ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1801 การสังหารเริ่มขึ้น

บทที่ 1801 การสังหารเริ่มขึ้น

“พบตัวจ้าวอู่เจียงแล้วเหรอ? อยู่ที่ไหน?”

ในพายุทรายที่ไม่สามารถแยกทิศทางได้ จางซิงเฮ่อแบกกระบี่ไม้ท้อไว้บนหลัง เสื้อคลุมของเขาถูกลมร้อนที่พัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ ส่งเสียงดังพลิ้วไหว

เขารับแท็บเล็ตที่ศิษย์ในสังกัดส่งให้ ที่ขอบของแท็บเล็ตมีสัญญาณกำลังกะพริบอย่างบ้าคลั่ง

“ฉันต้องการให้มันตาย!” จางซิงเฮ่อพูดด้วยแววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต

“แจ้งศิษย์ทุกคนที่ติดต่อได้ในพื้นที่ ให้มุ่งหน้าไปยังต้นกำเนิดสัญญาณ”

“ครับ อาจารย์” ศิษย์ในสังกัดพยักหน้า

“ส่งข่าวไปให้คนตระกูลอวี้ และคนของศาสนจักรแห่งแสงสว่างด้วย” รอบตัวจางซิงเฮ่อปรากฏชั้นปราณกระบี่และกำแพงพลังวิญญาณเพื่อป้องกันไม่ให้ลมประหลาดนี้กัดกร่อนพลังของเขา

ตั้งแต่เขาลงมายังดินแดนนี้ เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ

ทะเลทรายที่ปกคลุมท้องฟ้าสามารถปิดกั้นการรับรู้ของเขาได้ในวงกว้าง และลมอุ่น ๆ ที่พัดผ่านนี้ก็แปลกประหลาดอย่างยิ่ง มันสามารถทำลายพลังวิญญาณ ปราณกระบี่ และพลังชีวิตต่าง ๆ ของเขาได้

แม้ว่าอัตราการทำลายจะไม่มากนัก แต่ถ้าไม่ป้องกันและปล่อยให้ลมร้อนนี้พัดผ่าน เขาจะอ่อนแอลงเรื่อย ๆ

เมื่อมาถึงเขาก็พบกับศิษย์ในสังกัดคนหนึ่งของเขา นอกจากจะเป็นเพราะโชคดีแล้ว ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขามีวิธีการติดต่อเฉพาะตัว

การสุ่มเป็นเพียงคำโกหกของทางการเท่านั้น!

สำหรับแต่ละคนอาจจะเป็นเรื่องสุ่ม แต่สำหรับทีมโดยเฉพาะทีมที่สนิทสนมและประสานงานกันดีอยู่แล้ว แค่เพื่อนร่วมทีมอยู่ในระยะที่กำหนด ก็สามารถติดต่อกันด้วยวิธีพิเศษและรวมตัวกันได้อย่างรวดเร็ว

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีเทคโนโลยีที่ทันสมัยด้วย

เขาเป็นผู้บำเพ็ญโบราณ แม้แต่ในสำนักเทียนอีก็ยังดูเชยอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เขาต้องยอมรับว่าพลังของเทคโนโลยีนั้นใช้งานได้ดีจริง ๆ

สิ่งที่ใช้ได้ดียิ่งกว่านั้นก็คือพลังของมนุษยสัมพันธ์

————

ณ ที่แห่งหนึ่งในทะเลทราย

“ยังติดต่อจ้าวอู่เจียงไม่ได้อยู่” สุ่ยตงหรี่ตาพยายามมองทะลุผ่านทรายที่ล่องลอยในอากาศเพื่อมองให้เห็นไกลขึ้น

ชายคนหนึ่งที่ดูอายุใกล้เคียงกันเดินไปด้วยกัน ตอนนี้เขาเอามือไพล่หลังเดินอย่างผ่อนคลาย

“งั้นก็ไม่ต้องติดต่อแล้ว ติดต่อสุ่ยไป๋กับคนอื่น ๆ ก่อนดีกว่า

ถ้าจ้าวอู่เจียงโชคไม่ดีจริง ๆ เจอกับจางซิงเฮ่อพวกนั้นเข้า ก็ยังมีกำไลรักษาชีวิต ไม่ถึงกับต้องตาย…”

“คุณอาเล็ก…” สุ่ยตงยิ้มพูด

“ปิงเอ๋อร์ฝากให้อาดูแลจ้าวอู่เจียงให้ดีก่อนการแข่งนะครับ…”

คนที่อายุใกล้เคียงที่อยู่ข้าง ๆ สุ่ยตงก็คืออาเล็กของเขาและสุ่ยปิงเอ๋อร์ น้องชายคนสุดท้องของสุ่ยเหวิน ชื่อสุ่ยเหลียง

สุ่ยเหลียงสีหน้าเรียบเฉย พูดเสียงเย็นชา

“ปิงเอ๋อร์เป็นพวกสมองกลวงเรื่องความรัก นายรู้จักจ้าวอู่เจียงดีแค่ไหนกัน? ถึงได้มาขอร้องฉันแบบนี้

ถึงจ้าวอู่เจียงจะแต่งเข้าตระกูล ก็ไม่ใช่ตัวเลือกที่ดี

เขาเป็นคนดื้อรั้นเกินไป ตระกูลสุ่ยต้องการลูกเขยที่ว่านอนสอนง่าย หรือไม่ก็คนที่จะนำคุณค่ามหาศาลมาให้ ไม่ใช่คนที่จะมาก่อเรื่องวุ่นวาย

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเป็นพันธมิตรภายนอก และเคยช่วยเหลือตระกูลสุ่ยมาก่อน เขาจะเป็นหรือตาย ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเราเลย

ติดต่อไม่ได้ก็ไม่จำเป็นต้องติดต่อแล้ว เขาไม่มีวิธีติดต่อพิเศษกับตระกูลสุ่ยในสภาพพายุทรายประหลาดแบบนี้ แค่วิธีติดต่อธรรมดา ยากที่จะติดต่อถึงเขาได้

ดูแลคนในครอบครัวให้ดีก่อนเถอะ”

สุ่ยตงอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง พยายามติดต่อจ้าวอู่เจียงอีกครั้ง แต่เมื่อยังไม่ได้รับการตอบรับ เขาก็ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มขมขื่น

————

‘เพียะ!’

จ้าวอู่เจียงตบบนใบหน้าของศัตรูที่วิ่งมาล้อมโจมตีเขาคนหนึ่ง กระชากร่างอย่างรุนแรง แล้วหักคอของคนผู้นั้นทันที จากนั้นก็ตบร่างของเขาจมลงไปในทะเลทราย

เขาดึงมือที่เปื้อนเลือดออกจากเนื้อหนังของศัตรู เหลือบมองศัตรูอีกคนที่อยู่ในตำแหน่งหนึ่งนาฬิกา ในชั่วขณะถัดมา ร่างของเขาก็หายวับไป เลือนหายเข้าไปในทะเลทราย

เมื่อเขาใช้กลยุทธ์ล่อเหยื่อ โดยใช้แท็บเล็ตของนักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทานเป็นเครื่องล่อให้คนพวกนี้เข้ามาใกล้ การสังหารก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว

คนที่เขาบิดคอจนตาย คือคนแรกที่รีบมาช่วยนักรบทีเร็กซ์ไร้เทียมทาน ก็คือศัตรูที่มาล้อมสังหารเขานั่นเอง

พวกนั้นอยากฆ่าเขาขนาดไหนกัน? ถึงได้มาเร็วขนาดนี้?

‘ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!’ ศัตรูที่อยู่ในตำแหน่งหนึ่งนาฬิกาของจ้าวอู่เจียงเป็นผู้วิวัฒนาการระดับแปด และยังเป็นผู้ใช้กลไกอีกด้วย

เมื่อเห็นจ้าวอู่เจียงหายตัวไป คนผู้นั้นก็ถอยหลังกระโดดอย่างรวดเร็ว แขนกลของเขาเผยให้เห็นลำกระบอกปืนที่มีเปลวไฟสีฟ้าพวยพุ่ง กระสุนปืนกวาดยิงไปรอบ ๆ ทั้งในอากาศและพื้นดิน ทำให้ฝุ่นและทรายฟุ้งกระจายมากขึ้น

เขาหัวเราะเยาะเบา ๆ แขนกลอีกข้างหนึ่งพุ่งทะลุเสื้อที่หลังออกมาทันที บนแขนกลมีใบมีดที่หล่อด้วยทองคำเทพแทงพุ่งไปทางไหล่ขวาอย่างรวดเร็ว

พอดีกับตอนนั้น ร่างของจ้าวอู่เจียงก็ปรากฏขึ้นทางไหล่ขวา เหมือนกับจงใจพุ่งเข้าชนใบมีด ใบมีดแทงทะลุฝ่ามือซ้ายที่เต็มไปด้วยปราณกระบี่ของจ้าวอู่เจียงก่อนเป็นอันดับแรก

“ฮึ!” เขาแค่นเสียงเย็นชา

“ผู้บำเพ็ญโบราณที่อ่อนแอ การเคลื่อนไหวของนายช้าเกินไป จุดอ่อนก็มากเกินไป!”

ชิปในสมองของเขาทำงานด้วยความเร็วสูงเมื่อครู่ คำนวณเส้นทางที่เป็นไปได้ทั้งหมดของจ้าวอู่เจียง ถึงแม้จ้าวอู่เจียงจะซ่อนร่างไว้ ก็ไม่มีประโยชน์อะไร