ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1674 ความเชื่อมโยง

บทที่ 1674 ความเชื่อมโยง

มันคือสัตว์ร้ายเหล็กกล้าในยามราตรี

ตึกทั้งหลังแทบไม่มีแสงสว่างใด แต่เมื่อมองเข้าไปใกล้ ๆ จะเห็นห้องพยาบาลห้องหนึ่งที่มีแสงสว่างจ้า

แสงสว่างอยู่ลึกเข้าไปในตึก ไม่สามารถแผ่ขยายออกมาด้านนอกได้

อวี้เถิงหลงลูกนอกสมรสของอวี้กวงจงผู้นำตระกูลอวี้นอนอยู่บนเตียงคนไข้ หลังจากได้รับยาสลบ เขาจึงจมอยู่ในห้วงนิทรา

ข้างเตียงคนไข้มีชายหลายคนในชุดแพทย์ยืนอยู่ด้วยสีหน้าประหลาด

“ยังไม่เริ่มอีกเหรอ?”

นอกห้องพยาบาล คนสนิทที่อวี้กวงจงสั่งให้มาดูแลการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจของอวี้เถิงหลงมองผ่านหน้าต่างเล็ก ๆ เมื่อเห็นแพทย์ด้านในยังไม่มีการเคลื่อนไหว จึงเริ่มเคาะประตู

เขาผลักประตูห้องพยาบาลเข้าไปอย่างหงุดหงิด

“ก่อนหน้านี้ตรวจความเข้ากันได้แล้วไม่ใช่เหรอ? ความเข้ากันได้ก็พอดีไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงยังไม่ลงมืออีก? วางยาสลบไปแล้วนะ!”

แพทย์ที่รับผิดชอบการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจชี้ไปที่กล่องกลไกที่ใส่หัวใจ

คนสนิทรีบเดินเข้าไปเปิดกล่องกลไก ดวงตาของเขาสั่นระริก ก่อนจะถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกใจ แล้วร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว

“หัวใจอยู่ไหน?”

“พวกเราดูแลแค่เรื่องการเปลี่ยนเท่านั้น” หมอคนหนึ่งพูดเสียงทุ้มหนัก

“ถ้าไม่มีก็เปลี่ยนไม่ได้ กล่องกลไกที่คุณเอามาไม่มีหัวใจที่เข้ากันได้อยู่ข้างใน มันว่างเปล่า”

“พวกคุณไม่ควรตรวจสอบก่อนหรือไง?” ผู้ติดตามตะโกนด้วยความโกรธ

อวี้กวงจงมีธุระสำคัญต้องจัดการ จึงมอบหมายเรื่องนี้ให้เขา ถ้าเกิดเหตุไม่คาดคิด เขาต้องจบไม่สวยแน่

“คำถามนั้นพวกเราควรถามคุณมากกว่า” พวกหมอโกรธมาก แต่ไม่มีใครยอมออกจากห้อง พวกเขาจะไม่ออกไปไหนจนกว่าจะหาหัวใจเจอ และจนกว่าอวี้เถิงหลงจะฟื้น

ไม่มีใครกล้าออกไป เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องหัวใจ ถ้าพวกเขาไม่ออกไป ข้อสงสัยเรื่องหัวใจหายก็จะน้อยที่สุด

ถ้าออกไปจากห้องนี้ ทุกอย่างก็จะพิสูจน์ไม่ได้

—

อวี้กวงจงลูบผมไปด้านหลัง จัดทรงผมรองทรงสูงให้เรียบร้อย

เขาผลักประตูห้องเปิดออก

“หัวใจที่จะใช้ช่วยชีวิตหลงเอ๋อร์อยู่ไหน?”

คนในห้องชำเลืองมองอวี้กวงจงที่กำลังโกรธจัด แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม

“ขอยืมไปใช้ชั่วคราวน่ะ ทางนี้มีเรื่องสำคัญกว่า ลูกชายคุณยังมีชีวิตอยู่ได้อีกหลายวัน แต่ไอ้สัตว์ตัวนั้นถูกคนอื่นจับตาดูอยู่ด้วยเหมือนกัน เราจำเป็นต้องจับให้ได้โดยเร็ว”

อวี้กวงจงสูดหายใจลึก หายใจสั่นระริก เขามองตามสายตาของคนในห้องไปที่จอภาพขนาดใหญ่

บนจอภาพใหญ่ปรากฏร่างของหมาป่าขาวตัวใหญ่ที่อยู่ในดินแดนมิติเวลาที่วุ่นวาย

“การจับหมาป่าปีศาจตัวนั้นไม่สำคัญเท่าชีวิตลูกชายของฉัน!” อวี้กวงจงปลดกระดุมเสื้อเม็ดแรกออก น้ำเสียงแฝงความน่าเกรงขาม

คนในห้องยิ้มเบา ๆ ราวกับไม่รู้สึกถึงความโกรธของอวี้กวงจง

“คุณรู้ไหม? สัตว์ตัวนี้ดูเหมือนไม่แข็งแกร่ง แต่จริง ๆ แล้วมันร้ายกาจมาก ที่สำคัญที่สุดคือ ฉันพบว่ามันมีความสามารถในการกลืนกินห้วงอวกาศ

มันสามารถกลืนกินสสารในห้วงอวกาศได้ทั้งหมด พลังการกลืนกินนี้ ถ้าเราใช้ประโยชน์ได้ คุณจะอยากได้อะไรก็ได้ทั้งนั้น แล้วยังจะมาสนใจลูกนอกสมรสคนเดียวทำไม?

ตอนที่จับมัน มีผู้แข็งแกร่งบางคนเสียชีวิต คุณก็รู้ว่าผู้แข็งแกร่งที่สามารถเข้าไปในดินแดนแห่งกาลเวลาอันวุ่นวายนั้นหายาก เมื่อเข้าไปแล้ว อวัยวะจะเสื่อมสภาพอย่างรวดเร็ว

ไม่มีทางเลือก พอดีหัวใจสองดวงนั้นเข้ากันได้กับที่ลูกชายคุณต้องการ ก็เลยใช้แก้ปัญหาเฉพาะหน้า ช่วยคนของฉันไว้

ถ้าคุณโกรธจริง ๆ ถือว่าฉันติดหนี้บุญคุณคุณหนึ่งครั้งก็แล้วกัน

เมื่อจับสัตว์ตัวนั้นได้ ฉันจะชดเชยให้คุณ”

อวี้กวงจงขมวดคิ้ว ใบหน้าสั่นระริก

“ฉันใช้เวลาตามหานานมากกว่าจะหาอวัยวะที่เหมาะสมได้…”

“ไม่ต้องกังวลไปหรอก…” คนในห้องโบกมือเบา ๆ พร้อมกับส่งสัญญาณให้อวี้กวงจงนั่งลง

“คุณยังมีลูกสาวนอกสมรสอยู่ไม่ใช่เหรอ?

หัวใจของเธอน่าจะเข้ากันได้ ลูกชายคุณคงไม่ตายหรอก…”

“แกพูดว่าอะไรนะ!?” อวี้กวงจงปลดกระดุมเม็ดที่สองออกแล้ว กระแสพลังที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา

“ล้อเล่นนิดหน่อยเอง อย่าเครียดเลย” คนในห้องเห็นอวี้กวงจงโกรธจริง ๆ จึงหัวเราะเบา ๆ

“มา มา ให้ฉันแสดงความร้ายกาจของไอ้สัตว์ตัวนี้ให้คุณหน่อย หัวใจของลูกชายคุณ ฉันก็กำลังช่วยคุณหาอยู่ โกรธทำไม อย่าทำลายความสัมพันธ์ของเราสองคนสิ”

—

ในเวลาเดียวกัน

ในพื้นที่วงเวทขับไล่ปีศาจที่มืดมิด เสียงการปะทะของการต่อสู้ดังไม่ขาดสาย

นักบวชหญิงศักดิ์สิทธิ์แห่งศาสนจักรแห่งแสงสว่างเอลิซากำลังถกเถียงเรื่องความหมายของชีวิตกับจ้าวอู่เจียง…