ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1629 ให้เขาออกมา!

บทที่ 1629 ให้เขาออกมา!

“ไม่เป็นอันใดแล้ว” จ้าวอู่เจียงจัดผมที่ยุ่งเหยิงของหลิวเหม่ยเอ๋อร์พร้อมทั้งพยายามเช็ดคราบเลือดและคราบดินบนเสื้อผ้าออก เขาพูดปลอบเบา ๆ กับหลิวเหม่ยเอ๋อร์

“พี่อยู่ตรงนี้”

เขาเหลือบมองเจ้าหน้าที่สำนักงานรักษาความสงบทั้งสี่คนที่ดูเคร่งขรึม ด้วยท่าทีไม่นอบน้อมแต่ก็ไม่หยิ่งยโสเสียทีเดียว พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนแต่แฝงความขมขื่น

“เธอร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ทั้งยังมีอาการป่วย มักจะจำอะไรไม่ค่อยได้ ชอบพูดจาเพ้อเจ้อ และมักจะหลงทางบ่อย ๆ ผมจึงแทบไม่ค่อยพาเธอออกมาข้างนอก

ตอนที่เธอหายไป ผมร้อนใจมาก ผมขอให้เพื่อน ๆ ช่วยตามหา…

ไม่นานเพื่อนก็ติดต่อมาบอกว่าเจอคนที่หน้าตาคล้ายเหม่ยเอ๋อร์มากที่ร้านนวดเท้าแห่งหนึ่งในเมืองเปียนอวิ๋น ผมก็เลยรีบไป…

แต่บังเอิญไปเจอตอนที่มีการกวาดล้างโสเภณี พวกเขาไม่ฟังเหตุผลอะไรทั้งนั้น จับพวกเราไปทั้งหมด กักตัวเกือบยี่สิบชั่วโมง กว่าจะตรวจสอบเสร็จแล้วปล่อยผมออกมา มีคนบอกให้ผมดูข่าว พอออกมาผมก็รีบมาที่นี่ทันที”

“ติดต่อไปที่สาขาแถวเมืองเปียนอวิ๋น” เจ้าหน้าที่วัยกลางคนสั่งคนที่อยู่ด้านหลัง

คนด้านหลังคนหนึ่งรีบไปติดต่อเพื่อตรวจสอบความจริงของเรื่องนี้ทันที

“ก่อนหน้านี้พวกเราตรวจสอบไม่พบข้อมูลของเธอเลย” เจ้าหน้าที่วัยกลางคนพูดถึงจุดที่น่าสงสัย พลางจิบน้ำชาร้อนจากแก้วที่พกติดตัวมา โดยไม่ได้มองที่จ้าวอู่เจียงและหลิวเหม่ยเอ๋อร์

ขณะที่เจ้าหน้าที่สำนักงานรักษาความสงบที่อยู่ด้านหลังเขาก็ร่วมมือกันอย่างเงียบ ๆ แอบสังเกตสีหน้าของจ้าวอู่เจียง

นี่เป็นวิธีการสอบสวนที่เรียบง่ายและได้ผล

“หลิวเหม่ยเอ๋อร์หน้าสกปรกขนาดนี้…” จ้าวอู่เจียงพูดเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธ ดูเหมือนจะกำลังประณามเจ้าหน้าที่สำนักงานรักษาความสงบ

เจ้าหน้าที่วัยกลางคนอธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ภรรยาของคุณไม่ยอมให้พวกเราแตะตัว แม้แต่เจ้าหน้าที่หญิงก็ไม่ให้แตะ พอใครแตะตัวก็จะกรีดร้อง แสดงอาการหวาดกลัวมาก”

“ขอบคุณครับ…” จ้าวอู่เจียงได้ฟังคำอธิบายก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แฝงความขอโทษ เขาโอบหลิวเหม่ยเอ๋อร์เดินออกไป เสียงยังคงสั่นเครือ

“ขอบคุณที่ช่วยตามหาเธอให้ผม”

“คราวหน้าดูแลภรรยาของคุณให้ดี ๆ” เจ้าหน้าที่วัยกลางคนสบตากับเพื่อนร่วมงานสองคนที่อยู่ด้านหลัง หลังจากแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เขาก็ถอนหายใจพลางถาม

“พาเธอไปหาหมอหรือยัง?”

จ้าวอู่เจียงเม้มปากด้วยความขมขื่น

เจ้าหน้าที่สำนักงานรักษาความสงบที่ไปตรวจสอบความจริงกลับมาแล้ว พยักหน้าให้กับเจ้าหน้าที่วัยกลางคน

พวกเขาได้ติดต่อกับสาขาเมืองเปียนอวิ๋นแล้ว เมื่อคืนมีการจับกุมชายชื่อจ้าวอู่เจียงในการปราบปรามการค้าประเวณีจริง

“ไปกันเถอะ” เจ้าหน้าที่วัยกลางคนหลบทางให้

“ไปเซ็นเอกสารสักฉบับ แล้วคุณก็พาภรรยากลับบ้านได้”

จ้าวอู่เจียงพยักหน้าขอบคุณ ดวงตาสั่นไหว ดูเหมือนจะร้องไห้ออกมา ราวกับว่าอีกนิดเดียวก็จะโผเข้ากอดเจ้าหน้าที่วัยกลางคนแล้ว

“การปกป้องคนที่เรารักเป็นหน้าที่ของผู้ชาย”

เจ้าหน้าที่วัยกลางคนถอนหายใจเบา ๆ พลางโบกมือ เขามองออกว่าจ้าวอู่เจียงคงเป็นคนที่ดูแลภรรยาที่ป่วยมาหลายปีเพียงลำพัง จนร่างกายเหนื่อยล้าเต็มที แค่เพียงความอ่อนโยนเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็สามารถทำให้ชายตรงหน้าพังทลายและร้องไห้ออกมาได้

คนแบบนี้ ตลอดระยะเวลาที่เขาทำงานตำรวจมาหลายปี ได้เจอมามากมายเหลือเกิน

ชีวิตจริงนั้นดราม่ายิ่งกว่าละคร โหดร้ายกว่า และไร้ซึ่งเหตุผล

—-

ในขณะที่จ้าวอู่เจียงได้พบกับหลิวเหม่ยเอ๋อร์ตัวจริงที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ที่ขอบอวกาศของอาณาเขตพันดารา ยานรบกว่าสิบลำได้เล็งระบบอาวุธทั้งหมดไปที่ชายชราผู้หนึ่งซึ่งสวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินเข้ม มีผมสีแดงและคิ้วขาว

ไม่ไกลออกไป ดวงดาวดวงหนึ่งก็ส่องแสงสีขาวจ้าขึ้นมาทันที ราวกับว่าถ้าชายชราคนนั้นพยายามจะก้าวเข้ามาในอาณาเขตพันดารา ดวงดาวก็จะระเบิดตัวเอง ปลดปล่อยพลังครั้งสุดท้ายเพื่อขัดขวางเขา

ชายชรายืนนิ่งอยู่กลางอวกาศ ประสานมือไว้ด้านหลัง มองสิ่งประหลาดตรงหน้าด้วยสายตาดูแคลน

“ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสมาจากดินแดนดาวใด กลุ่มดาว M77 เป็นที่เล็ก ๆ ไม่อาจต้อนรับท่านได้ในตอนนี้ หวังว่าท่านจะเข้าใจ” เสียงจากยานรบประกาศออกมา เพื่อให้ดูสุภาพนุ่มนวลขึ้น พวกเขาพยายามพูดให้เหมือนกับว่ามาจากที่เดียวกับชายชราลึกลับผู้นี้

เพราะในกลุ่มดาว M77 คนที่แต่งกายแบบโบราณและชื่นชอบวัฒนธรรมโบราณ หรือผู้บำเพ็ญโบราณ ส่วนใหญ่มักจะพูดจาเป็นสำนวนโบราณ

ทันทีที่ชายชราปรากฏตัว เขาก็ถูกระบบตรวจจับที่ขอบอวกาศพบทันที พูดให้ถูกต้องคือ การปรากฏตัวของเขาทำให้ระบบตรวจจับสั่นสะเทือนก่อน

จากการตรวจสอบเบื้องต้น พลังของชายชราผู้นี้อยู่ในระดับสูงสุดของขั้นที่สามแห่งมรรคา ซึ่งเป็นขั้นสามภพของผู้บำเพ็ญโบราณ และมีพลังใกล้เคียงกับ ‘จาง’ ผู้ทรงพลังที่สุดที่เคยมีการบันทึกไว้

ไม่เพียงแค่ชายขอบอวกาศของดาวดินแดนจะสั่นสะเทือน แต่ระบบตรวจจับทั่วทั้งดาวดินแดนรวมถึงตราผนึกที่ใช้ควบคุมพลังของผู้บำเพ็ญโบราณ ต่างก็แสดงความหวาดกลัวต่อชายชราผู้นี้

ราวกับว่าหากเขาโกรธขึ้นมา เขาสามารถดับดวงดาวทั้งหมดในอาณาเขตพันดาราได้ภายในชั่วพริบตา และถึงแม้อาณาเขตพันดาราจะมีสิทธิ์ต่อต้าน แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็คงไม่ดีนัก

“เอ็มเจ็ดเจ็ดหรือ?” ชายชราขมวดคิ้ว

“พวกเจ้าเป็นดินแดนวิญญาณมาจากที่ใดกัน? หึ ช่างเป็นชื่อที่แปลกประหลาดเสียจริง

จางมู่โจวอยู่ที่ใด? ข้าสัมผัสได้ถึงพลังของเขา เขาต้องอยู่ในดินแดนวิญญาณของพวกเจ้าแน่

ให้เขาออกมา ข้าต้องการคุกเข่าคารวะเขา!”