ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1688 โรงพยาบาลบ้า

บทที่ 1688 โรงพยาบาลบ้า

ต้าคุนมองตุ๊กตาขนาดเท่าตัวคนจริงด้วยสายตาอ่อนโยน ในหัวนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไป

หญิงสาวที่อยู่ข้างกายจ้าวอู่เจียงตามข้อมูลประวัติที่ถูกรวบรวมไว้ น่าจะเป็น ‘หลิวเหม่ยเอ๋อร์’ สินะ?

ภาพที่หลิวเหม่ยเอ๋อร์กอดจ้าวอู่เจียงอย่างว่าง่าย ทำให้เขาหวนนึกถึงอดีต

ครั้งหนึ่งเขาก็เคยมีหญิงสาวสวยน่ารักคนหนึ่งอยู่เคียงข้าง แต่สุดท้ายเธอก็ทรยศเขา หลอกเอาเงินก้อนหนึ่ง แล้วหนีหายไป

ถ้า… แค่สมมตินะว่าถ้า… หากเขามีใบหน้าหล่อเหลาเหมือนจ้าวอู่เจียง หญิงสาวของเขาทรยศเขาหรือไหม?

ต้าคุนถอนหายใจ เขาลูบไล้ตุ๊กตาอย่างอ่อนโยน

ขณะที่ลูบไปมา เขาก็เริ่มรู้สึกบางสิ่งอีกครั้ง อยากจะทำสิ่งที่ยังค้างคาให้สำเร็จ

คิดแล้วก็เตรียมลงมือ

แต่คราวนี้เขาฉลาดขึ้น ไม่ทำอะไรโดยไม่ยั้งคิดอีก

การปรากฏตัวหลายครั้งของจ้าวอู่เจียงทำให้เขารู้ว่าที่นี่ปลอดภัยสำหรับคนทั่วไป แต่ไม่มีผลอะไรกับผู้แข็งแกร่งอย่างจ้าวอู่เจียงเลยแม้แต่น้อย

เขาอุ้มตุ๊กตาขนาดเท่าตัวจริงเข้าสู่อ้อมกอด แต่ไม่ได้สวมหมวก VR เหมือนเช่นเคย เพียงแค่ลูบไล้ตุ๊กตาไปพลางคอยเหลือบมองรอบห้องอย่างหวาดหวั่น

ผ่านไปสิบกว่านาที เมื่อแน่ใจว่าจ้าวอู่เจียงจากไปแล้ว เขาก็จัดให้ตุ๊กตานั่งบนตักของตน เตรียมจะทำอะไรบางอย่างอย่างสุภาพหน่อย

เขาค่อย ๆ ถอดกางเกงตัวเองออก ร่างกายเร่าร้อนไปด้วยราคะ

“คุน?”

เสียงล้อเลียนแหบพร่าดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตุ๊กตาเท่าตัวจริงที่นั่งอยู่บนต้นขาของต้าคุนกะพริบตาแล้วกลายเป็นชายชราผมขาวในชุดผู้ป่วยลายทางสีฟ้าขาว

“อ๊าาาาา… อ๊าาา…” ต้าคุนตกใจจนตัวสั่นไปหมด เสียงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวถึงกับแหบพร่าผิดเพี้ยน ของที่แข็งขึงเมื่อครู่ก็อ่อนตัวลงทันที

เขาตัวสั่นไปทั้งร่าง ครั้งนี้ไม่ใช่ความจนใจเหมือนตอนเผชิญหน้ากับจ้าวอู่เจียง แต่เป็นความจนใจแบบใหม่ที่ปรากฏบนใบหน้า ที่แม้จะคุ้นเคยแล้วแต่ก็ไม่มีวันชินได้

“พวกคุณจะปรากฏตัวแบบปกติไม่ได้หรือไง? เก่งกาจนักกันนักเหรอถึงได้ทำแบบนี้?” เขาทำหน้าเศร้า ตะโกนด้วยความโกรธ

“ตาแก่! คุณนั่งทับของผมอยู่นะ!”

“คุน พวกเราได้ดูข้อความที่นายส่งมาแล้ว” ชายชราในชุดผู้ป่วยช้อนตามองอวัยวะเพศที่อ่อนตัวของต้าคุนแล้วดันแว่นตาบนสันจมูก

“ไอ้จ้าวอู่เจียงนั่น มันวางกู่ให้นายจริง ๆ เหรอ?”

ต้าคุนรู้ว่าตาแก่มาช่วยถอนพิษกู่ให้เขา แต่เขาก็ยังโกรธ โกรธว่าทำไมตัวเองถึงไม่มีความเป็นส่วนตัวบ้างเลย

แต่กระนั้นเขาก็พยักหน้า

“ขอดูหน่อย?” ชายชราในชุดผู้ป่วยเอามือตบลงบนกระหม่อมของต้าคุนแล้วลูบลงมาตรวจดู พอมือเหี่ยวย่นสัมผัสถึงหน้าอกของต้าคุนมือนั้นก็ชะงักเล็กน้อย

“ไม่เลวเลย กู่นี่รุนแรงทีเดียว วิธีการชำนาญมาก ดี ๆ”

“ถ้านายกล้าทำร้ายเขาแม้แต่นิดเดียว ด้วยร่างกายของนายตอนนี้ คงร้องได้ไม่ทันจบประโยค ก็จะกลายเป็นผีไปซะก่อน”

“หา?!” ต้าคุนร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

“แล้วตอนนี้ผมจะทำยังไงได้บ้าง?”

“ไม่ต้องกังวลหรอกไอ้หนู” ชายชราในชุดผู้ป่วยดึงมือกลับ

“ถ้าไม่ได้มีเจตนาร้ายกับเขา กู่นี่จะไม่กำเริบหรอก”

“ท่านผู้อาวุโส…” ต้าคุนสูดหายใจลึก ก่อนจะยิ้มประจบ

“ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ช่วยถอนพิษให้ผมหน่อยได้ไหมครับ”

ชายชราส่ายหน้า “ถอนไม่ได้หรอก ถ้าฉันถอนพิษให้ นายก็ต้องตายแน่”

ต้าคุนได้ยินดังนั้น สีหน้าก็หม่นหมองลงทันที ถ้าแม้แต่ชายชราตรงหน้ายังถอนพิษไม่ได้ เขาก็ไม่รู้จะไปหาใครมาถอนพิษกู่ที่คุกคามชีวิตเขาอยู่ได้อีก!

หรือว่าเขาจะต้องไปตามหาผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุดของสามภพที่หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร?

“ไม่ต้องกังวลไป” ชายชราในชุดคนไข้ยิ้มบาง ๆ

“อาจไม่ใช่เรื่องแย่ก็ได้นะ บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตาของนายก็ได้”

“โชคชะตางั้นเหรอ?” ต้าคุนแสดงอาการตื่นเต้น

“ตาแก่ คุณเคยเห็นโชคชะตาที่จะพรากชีวิตคนแบบนี้มาก่อนไหม? ตอนนี้จ้าวอู่เจียงยังไม่ฆ่าผม แต่กับนิสัยระแวดระวังอย่างรอบคอบของเขา ไม่แน่วันไหนอาจจะฆ่าผมจริง ๆ ก็ได้”

“ไม่มีทางหรอก” ชายชราในชุดผู้ป่วยปลอบใจ

“พวกเราคนแก่ ๆ ตกลงกันแล้วว่าจะรับเขาเป็นพวกเดียวกับเรา พอเขาเป็นพวกเดียวกับเราแล้ว เขาจะไปทำร้ายผู้อุปถัมภ์รายใหญ่ของโรงพยาบาลบ้าของพวกเราได้ยังไง?”

ต้าคุนสะดุ้งเฮือก

“พวกคุณจะรับเขาเหรอ? พวกคุณ… พวกคุณไม่ใช่ไม่รับคนหรอกเหรอ?”

ชายชราในชุดผู้ป่วยพูดจาแทงใจดำ “ไม่รับนายต่างหาก”

“อึก!” ต้าคุนครางในลำคออย่างเจ็บปวด ราวกับถูกแทงเข้าไปหนึ่งมีด

“แต่รับเงินของนาย” ชายชราในชุดผู้ป่วยปลอบอีกประโยค

“แต่ที่แกบังเอิญค้นพบจ้าวอู่เจียงนี่ถือว่าเป็นความดีความชอบชิ้นใหญ่ พวกเราอนุญาตให้แกมาฝึกฝนที่โรงพยาบาลบ้าสักระยะหนึ่งได้”

“ใครจะอยากได้?” ต้าคุนกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย

ชายชราในชุดคนไข้พูดอย่างมีนัยลึกซึ้ง

“เวลาที่นายฝึกฝนในโรงพยาบาลบ้า จะเท่ากับเวลาที่นายจะมีชีวิตอยู่ต่อไป”

“ฮะ ๆ” ต้าคุนยิ้มเหยียดมุมปาก

“พูดเหลวไหล ผมอยู่กับภรรยาของผมแค่นาทีเดียว ผมก็มีชีวิตต่อไปได้อีกนาทีหนึ่งแล้ว”

“แน่นอนสิ เด็กน้อย” ชายชราในชุดคนไข้ตบศีรษะต้าคุนสามครั้ง

“เอาล่ะ ฉันยืนยันกู่นี้แล้ว ไม่ผิดแน่

ถึงเวลาที่ฉันต้องไปรับคนไข้หมายเลข 33 จ้าวอู่เจียงแล้ว…”