ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1846 ทำไมต้องฆ่าเธอให้ได้?

บทที่ 1846 ทำไมต้องฆ่าเธอให้ได้?

เม็ดฝนใหญ่โตได้เปียกเสื้อคลุมยาวสีดำทองของเอลิซาจนชุ่มไปหมดแล้ว

บนเสื้อคลุมยาวสีดำทองของเธอ ผ้าคลุมศีรษะของนักบวชหญิงถูกฉีกขาดไปแล้ว ตรงที่ขาดเธอสามารถมองเห็นร่องรอยการกัดของสิ่งมีชีวิตไม่ทราบชนิด รวมถึงรูเล็ก ๆ มากมายที่ถูกแสงเผาทะลุ

ผมดำที่ยาวสยายราวน้ำตกถูกเธอมัดรวบด้วยตะปูวิญญาณสีดำ บนแขนทั้งสองที่ขาวเนียนมีอักษรจารึกสีดำทึบที่ซับซ้อนมากมาย

บนท้องฟ้าในกลุ่มเมฆดำที่ทับถมกันมีแสงสายฟ้ารูปดั่งมังกรแลบวาบ เมื่อแสงสายฟ้าสว่างวาบ แม้จะมีกิ่งไม้โบราณและใบไม้กั้นอยู่หลายชั้น แสงก็ยังสะท้อนให้แก้มของเธอสว่างไสว ดูขาวเนียนน่าหลงใหลยิ่งขึ้น

น้ำฝนไหลผ่านแก้มของเธอ รวมตัวกันที่คางอันงดงามแล้วหยดลงสู่พื้นดินเหลืองเปียกลื่น

เธอไขว้แขนทั้งสอง หน้าเธอปรากฏลวดลายดาวหกแฉกแสงสีดำ

‘หวิว!‘ ลมหายใจที่ศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์พุ่งมาในชั่วพริบตาที่เอลิซาสร้างการป้องกันขึ้นมา

“เอลิซา เธอทรยศต่อแสงสว่างและฝึกคัมภีร์ของปีศาจจริง ๆ” มหานักบวชที่ถือคทาทองคำโบกคทาอีกครั้ง พลังแห่งแสงสว่างโจมตีเอลิซาอย่างต่อเนื่อง

การป้องกันดาวหกแฉกของเอลิซากันไว้ได้ไม่ค่อยหมด เธอแสดงสีหน้าเย็นชา นิ่งเงียบไม่พูด มือทั้งสองปั้นมือเป็นสัญลักษณ์อย่างต่อเนื่อง ในใจท่องคาถาอย่างเงียบ ๆ

เสื้อคลุมของมหานักบวชก็ถูกน้ำฝนเปียกชุ่มเช่นกัน ติดแนบกับรูปร่างที่อวบอิ่มกระชับ

มหานักบวชไม่ใช่ผู้ชาย แต่เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ได้ยินว่าเมื่อหลายปีก่อนก็เป็นนักบวชหญิงเช่นกัน เพียงแต่การแย่งชิงตำแหน่งธิดาเทพไม่ประสบความสำเร็จ จึงได้เป็นมหานักบวชแทน

ในภัยอันตรายที่รายล้อม ในพุ่มไม้แคบ ๆ ที่เช่นกันถูกน้ำฝนเปียกจนเผยรูปร่างอันงดงาม ยังมีนักบวชหญิงลิลิธข้างกายของมหานักบวชอีกด้วย

ใบหน้าส่วนใหญ่ของลิลิธถูกปิดบังด้วยผ้าคลุมหัวของนักบวชหญิงศักดิ์สิทธิ์ จนมองไม่เห็นสีหน้าชัดเจน มองเห็นได้เพียงเขี้ยวแหลมสองซี้ที่ปรากฏให้เห็นเป็นครั้งคราวระหว่างริมฝีปากอันชุ่มชื้น

ภายนอก ลิลิธกำลังไล่ล่าเอลิซา แต่แท้จริงแล้วเธออยากช่วยเอลิซาหลบหนีออกไปมาก เพราะเธอต้องการเอลิซาและจ้าวอู่เจียงที่หายไปไม่รู้อยู่ที่ไหนมาช่วยเธอหลบหนีเช่นกัน!

แต่ตอนนี้เธอยังหาโอกาสที่จะปล่อยเอลิซาไปไม่ได้ พลังของมหานักบวชอยู่ในระดับเดียวกับเธอ แต่มหานักบวชมีคทาทองคำที่เทพเจ้าแห่งแสงสว่างประทานให้ พลังที่สามารถใช้ได้ในตอนนี้น่าจะเหนือกว่าเธอกับเอลิซารวมกัน

ก่อนที่จะมั่นใจอย่างเต็มที่ เธอจะไม่เปิดเผยตัวเองอย่างสะเพร่าเพื่อทรยศต่อศาสนจักรแห่งแสงสว่าง

เธอทำได้เพียงพยายามถ่วงเวลาให้เอลิซามากที่สุดโดยไม่เปิดเผยตัวเอง หวังว่าพื้นที่พิเศษที่สามารถกัดกร่อนพลังและชีวิตนี้จะช่วยให้มหานักบวชใช้พลังหมดไปเร็วขึ้น

หรือไม่ก็หวังว่าพวกกิ้งก่าประหลาดที่โจมตีพวกเธอทั้งสามคนก่อนหน้านี้จะปรากฏตัวอีกครั้ง สร้างความวุ่นวายที่ใหญ่กว่า ช่วยให้เอลิซามีโอกาส

ดวงตาสีแดงของเธอแวววาว

“ท่านมหานักบวช เอลิซาจงรักภักดีต่อศาสนจักรมาตลอด ฉันยังคิดไม่ออกว่าทำไมจึงต้องฆ่าเธอ?”

“ลิลิธ เธอได้ฝ่าฝืนพระประสงค์ของพระเจ้าหลายครั้งติดต่อกันแล้ว ไม่ยอมร่วมมือกับฉันโจมตีเอลิซา ไม่อย่างนั้นเอลิซาคงถูกปราบแล้ว” ใบหน้าของมหานักบวชประณีตงดงาม แม้จะอายุมากแล้วก็ยังสวยงามมาก ยังคงมีเสน่ห์

เพียงแต่แม้ใบหน้าและรูปร่างจะดูแลรักษาไว้ดี เสียงกลับแหบพร่าและชั่วร้ายเป็นพิเศษ เหมือนอีกาบ้าคลั่งพึมพำ

“เธอก็ต้องการทรยศต่อแสงสว่างด้วยใช่ไหม?”

เสียงฝนตกลงบนพื้นดินโคลน ลิลิธพูดเสียงต่ำ

“ท่านมหานักบวชเข้าใจผิดแล้ว ฉันแค่กำลังคิดว่าแสงสว่างนั้นเมตตาใจดี รักและปกป้องสาวก แต่เดี๋ยวนี้กลับต้องการฆ่าเอลิซาที่จงรักภักดีต่อศาสนจักรอย่างเต็มที่ อาจจะมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง”

“เมื่อเธอถามด้วยความจริงใจหลายครั้งแล้ว ฉันก็จะใจดีบอกเธอ” มหานักบวชโบกคทาทองคำ สามลำแสงสร้างกรงแสงสว่าง จองจำเอลิซาอีกครั้ง

รอยสลักบนแขนขาวของเอลิซาหนาแน่นขึ้น ร้องดุด่าเบา ๆ รับกระแสพลังไว้ แขนทั้งสองสั่นสะท้าน สีหน้ายิ่งเย็นชายิ่งขึ้น

มหานักบวชหัวเราะเยาะ

“เอลิซามีความเกี่ยวข้องไม่น้อยกับปีศาจนอกรีตจ้าวอู่เจียง นี่คือเหตุผลที่เธอต้องตาย!

ไม่ว่าทั้งสองจะมีความสัมพันธ์อะไรหรือความเกลียดชัง พระเจ้าไม่สนใจ!

แม้จะฆ่าผิด ก็จะไม่ปล่อยให้รอด!”

แววตาลิลิธส่องประกาย น้ำฝนไหลตามผมขาวของเธอ มือบอบบางของเธอกำแน่น ตอนนี้เอลิซากำลังหมดแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ หากเป็นอย่างนี้ต่อไป เธอจะต้องละทิ้งเอลิซาชั่วคราวจริงหรือ?

หรือเธอจะเสี่ยงครั้งนี้ ไม่ซ่อนความคิดของตัวเองอีกต่อไป สร้างโอกาสให้เอลิซาหนี?

หากเป็นเช่นนั้น ถ้าหนีรอดได้ก็ยังดี แต่ถ้าหนีไม่รอด ต่อไปที่จะต้องเผชิญกับการไล่ล่าไม่รู้จบก็คือตัวเธอเอง

เอลิซาหายใจหอบ เธอมองไปรอบ ๆ ร่องรอยแสงสว่าง บริเวณที่ลำแสงเหล่านี้ยิงผ่านไปดูเหมือนจะกลายเป็นดินแดนต้องห้าม ไม่ให้เธอเหยียบย่าง

เธอไม่มีทางถอยหลัง ไม่มีทางก้าวไปข้างหน้า

ได้ยินมหานักบวชพูดความจริงของการไล่ล่า เธอยิ้มเยาะ

เธอรู้จักจ้าวอู่เจียงเพราะการไล่ล่าจ้าวอู่เจียง แล้วก็ถูกไล่ล่าเพราะรู้จักจ้าวอู่เจียง ราวกับว่าเทพเจ้าผู้สูงส่งที่สถิตอยู่ในสวรรค์กำลังเล่นตลกกับเธออย่างใหญ่หลวง