ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1723 บางสิ่งที่ต้องทำ

บทที่ 1723 บางสิ่งที่ต้องทำ

ดาวเทียนหวังเป็นหนึ่งในดวงดาวไม่กี่ดวงในอาณาเขตพันดาราที่มีคุณสมบัติเหมาะสมจะได้รับการขนานนามว่า ‘เทียน’

ขณะนี้ ณ สถานที่ลับแห่งหนึ่งบนดวงดาว

คุณหนูใหญ่ตระกูลโม่โม่หรานหร่านกำลังสั่งเสียน้องสาวโม่หลีเป็นครั้งสุดท้าย

“ในอนาคตอาณาเขตพันดาราจะวุ่นวายมาก ที่นี่อยู่ใกล้กับดินแดนมิติเวลานั้น แต่กลับดูจะปลอดภัยกว่า

เธออยู่ที่นี่ฝึกวรยุทธ์ต่อไป แต่ต้องระวังไว้ตัวตลอดเวลานะรู้ไหม อย่าได้ประมาทเพียงเพราะคิดว่าปลอดภัย

พี่ได้รับข่าวมาว่า หมาป่าตัวนั้นยอมมอบพลังกลืนกินให้แล้ว

จริง ๆ แบบนี้ก็ดี พลังกลืนกินของเธอก็จะไม่โดดเด่นมากนัก จะได้สามารถใช้ได้อย่างกล้าหาญขึ้นหน่อย”

ดวงตาของโม่หลีเอ่อคลอด้วยม่านน้ำตา “พี่คะ อย่ากลับไปเลยนะ พวกเราสองคนหลบซ่อนกันที่นี่เถอะ…”

โม่หรานหร่านส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ พร้อมปลดมือน้องสาวที่กำแขนตนแน่น

“พี่ต้องกลับไป พี่รอวันนี้มานานแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่เหมาะสมแล้ว จะไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปเด็ดขาด”

“พวกมันจะต้องชดใช้ พี่จะส่งพวกสัตว์นรกพวกนั้นลงนรกด้วยตัวเอง”

โม่หลีกำแขนเสื้อของพี่สาวโม่หรานหร่านแน่น

“เธอต้องมีชีวิตใหม่ของตัวเองนะ เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่บริสุทธิ์ เรื่องสกปรกพวกนี้ให้พี่จัดการเอง” โม่หรานหร่านส่ายหน้าอย่างแน่วแน่อีกครั้ง

“น่าเสียดายที่ไม่ได้นอนกับจ้าวเจียง ไม่งั้นเราคงได้รับการคุ้มครองอีกชั้นจากจ้าวฮ่าวที่อยู่เบื้องหลังเขา ส่วนหม่าซูเยี่ยนก็ถูกพ่อจับตัวกลับไปแล้ว พี่คงพึ่งพาอะไรเธอไม่ได้แล้ว

แต่ตอนนี้พี่รอต่อไปไม่ได้แล้ว โอกาสแบบนี้อาจจะผ่านเลยไปอย่างรวดเร็ว ดังนั้นแล้วพี่ต้องคว้าไว้ให้ได้

เชื่อฟังพี่นะ ปล่อยมือเถอะนะคนเก่ง”

โม่หรานหร่านพยายามแกะมือของโม่หลีที่กำแขนเสื้อของเธอแน่น

โม่หลีส่ายหน้า

“พี่ไม่ได้ไปแล้วไม่กลับมาเสียหน่อย” โม่หรานหร่านยิ้มสดใส อ่อนโยนดุจสายน้ำ

“เธอต้องอยู่ดี ๆ พี่ถึงจะทำเรื่องของตัวเองได้อย่างสบายใจ เข้าใจไหม? เชื่อฟังพี่นะ”

มีบางเรื่องที่เธอจำเป็นต้องทำ เธอต้องไปช่วยเหลือเด็กผู้หญิงสองคนที่ติดอยู่ในคืนนั้น

—

“คุณมีรอยสักด้วยหรอ”

สุ่ยปิงเอ๋อร์ลูบไล้ภาพที่หน้าอกของจ้าวอู่เจียงเบา ๆ มันเป็นรูปหมาป่าเสี่ยวไป๋ หมาป่าเสี่ยวไป๋ที่มีท่าทางเย้ายวน มันยืนอยู่บนใบบัว มือถือก้านบัว ยิ้มอย่างมีชีวิตชีวา ยิ้มเขินอายราวกับสาวน้อย

“ใช่” จ้าวอู่เจียงพยักหน้า รอยสักที่หน้าอกของเขาจริง ๆ แล้วเป็นลวดลายหมาป่าที่ซ่อนเสี่ยวไป๋อยู่

เขาพยายามจะเล่าเรื่องราวของลวดลายนี้ให้สุ่ยปิงเอ๋อร์ฟัง เขามองไปพร้อมรอยยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างไปในทันที

‘หืม?’

เขาจำได้ว่าตอนที่เสี่ยวไป๋เพิ่งแปลงร่างเป็นลวดลายหมาป่านั้น ดูสง่าน่าเกรงขาม แต่ทำไมตอนนี้ดูแปลกไปขนาดนี้? มีท่าทางเย้ายวนเขินอาย ทั้งที่เป็นหมาป่าเนี่ยนะ

“ช่างไม่เป็นเรื่องเป็นราวเลย…” สุ่ยปิงเอ๋อร์พึมพำ เธอไม่คิดว่าจ้าวอู่เจียงจะมีรอยสักแปลก ๆ แบบนี้

หมาป่าสาว?

ลวดลายหมาป่าที่หน้าอกดูเหมือนจะได้ยินคำวิจารณ์ของสุ่ยปิงเอ๋อร์ ท่าทางที่แกล้งทำเป็นอ่อนแอนั้นเปลี่ยนเป็นดุร้ายในทันที ลายเส้นค่อย ๆ เปลี่ยนไป

จ้าวอู่เจียงรีบเอามือปิดลวดลายหมาป่า

“ไม่ต้องมองแล้ว เอาเสื้อผ้าให้ฉันหน่อย”

“ไม่!”

สุ่ยปิงเอ๋อร์ซ่อนเสื้อผ้าไว้ข้างหลัง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ยิ้มหวานพูดว่า “คุณต้องขอร้องฉันก่อน”

เธอทำตัวเหมือนสาวน้อยที่กำลังตกหลุมรัก ทั้งซุกซนและเขินอาย

จ้าวอู่เจียงอดขมวดคิ้วไม่ได้ เมื่อมีเสียงประหลาดดังขึ้นในสมองผ่านทางหัวใจของเขา

“คุณต้องขอร้องฉัน”

เสียงนั้นเลียนแบบน้ำเสียงของสุ่ยปิงเอ๋อร์ และเพราะมันเป็นเสียงพูดของเสี่ยวไป๋ เขาถึงได้รู้สึกประหลาด ขนลุกจนบรรยายไม่ถูก

“อย่าดื้อสิ” เขาพูดทั้งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน พูดทั้งกับสุ่ยปิงเอ๋อร์และเสี่ยวไป๋

“ไม่ล่ะ…” สุ่ยปิงเอ๋อร์ทำเสียงออดอ้อน

“ถ้าคุณไม่ขอร้องฉัน ฉันจะปล่อยให้คุณเดินออกจากยานอวกาศทั้งที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า…”

ในวินาทีถัดมา ในสมองของจ้าวอู่เจียงก็ได้ยินเสียงเลียนแบบแปลก ๆ ของเสี่ยวไป๋อีกครั้ง

“ถ้าคุณไม่ขอร้องฉัน ฉันจะปล่อยให้คุณ…”

จ้าวอู่เจียงกุมหน้าอกแน่น

ในโลกเล็ก ๆ ภายในดอกบัวเต๋า เสี่ยวไป๋ที่กำลังซุกซนเลียนแบบน้ำเสียงของสุ่ยปิงเอ๋อร์มองดูหมอกที่ม้วนตัวบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ตามด้วยคลื่นยักษ์ที่ก่อตัวขึ้นในสระน้ำ แล้วผลักดันดอกบัวมากมายที่บดบังท้องฟ้าให้พุ่งเข้าใส่มัน

“โฮ่ง ๆ ๆ ๆ (บุตรีแห่งสวรรค์ช่วยด้วย)”

มันร้องเสียงแปลก ๆ แล้วว่ายน้ำสุดชีวิตไปยังใบบัวที่หลินหลางนอนอยู่

‘ก็แค่หยอกล้อเล่นเท่านั้นเอง จำเป็นต้องลงมือกับข้าด้วยหรือ?

รอให้บุตรีแห่งสวรรค์ตื่นขึ้นมาเสียก่อนเถิด ข้าจะฟ้องนางเรื่องที่ท่านไปจีบสตรีอื่น!’

เสี่ยวไป๋ตัดสินใจในใจว่าจะไปฟ้องหลินหลาง พลางส่งเสียงร้องโหยหวน

“ที่รัก เอาเสื้อผ้าให้ฉันเถอะนะ” จ้าวอู่เจียงกุมอกพลางยื่นมือไปทางสุ่ยปิงเอ๋อร์

“แค่คำว่าที่รักยังไม่พอนะ คุณต้องจูบฉันด้วย” สุ่ยปิงเอ๋อร์พูดพึมพำเมื่อได้ใจ

จ้าวอู่เจียงได้แต่ทำตามอย่างจำใจ จูบลงบนแก้มนวลเนียนของสุ่ยปิงเอ๋อร์

“ไม่จริงใจเลย…” สุ่ยปิงเอ๋อร์บ่นพลางทำปากยื่น แล้วโยนเสื้อผ้าให้

จ้าวอู่เจียงรับเสื้อผ้ามาและเริ่มสวมใส่

“ให้ฉันช่วยนะ” สุ่ยปิงเอ๋อร์ดวงตางามโค้งขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใส รีบเข้าไปหาด้วยความกระตือรือร้น เริ่มช่วยจ้าวอู่เจียงแต่งตัว พลางใช้มือลูบคลำร่างกายของเขาไปด้วยระหว่างช่วยใส่เสื้อผ้า