ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1619 ควบคุมฟ้าดิน

บทที่ 1619 ควบคุมฟ้าดิน

“รนหาที่ตายเอง”

คนในชุดหุ่นยนต์แค่นเสียงหึ เหตุที่ยังไม่ลงมือฆ่าจ้าวอู่เจียงตั้งแต่ตอนแรกที่เจอก็เพราะคำสั่งของอวี้กวงจงระบุว่า อันดับแรกต้องจับตัวจ้าวอู่เจียงกลับไปให้ได้ก่อน ถ้าจับไม่ได้ค่อยฆ่าทิ้ง

พวกผู้บำเพ็ญโบราณหลงระเริงในความรุ่งโรจน์ในอดีต ช่างเป็นพวกล้าหลังที่น่ารังเกียจที่สุด

ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว พลังของวิทยาศาสตร์นั้นสามารถทำลายล้างทุกสิ่งได้

เขาปล่อยลูกพลังงานจากแขนกลออกไป มวลสารในลูกพลังงานยุบตัวและปลดปล่อยพลังอันน่าเกรงขาม

“ข้าจะจัดการเอง” สิ้นเสียงจ้าวอู่เจียง บรรยากาศรอบตัวเขาก็เปลี่ยนไปในพริบตา กลิ่นอายประหลาดและขัดแย้งแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา

ทั้งอ่อนโยนสงบนิ่งและดุร้ายชั่วร้าย

เขาย่นจมูก ใช้นิ้วลากผ่านจากกลางหว่างคิ้วลงมาตามสันจมูก แล้วหัวเราะเยาะ

“ปีศาจสวรรค์ เทพประทาน”

นี่เป็นครั้งแรกหลังจากที่เขาได้พบกับโลกแห่งอารยธรรมวิทยาศาสตร์ ที่เขาใช้พลังเต็มกำลังโดยตรงด้วยเวทมนตร์เทพปีศาจของสำนักเทพปีศาจ วิชานี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

ที่กลางหว่างคิ้วของเขาปรากฏรอยแนวตั้งสีม่วงแดง ควันม่วงและกลิ่นอายปีศาจแผ่ซ่านออกมาจากรอบกาย ด้านหลังของเขาปรากฏเงาสีม่วงทองสูงกว่าสามจั้ง

“ควบคุมฟ้าดิน”

ร่างเทพปีศาจปรากฏคุ้มครองอยู่เบื้องหลังเขา นี่คือ ‘หุ่นยนต์’ ของเขาเอง

‘ตึง!’ ร่างเทพปีศาจใหญ่โตราวกับหุ่นยนต์สามตัวซ้อนกัน มือทั้งสองข้างคว้าลูกพลังงานที่หุ่นยนต์รวบรวมไว้ราวกับผู้ใหญ่กำลังจับลูกแก้วของเด็กน้อยเล่น

หุ่นยนต์สีเงินขาวเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าร่างเทพปีศาจก็ดูราวกับเด็กน้อยคนหนึ่ง มันพ่นเปลวไฟออกมาอย่างรุนแรงพร้อมถอยหลังด้วยความหวาดกลัว แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว

ที่มือทั้งสองจ้าวอู่เจียงพลันปรากฏสายฟ้าห้าสี เคลื่อนที่เร็วดั่งสายฟ้าแลบ ฝ่ามือของเขาฟาดลงบนจุดที่คล้ายเกราะป้องกันหัวใจของหุ่นยนต์สีเงินขาว

‘โพละ!’

เสียงปั๊มลมดังออกมาจากหุ่นยนต์ในทันใด ถัดมาหุ่นยนต์ก็แตกกระจายเป็นเศษสีเงินขาวฟุ้งกระจายไปทั่วฟ้า ไม่มีเลือดไหลออกมา แต่มีภาชนะคล้ายโหลแก้วขนาดเท่าฝ่ามือกลิ้งออกมา ข้างในบรรจุสมองมนุษย์

สมองมนุษย์ร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว

“จ้าวเจียง นายห้ามฆ่าฉันนะ ถ้านายฆ่าฉัน นายจะไม่สามารถจบเรื่องนี้ได้!”

“จบบ้า***อะไร” จ้าวอู่เจียงพร้อมกระแสพลังสายฟ้าอันทรงพลัง ทุ่มลงบนจุดที่สมองร่วงลงมา

สมองตกใจจนแทบขาดใจ ร้องโวยวายไม่หยุด

“จ้าวเจียง นายไม่อยากรู้เหรอว่าพวกฉันเป็นใคร? ฉันจะบอก ฉันจะบอก! ฉันมาจาก…”

“ตอนนี้ฉันไม่อยากฟังแล้ว!” จ้าวอู่เจียงปล่อยสายฟ้าห้าสายออกมา สับทั้งภาชนะและสมองให้ไหม้เกรียมเป็นผุยผง

จากนั้นเขาก็หันกลับ มองไปทางผู้บำเพ็ญโบราณหลินปู้ป้ายและหวังเซี่ยงตง สองราชาผู้วิวัฒนาการขั้นเจ็ดที่ยืนดูอยู่ตลอด

หลินปู้ป้ายหลบสายตาวูบหนึ่ง เขาก้มหน้าลงในทันที ไม่กล้าสบตาจ้าวอู่เจียง

แต่เดิมเขาคิดว่าจ้าวเจียงแข็งแกร่งกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของอวี้เสี่ยวเป้าได้อย่างแน่นอน

ควรรู้ว่า อวี้เสี่ยวเป้าเป็นคนของตระกูลอวี้ ถึงแม้จะไม่ใช่ทายาทสายตรงของอวี้กวงจง แต่มีตระกูลอวี้หนุนหลัง ได้รับทรัพยากรมากมาย ยิ่งไปกว่านั้นยังใช้กลไกเพื่อยกระดับตนเอง ครอบครองเทคโนโลยีล้ำสมัยมากมาย

หุ่นยนต์สีขาวเงินนั้น ตามที่หลินปู้ป้ายรู้มา มันถูกสร้างจากโลหะชนิดหนึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาล ไม่มีทางที่ผู้ฝึกวิชาโบราณระดับมรรคาขั้นหนึ่ง หรือผู้วิวัฒนาการระดับเจ็ดหรือแปดจะทำลายมันได้

เขาไม่มีทางคาดคิดว่า เมื่อครู่นี้หลังจากที่เจ้าเจียงตะโกนว่า “ข้าจะจัดการเอง” ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เพียงชั่วลมหายใจเดียว ทั้งอวี้เสี่ยวเป้าและชุดเกราะก็ถูกทำลายย่อยยับจนตายสนิทต่อหน้าเขา

ส่วนวิชาที่เจ้าเจียงใช้เมื่อครู่นั้น เขาหลินปู้ป้ายในฐานะผู้บำเพ็ญวิชาโบราณ เคยเห็นแต่ในตำราและบันทึกโบราณเท่านั้น มันเรียกว่า ‘ควบคุมฟ้าดิน’

เป็นพลังที่แข็งแกร่งจนดูเกินจริง

ตอนนี้นึกย้อนไปถึงท่าทางโอ้อวดของตนเมื่อครู่ ก็รู้สึกว่าตนเองช่างบ้าบิ่นเหมือนคนแก่อายุยืนที่เบื่อชีวิต แท้จริงก็คือการหาทางตายชัด ๆ

“ผมหลินปู้ป้าย คารวะพี่จ้าว”

“ปู้ป้ายมาที่นี่เพื่อฆ่าพี่จ้าว”

คิดถึงตรงนี้ เขาอยากตบหน้าตัวเองสักสองที ตอนนี้ได้แต่ภาวนาขอให้จ้าวเจียงละเว้นชีวิตเขาด้วย เห็นแก่ที่เป็นผู้บำเพ็ญวิชาโบราณเหมือนกัน เขาจะตอบทุกคำถามที่เขาถาม อย่างไรเสียเขาก็ไม่รู้ความลับสำคัญอะไรของตระกูลอวี้อยู่แล้ว ถามไปก็คงไม่ได้อะไร