ผมขอความช่วยเหลือจากคุณอีกเรื่องได้ไหม”

เจ้าของร้านรู้สึกสงสัย ม่านตาหดเล็กลงฉับพลัน สัญชาตญาณของเขารู้สึกได้ถึงอันตรายบางอย่างที่ผุดขึ้นมา

ในเวลาเดียวกัน ภายในสำนักงานรักษาความสงบ ไป๋เสวี่ยชำเลืองมองจ้าวอู่เจียงที่ถูกพาตัวไป ความสงสัยในใจยังไม่ได้รับคำตอบ

พอเธอเพิ่งจะนั่งลง ดวงตาก็พลันสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอพบว่าหน้าจอที่เดิมแสดงว่าไม่พบข้อมูลบุคคลนั้น ตอนนี้มันได้เปลี่ยนไปแล้ว หน้าจอปรากฏข้อมูลของจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียง เพศชาย

อายุ 23 ปี

ภูมิลำเนา กลุ่มดาว M77 ดาวเสี่ยวชาง เมืองเปียนอวิ๋น บ้านเลขที่ xxxx9527