ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1671 เธอกัดหูฉันทำไม?
บทที่ 1671 เธอกัดหูฉันทำไม?
“นาย…”
เอลิซาดวงตาพร่าเลือน ใบหน้าอันงดงามของเธอแดงระเรื่อจนเกือบจะมีน้ำหยด รอยยิ้มของเธอยั่วยวนพร้อมกับแฝงไปด้วยความชั่วร้าย
“ฉันต้องการนาย…”
จ้าวอู่เจียงผลักเธอออกทันที เขาไม่ใช่ผู้ชายที่จะยอมใครง่าย ๆ อีกทั้งเอลิซาก็เป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ ตอนนี้ดูเหมือนเธอกำลังพยายามยั่วยวนเขา
เอลิซาถูกผลักจนเซถอยหลังไปหลายก้าว ขาทั้งสองอ่อนแรง ร่างกายร่วงลงนั่งกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง
แม้ว่าเธอก้าวลงสู่ความตกต่ำ แต่สติที่ยังหลงเหลืออยู่บอกเธอว่า เธอไม่สามารถขจัดความคิดที่สับสนและความต้องการได้ด้วยตัวเอง ต้องอาศัยจ้าวอู่เจียงช่วย หลังจากระบายความปรารถนาแล้ว สติของเธอจะหวนกลับมา
ขาทั้งสองของเธออ่อนแรง เธอพยายามคลานเข้าหาจ้าวอู่เจียง หายใจหอบถี่ ร้องเรียกผู้ชายตรงหน้าด้วยเสียงสะอื้นเย้ายวน
“ให้ฉัน…”
จ้าวอู่เจียงกระชับเสื้อผ้าแน่น มองเอลิซาที่หน้าแดงก่ำและตาหวานหยาดเยิ้มเหมือนคนเมาด้วยความประหลาดใจ เขารีบถอยห่างไปหลายก้าว
“เอลิซา รักษามารยาทด้วย แม้ว่าเธอจะโดนยันต์หุ่นเชิด แต่ฉันไม่ได้ใช้มันทรมานเธอ ฉันไม่มีอะไรต้องละอายใจ กลอุบายแบบนี้ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก”
จ้าวอู่เจียงเกือบจะเขียนคำว่า ‘ฉันไม่หลงกล’ ไว้บนหน้าแล้ว นัยน์ตาเต็มไปด้วยความระแวง
“ให้ฉัน!” เอลิซาตะโกนดัง ร่างบางพุ่งไปข้างหน้า สองมือคว้าข้อเท้าของจ้าวอู่เจียงไว้แน่น
จ้าวอู่เจียงพลันสะดุ้งในใจ การเข้าใกล้ของเอลิซาทำให้อารมณ์ของเขาสั่นไหวไปชั่วขณะ
เอลิซามีพลังวิเศษที่สามารถขยายดินแดนแห่งอารมณ์ ตอนนี้เธอกำลังเดินบนเส้นทางแห่งความตกต่ำ ถูกทรมานด้วยจิตใจด้วยเจ็ดอารมณ์ หกความปรารถนา โดยเฉพาะราคะตัณหาขั้นพื้นฐานที่พุ่งพล่านขึ้นถึงจุดสูงสุด ยามเข้าใกล้ ทุกสายตาและลมหายใจของเธอแผ่พลังที่ล่อลวงจิตใจผู้คน
เธอกอดข้อเท้าของจ้าวอู่เจียงแน่นไม่ยอมปล่อย
“ปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ!” จ้าวอู่เจียงเกือบล้มลงเมื่อถูกเอลิซาดึง เขาต้องย่อตัวลงยันพื้นเพื่อทรงตัว
เอลิซาฉวยโอกาสเข้าใกล้ชายหนุ่ม ลมหายใจหอมหวาน ริมฝีปากสีแดงสดเลื่อนเข้ามาใกล้ ราวกับต้องการจูบลมหายใจของจ้าวอู่เจียง
“ไปให้พ้น!” จ้าวอู่เจียงเอามือทั้งสองกดที่แก้มของเอลิซาแล้วผลักออก
เขาไม่ใช่สุภาพบุรุษในความหมายที่แท้จริง เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ แต่ก็เป็นผู้ชายที่มีหลักการและไม่ทำอะไรส่งเดช
ดวงตาของเขาลึกล้ำดั่งราตรี เริ่มเข้าใจว่าตนเองอาจกล่าวโทษเอลิซาผิดมาตลอด ดูเหมือนว่าเอลิซาจะได้รับผลกระทบจากวงเวทขับไล่ปีศาจของเเธอจริง ๆ จนตอนนี้เธอไม่มีสติอยู่กับเนื้อกับตัว
เอลิซาถูกจ้าวอู่เจียงผลักที่แก้ม เธอครางเสียงอย่างยั่วยวนผสมความน้อยใจ ราวกับไม่เข้าใจว่าทำไมจ้าวอู่เจียงถึงปฏิเสธเธอ
“ยันต์หุ่นเชิด!”
จ้าวอู่เจียงนึกขึ้นได้ ตอนนี้มีเพียงการควบคุมยันต์หุ่นเชิดเท่านั้นที่จะรักษาความบริสุทธิ์ของเขาไว้ได้
ทว่าในวินาทีถัดมา เขาส่งเสียงครางอื้ออึง หัวใจสั่นสะท้าน ร้องอุทานด้วยความตกใจ
“เอลิซา เธอกำลังทำบ้าอะไร?!”
ที่แท้มือเรียวงามของเอลิซาไม่ได้กอดข้อเท้าเขาอีกต่อไป แต่กลับกอดต้นขาของเขาแทน
“ยันต์หุ่นเชิด!” จ้าวอู่เจียงสะกดจิตใจ ตะโกนเสียงดัง
แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นอีกครั้ง ยันต์หุ่นเชิดไม่ได้ผลแล้ว
ยันต์หุ่นเชิดเป็นการควบคุมร่างกายของคนหนึ่งโดยบังคับ แต่หลักการพื้นฐานคือการจัดการจิตใต้สำนึกเพื่อควบคุมร่างกาย
กล่าวคือยันต์หุ่นเชิดทำให้คนที่ถูกควบคุมควบคุมร่างกายตัวเองอีกที
แต่หลังจากที่เอลิซาสูญเสียการควบคุมจิตใจและเดินสู่เส้นทางแห่งความตกต่ำแล้ว เธอก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป
จ้าวอู่เจียงไม่สามารถควบคุมเอลิซาที่มีสติได้ และเอลิซาที่ตกต่ำก็ไม่ยอมทำตามคำสั่งของยันต์หุ่นเชิดเลย
“จุ๊บ” เอลิซาจูบแก้มอันบริสุทธิ์ของจ้าวอู่เจียง ริมฝีปากสีแดงของเธอถูไถไปมาบนแก้มของเขา
ตอนนี้ร่างกายของเอลิซาทาบทับอยู่บนตัวจ้าวอู่เจียง แขนทั้งสองข้างโอบกอดเขาไว้ การสัมผัสผิวเนื้อในระยะประชิดทำให้พลังดินแดนของเธอส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของจ้าวอู่เจียงอย่างรวดเร็วเป็นทวีคูณ
ดีที่จ้าวอู่เจียงมีจิตใจที่เข้มแข็ง แม้จะถูกผลกระทบ เขาก็ยังควบคุมสติได้ชั่วคราว และเริ่มท่องคาถาชำระจิต
ส่วนเอลิซาประทับรอยจูบจากริมฝีปากสีแดงของเธอบนแก้มของเขา จูบที่ริมฝีปาก แล้วจูบไปที่ติ่งหูของเขา
จากนั้นลิ้นที่ชุ่มชื้นและร้อนก็เลียเบา ๆ ครอบครองติ่งหูของเขาอย่างนุ่มนวล และขบเบา ๆ ด้วยฟัน
จ้าวอู่เจียงเกือบจะทนไม่ไหว
“เธอกัดหูฉันทำไม?”
YOU MAY ALSO LIKE
