ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1831 สองพยากรณ์ สิบแปด สามสิบสาม

บทที่ 1831 สองพยากรณ์ สิบแปด สามสิบสาม

ในห้วงอวกาศ เครื่องมือขนาดมหึมาต่าง ๆ ลอยเคว้งคว้างอยู่ ทั้งเงียบสงัดและน่าพิศวง

ข้างไก่ตายตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่มากราวกับนกเฟิ่งหวงมีลูกทรงกลมขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลลอยอยู่

บนลูกกลมนั้นมีกระดิ่งฝังอยู่ จ้าวอู่เจียงยืนนิ่งอยู่บนกระดิ่ง มองสำรวจห้วงอวกาศแห่งนี้

ภายในเตาหลอมที่อยู่ไม่ไกล น่าจะมีการต่อสู้เกิดขึ้นแล้ว

หลังจากสุ่ยตงจากไป หมี่รื่อกับเฉาถงถงเตรียมจะเอาเปลวไฟที่อยู่ในฝ่ามือรูปปั้นออกมา มีคนไม่น้อยที่พบเห็นความลึกลับผิดปกติของเปลวไฟ จึงพากันล้อมเข้ามา

จ้าวอู่เจียงที่ไม่คิดจะยุ่งกับเรื่องนี้ ก่อนจะจากไปได้ยินหมี่รื่อบ่นด่า ดูเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับคนบางกลุ่ม ไม่อยากให้คนนอกเข้าใกล้

เจี่ยงเสี่ยวหาวยืนอยู่บนลูกทรงกลม เนื่องจากลูกกลมมีขนาดใหญ่มาก เขาจึงอยู่ห่างจากจ้าวอู่เจียงที่ยืนอยู่บนกระดิ่งพอสมควร เขามองสำรวจรอบด้าน เตรียมคอยคุ้มกันจ้าวอู่เจียง

เขารู้ว่าที่จ้าวอู่เจียงออกมาจากในเตาหลอมโดยไม่ไปแย่งชิงเปลวไฟ คงต้องการรักษากระแสพลังที่บาดเจ็บภายในร่างกายให้หายดี เพื่อรับมือกับเหตุการณ์ผันผวนที่อาจเกิดขึ้นต่อไปได้ดีขึ้น

“พี่หาว มีอะไรก็พูดมาเถอะ ตรงนี้มีแค่เราสองคน” จ้าวอู่เจียงสังเกตเห็นหนังสือเล่มหนึ่งกำลังพลิกอยู่รอบ ๆ โต๊ะเขียนหนังสือที่อยู่ไม่ไกล น่าจะเป็นต่งอวี๋เกอ หนึ่งในทายาทของจู้หรงที่กำลังตรวจดูอยู่

“ผม…” เจี่ยงเสี่ยวหาวได้ยินจ้าวอู่เจียงพูดตรงประเด็น เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจอย่างที่สุด ดวงตาเป็นประกายมองไปที่จ้าวอู่เจียง

“ผมขอความช่วยเหลือจากคุณหน่อยได้ไหม พี่น้องอู่เจียง”

“ผมอยากขอร้องให้คุณช่วยรักษาแม่ของผมหลังจากการประลองยุทธ์พันดาราจบลง”

จ้าวอู่เจียงนึกถึงน้ำยาลึกลับที่เกือบจะเอาชีวิตเขาไป จึงถามว่า “ทำไมต้องเป็นผมด้วย?”

“เทคโนโลยีในอาณาเขตพันดาราพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว ตามหลักแล้วคุณควรจะไปหาหมอผู้เชี่ยวชาญมารักษาแม่ของคุณนะ”

“แม่ของผมกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไปแล้ว พลังชีวิตในร่างกายถูกปิดกั้น แม้แต่เทคโนโลยีในปัจจุบันก็ยังช่วยอะไรไม่ได้” เจี่ยงเสี่ยวหาวพูดด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ผมก็ไม่มีเงินพอที่จะให้แม่ฟื้นคืนชีพด้วยวิธีการผ่าตัดทางกลไก ร่างกายของเธอกำลัง… เหี่ยวเฉาลงเรื่อย ๆ…”

“เกิดจากอะไร?” จ้าวอู่เจียงถาม “ยาของแอสคลีเพียสหรือ?”

“ใช่!” เจี่ยงเสี่ยวหาวพยักหน้า ดวงตาใต้ผมสีทองยุ่งเหยิงสั่นระริก “ฤทธิ์ยาเหมือนกันแทบจะทุกอย่าง เป็นไปได้ว่ายาที่คุณเจอเป็นรุ่นใหม่ล่าสุดที่พัฒนาต่อยอดมา”

“ดังนั้นตอนนั้นคุณถึงได้มีเลือดไหลทั่วร่าง ส่วนแม่ของผมถูกปิดกั้นพลังชีวิต ทำให้ไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้”

“ในเมื่อคุณสามารถต้านทานยาชนิดนี้ได้ คุณต้องมีวิธีช่วยแม่ของผมได้แน่ ๆ!”

“ได้ไหมครับ? ช่วยผมหลังจากการประลองยุทธ์จบลง”

“ผม…”

“ค่าตอบแทนที่คุณต้องการ หรือเงื่อนไขอะไรก็ได้ ขอแค่คุณช่วยรักษาแม่ของผมไว้…”

“ได้ไหมครับ?”

“ใครบอกคุณมา!” จ้าวอู่เจียงไม่ได้รับปาก แต่ถามต่อถึงจุดที่สงสัย

“ใครบอกให้คุณมาหาผม?”

“หมอแก่คนหนึ่ง เป็นหมอผู้เชี่ยวชาญการแพทย์แผนตะวันออก…” เจี่ยงเสี่ยวหาวแกะผ้าพันแผลที่มือออก แล้วหยิบเหรียญทองแดงเปื้อนเลือดโยนไปให้จ้าวอู่เจียง

“โรงพยาบาลประชาชนที่สี่ ดาวเทียนซื่อ สาขาเมืองซวิ่นเฟิง แม่ของผมนอนอยู่ที่นั่น

หมอแก่คนนั้นชื่อ เฟิงฉางอี้”

จ้าวอู่เจียงรับเหรียญทองแดงมา ตอนนี้เหรียญร้อนผ่าว เขามองดูยันต์แปดทิศบนเหรียญ ทิศตะวันออกเฉียงใต้อยู่ด้านล่าง ทิศตะวันออกเฉียงเหนืออยู่ด้านบน

“สิบแปด?” เขาเห็นลักษณะของขีดพยากรณ์ จึงขมวดคิ้ว

“ลักษณะในขีดพยากรณ์เหมือนการโม่แป้ง ถ้าตามทางก็เป็นมงคล ถ้าทวนทางก็เป็นหายนะ ในใจมีประโยชน์แต่ช้าไป ทุกเรื่องผิดพลาดเพราะความเร่งรีบ?”

ใต้หล้าสงบสุขมานานจนเกิดความเสื่อม? ต้องปฏิรูปและจัดการเพื่อช่วยให้พ้นภัย? จ้าวอู่เจียงพลิกเหรียญดูลักษณะขีดพยากรณ์อีกด้าน ทิศตะวันออกเฉียงเหนืออยู่ด้านล่าง ทิศเหนืออยู่ด้านบน

“สามสิบสาม เทียนซานหลบหนี?”

“หยินขยาย หยางเสื่อม คนต่ำต้อย ได้กระแสพลังคนสูงศักดิ์ถอยหลบ ผู้ฉลาดรักษาตัว รอจังหวะช่วยใต้หล้า?”

ทั้งสองคำพยากรณ์ดูเหมือนจะบ่งบอกว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้น… จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วแน่น อันหนึ่งบอกให้เขาปฏิรูปปรับปรุง อีกอันบอกให้เขารักษาตัวรอดไว้ก่อน? แต่สุดท้ายก็เพื่อช่วยโลกพ้นภัยพิบัติ?

เขาต้องเผชิญกับอะไรกันแน่?

หรือพูดอีกอย่างคือ เหรียญทองแดงนี้ต้องการให้ใครทำอะไร?

ในเมื่อให้เจี่ยงเสี่ยวหาวมาตามหาเขา… นี่จะเป็นการชี้นำสำหรับจ้าวอู่เจียงจริง ๆ หรือ?

เมืองซวิ่นเฟิง? เซวียนหยวนซวิ่นที่อยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชนั่นก็มาจากเมืองซวิ่นเฟิง ทั้งสองเรื่องจะเกี่ยวข้องกันหรือไม่?

จ้าวอู่เจียงขยำเหรียญทองแดงพลางครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ แล้วตอบเจี่ยงเสี่ยวหาว

“หลังการประลองยุทธ์พันดาราจบลง ถ้าผมไม่ติดเรื่องร้ายแรงจนหนีไม่พ้น ผมจะไปที่โรงพยาบาลที่คุณบอก ไปดูอาการแม่ของคุณ

ผมจะพยายามอย่างเต็มที่”

เมื่อเจี่ยงเสี่ยวหาวได้รับคำตอบจากจ้าวอู่เจียง ดวงตาเขาเอ่อคลอด้วยน้ำตา เขายกมือทั้งสองประสานกันค้อมตัวคำนับอย่างลึก

“ขอบคุณพี่น้องอู่เจียงมาก!

ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ผมเจี่ยงเสี่ยวหาวขอยึดคุณเป็นผู้นำ จะทำตามคำสั่งของคุณทุกอย่าง และปกป้องความปลอดภัยของคุณ”

เมื่อได้ยินคำพูดจริงใจที่คุ้นหูนี้ จ้าวอู่เจียงนึกถึงเพื่อนเก่าผู้หนึ่งที่ขายกระบี่เพื่อฝังศพมารดา เขายิ้มอย่างรู้สึกตื้นตันใจ และให้คำตอบที่แตกต่างจากครั้งก่อน

“ไม่ต้องฟังคำสั่งจากผม ไม่ต้องปกป้องผมให้ปลอดภัยเลย ตอนนี้คุณดูแลตัวเองให้ดีพอแล้ว

ถ้าทุกอย่างราบรื่นเป็นไปด้วยดี ต่อไปก็ดูแลแม่ของคุณให้ดี ๆ”