ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1842 จุดกำเนิดและจุดหมาย

บทที่ 1842 จุดกำเนิดและจุดหมาย

จ้าวอู่เจียงลอยอยู่หน้าหนังสือเล่มหนึ่ง

หนังสือเล่มนี้ เขาเคยสังเกตเห็นว่าต่งอวี๋เกอเคยหยุดอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน

ปกหนังสือดูธรรมดามาก เมื่อสังเกตใกล้ ๆ ลายเส้นบนกระดาษปกเหมือนกับผิวหินที่เรียบลื่น

เขาใช้พลังวิชาเปิดหน้าแรก

ตัวอักษรขนาดใหญ่ที่เขียนด้วยหมึกดำเข้มปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาราวกับบ้านสีดำหลายหลัง ภายในบ้านเหล่านั้นดูเหมือนจะซ่อนสมบัติล้ำค่าเอาไว้ แต่เขายังไม่สามารถเข้าถึงได้ในตอนนี้

เขาเหมือนมดตัวหนึ่งที่บินไปมาระหว่างตัวอักษรขนาดใหญ่เหล่านั้น และเริ่มอ่านเนื้อหาในหน้านี้

ขณะที่อ่านไปเรื่อย ๆ จิตใจของเขาก็เริ่มสั่นสะเทือน หน้านี้เขียนถึงเรื่องกำเนิดของจักรวาลและเรื่องราวของหนึ่งภัยพิบัติ

จักรวาลกำเนิดมาจากที่ใด? หนังสือไม่ได้อธิบายโดยละเอียด เพียงแต่บอกว่าหลังจากจักรวาลเริ่มก่อตัว พื้นที่ในอวกาศก็ค่อย ๆ ขยายกว้างไร้ขอบเขต และมีสิ่งมีชีวิตกลุ่มแรกถือกำเนิดขึ้น ซึ่งผู้เขียนเรียกสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ว่าเทพปฐมกาล

เทพปฐมกาลเหล่านี้ประกอบด้วยมังกรเขียว เฟิ่ง และมนุษย์ เป็นต้น

นั่นหมายความว่า มนุษย์เป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตกลุ่มแรกที่เกิดขึ้นหลังจากจักรวาลก่อตัว และเป็นหนึ่งในเทพปฐมกาลกลุ่มแรก

สิ่งมีชีวิตกลุ่มนี้ไม่ได้มีเพียงแค่สิ่งมีชีวิตที่มีคาร์บอนเป็นองค์ประกอบเท่านั้น แต่ยังมีสิ่งมีชีวิตที่มีซิลิคอนเป็นองค์ประกอบด้วย เพียงแต่มีรูปแบบการดำรงอยู่ที่แปลกประหลาดมาก

เมื่อจ้าวอู่เจียงอ่านมาถึงตรงนี้ เขามีความสงสัยมากมาย ในเมื่อมนุษย์เป็นเทพปฐมกาล ทำไมภายหลังถึงได้อ่อนแอนัก?

เมื่อมีมังกรเขียวและเฟิ่ง แล้วทำไมคนรุ่นหลังถึงไม่มีใครเล่าขานเรื่องราว?

เมื่อมีเทพซิลิคอน ทำไมโลกถึงไม่มีร่องรอยหลงเหลืออยู่เลย?

เขาอ่านอย่างใจเย็น ท่องไปตามตัวอักษรทีละบรรทัด ค้นหาคำตอบ

ในที่สุด เขาก็พบคำตอบในตอนท้าย

ในช่วงท้ายของหนึ่งภัยพิบัติจักรวาลเข้าสู่ความวุ่นวายไร้ระเบียบ เทพซิลิคอนและสิ่งมีชีวิตซิลิคอนที่ใกล้เคียงกับเทพที่เพิ่งกำเนิดขึ้น ถูกพลังลึกลับทำลายจนสิ้นซากในชั่วข้ามคืน

เช่นเดียวกับมังกรเขียวและเฟิ่งที่ถูกทำลายเช่นกัน แต่ยังมีบางส่วนที่รอดชีวิต

ในยุคหนึ่งภัยพิบัติเทพดั้งเดิมล้มตายมากมาย มีเพียงทายาทของเทพดั้งเดิมบางส่วนและเทพดั้งเดิมเพียงไม่กี่องค์ที่มีชีวิตรอดจนถึงยุคสองภัยพิบัติ

ในช่วงกลางของยุคสองภัยพิบัติเทพดั้งเดิมที่เหลือรอดของมนุษย์ได้ตัดสินใจครั้งใหญ่ – สละสถานะความเป็นเทพ!

นับจากนั้น มนุษย์ก็ก้าวเดินบนเส้นทางใหม่ที่เรียกว่า การเติมเต็มความบกพร่อง

ในช่วงแรกของการเดินบนเส้นทางนี้ ท่ามกลางจักรวาลที่มีเผ่าพันธุ์มากมาย มนุษย์ถูกรังแกอย่างทารุณ บันทึกประวัติศาสตร์เรียกมันว่าภัยพิบัติแห่งเผ่าพันธุ์ แต่ในที่สุดมนุษย์ก็ได้เกิดใหม่จากการอาบเลือด

ในเหตุการณ์นี้ นอกจากความพยายามของมนุษย์เองแล้ว ปัจจัยสำคัญคือการที่มีเทพที่ยังไม่ได้สละสถานะคอยปกป้องมนุษย์ ทำให้มั่นใจว่ามนุษย์จะไม่ถูกเผ่าพันธุ์อื่นกลืนกินจนสิ้นบนเส้นทางแห่งเลือดนี้

ในช่วงปลายของยุคสองภัยพิบัติได้เกิดอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ในหมู่มนุษย์ ผู้รวบรวมบุปผาสามดอกและลมปราณห้าสาย จนก่อเกิดเป็นผลแห่งมรรคาบุคคล ผู้นี้มีนามว่าจางมู่โจว

ภายหลังจางมู่โจวได้ผ่านพ้นสองภัยพิบัติไปได้

จ้าวอู่เจียงสูดหายใจลึก จางมู่โจวน่าจะเป็นคนที่ใช้นามสกุลจางสินะ?

จางมู่โจวเป็นคนที่ผ่านสองภัยพิบัติ ถ้าเป็นเช่นนั้น จนถึงตอนนี้ก็คงผ่านเวลามาถึงเจ็ดภัยพิบัติแล้วสินะ?

แล้วต่อจากนั้นเกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมีแค่ไม่กี่ประโยคที่เล่าว่าจางมู่โจวผ่านสองภัยพิบัติมาได้ แล้วเขาผ่านมันมาได้ยังไง? เจออะไรมาบ้าง?

ทำไมในตำราถึงไม่ได้บันทึกเอาไว้?

จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วแน่น พลางพลิกหน้าต่อไปอีกครั้ง

หน้าที่สองไม่ได้เล่าเรื่องของจางมู่โจวต่อ แต่เนื้อหาเกือบทั้งหมดพูดถึงเส้นทางการเติมเต็มความบกพร่อง

พูดให้ชัดเจนก็คือ เป็นการคาดเดาของผู้เขียนตำราโบราณเล่มนี้เกี่ยวกับเส้นทางการเติมเต็มความบกพร่อง

คนผู้นี้คาดเดาว่า สิ่งที่เรียกว่าเส้นทางการเติมเต็มความบกพร่องนั้น ไม่ได้มีแค่มนุษย์ที่ฝึกฝน แต่เผ่าพันธุ์อื่น ๆ ก็ฝึกฝนด้วย และยังได้แสดงหลักฐานต่าง ๆ เอาไว้

เช่น ทำไมปีศาจถึงต้องแปลงร่างเป็นมนุษย์? ทำไมมนุษย์ถึงเหมาะกับการฝึกฝนมากกว่าเผ่าพันธุ์ปีศาจอื่น ๆ?

ในการคาดเดาของผู้เขียนเหล่านี้ มีมุมมองหนึ่งที่ทำให้จ้าวอู่เจียงสนใจมาก ในตำราบอกว่า ความจริงของเส้นทางการเติมเต็มความบกพร่องก็คือ การกลืนกินสสารพิเศษที่อยู่ในร่างกายของผู้อื่น

สสารพิเศษนี้คืออะไร? อาจจะเป็นแก่นกำเนิดก็ได้!

แล้วแก่นกำเนิดคืออะไร? คือของขวัญที่จักรวาลมอบให้แก่เทพเจ้าที่ถือกำเนิดมาพร้อมกับการเริ่มต้นของจักรวาลนั่นเอง

ของขวัญชิ้นนี้ค่อย ๆ จางหายไปตามกาลเวลา เมื่อเหล่าเทพมีทายาทสืบทอด มันก็ค่อย ๆ เจือจางลงทีละน้อย จนกระทั่งสูญสลายไปจนหมดสิ้น

ของขวัญชิ้นนี้อาจเรียกง่าย ๆ ว่าพลังสายเลือด แต่ก็มีความแตกต่างอย่างมาก

แม้ว่าการคาดเดานี้จะเป็นความจริง แต่จนถึงวันนี้ที่เป็นเจ็ดภัยพิบัติ หนทางในการเติมเต็มก็ตัดขาดไปเกือบสิ้นแล้ว เพราะไม่มีทางที่จะรวบรวมสิ่งมีชีวิตที่มี ‘ของขวัญ’ เหล่านั้นได้ครบ

สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นล้วนสูญสิ้นไปในห้วงเวลาที่ผ่านมา

และบรรพบุรุษของมนุษย์น่าจะเคยทำ ‘สมุดรหัส’ เอาไว้เป็นการเฉพาะ ซึ่งบันทึกว่าสิ่งมีชีวิตใดบ้างที่มี ‘ของขวัญ’

น่าเสียดายที่ ‘สมุดรหัส’ ก็หายสาบสูญไปตามกาลเวลา เว้นแต่จะมีคนที่สามารถกลืนกินสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในจักรวาล จึงจะมีโอกาสรวบรวมสิ่งที่จำเป็นสำหรับการเติมเต็มได้ครบ หรือไม่ก็ต้องมีคนที่โชคดีเหลือเกิน ที่ทุกครั้งที่กลืนกินจะได้รับ ‘ของขวัญ’ พอดี

ต้องครบเก้าครั้งเท่านั้น จึงจะเดินทางบนเส้นทางแห่งการเติมเต็มได้อย่างสมบูรณ์

นี่ก็คือต้นเหตุว่าทำไมในยุคหลังถึงไม่มีผู้แข็งแกร่งอย่างจางมู่โจวอีก

เพราะว่า หนทาง ได้ขาดสะบั้นไปเกือบหมดแล้ว