ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1858 วิญญาณชั่วร้ายตามติด

บทที่ 1858 วิญญาณชั่วร้ายตามติด

ท้องฟ้ามืดมิดลงเรื่อย ๆ ฝนโปรยปรายเบา ๆ

“ฝนกำลังจะหยุดแล้ว ตอนนี้นายถักทออะไรพวกนี้ไม่ช้าเกินไปหรือ?” ลิลิธผมขาวเต็มหัวของเธอก็ถูกเธอมัดไว้อย่างไม่เอาใจใส่ คลุมไว้ด้านหน้าซ้าย มีกลิ่นอายเฉพาะตัวแบบเกียจคร้าน เธอพูดพลางเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้

จ้าวอู่เจียงมือเท้าคล่องแคล่ว เสื้อคลุมกันฝนหนึ่งชิ้นก่อตัวขึ้นในมือของเขาแล้ว เขายื่นเสื้อคลุมกันฝนและหมวกกุยเล้ยที่ถักทอเสร็จแล้วตั้งแต่ก่อนหน้านี้ให้กับเอลิซาข้างกาย

“ของเธอ”

“ขอบคุณ” เอลิซาเม้มริมฝีปากแดงของเธอ รับหมวกกุยเล้ยและเสื้อคลุมกันฝน พูดเบา ๆ สายตามักจะหลบลงเบา ๆ ไม่มองไปที่ใบหน้าของจ้าวอู่เจียง

รอจนจ้าวอู่เจียงหันข้างอีกครั้ง เธอถึงได้ยกสายตาขึ้น จ้องมองใบหน้าของจ้าวอู่เจียงอย่างเงียบ ๆ

“ของฉันล่ะ? ทำไมนายไม่ตอบคำถามฉัน?” ลิลิธไม่ถือตัวเป็นคนนอกเลยแล้ว เข้าไปแนบชิดกับจ้าวอู่เจียงโดยตรง กระจายกลิ่นหอมอ่อน ๆ

“เตรียมเอาไว้ก่อน” จ้าวอู่เจียงหยิบหญ้าที่สานไว้ก่อนหน้านี้ เริ่มถักทอเสื้อคลุมกันฝนและหมวกกุยเล้ยชุดใหม่ เขาพูดอย่างจริงจัง

“แม้ฝนจะเล็กลงแล้ว แต่ดูสีฟ้า มันย่อมจะใหญ่ขึ้นอีกแน่นอน

เธออย่าแนบชิดขนาดนี้ มันจะมีผลต่อความเร็วในการถักทอของฉัน”

“ก็แค่เสื้อคลุมกันฝนธรรมดาชิ้นหนึ่ง” ลิลิธม่านตาแดงแวววาว

“มันเสียเวลาเกินไป ไม่เห็นจะดีเท่ากับทำอะไรที่มีความหมาย…เช่น…แสงสว่างในร่างกายของฉัน…”

“วิกฤติยังไม่ได้รับการแก้ไขอย่างสมบูรณ์” จ้าวอู่เจียงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เธอก็ช่วยจัดการด้วย น้ำฝนมีแรงกัดกร่อนในระดับหนึ่ง แต่ต้นหญ้าและต้นไม้พวกนี้กลับไม่เป็นไร หากนำมันมาสานเป็นเครื่องกันฝน ผลลัพธ์น่าจะไม่เลวทีเดียว”

“ได้” ลิลิธก็พยายามสานขึ้นมาเช่นกัน เธอยังไม่ลืมที่จะย้ำเตือนอีกครั้งว่า

“อย่าลืมว่าเมื่อทุกอย่างเข้าที่แล้ว นายสัญญากับฉันไว้นะ”

จ้าวอู่เจียงเมื่อเผชิญกับ ‘ความปรารถนาดี’ ของลิลิธเขาเลือกที่จะไม่ตอบรับ มือของเขาไม่หยุดเคลื่อนไหว ยิ่งทำยิ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

เขาที่มักถูกวิกฤติจับจ้องอยู่เสมอ ได้เลี้ยงดูความรู้สึกที่แปลกประหลาดต่อวิกฤติมาช้านาน เขาดูเหมือนจะรู้สึกล่วงหน้าถึงบางสิ่ง

ไม่นานนัก เสื้อคลุมกันฝนใหม่ถูกสานเสร็จ เขาผลักเสื้อคลุมไปให้ลิลิธทันที และกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

“เดี๋ยวนี้! สวมมันแล้วพาเอลิซาไปให้พ้น!”

“อืม?” ลิลิธดวงตาสีแดงสั่นระริก สงสัยเล็กน้อย เธอมองดูสีหน้าที่จริงจังของจ้าวอู่เจียงและสบตากับเอลิซาที่อยู่อีกด้านหนึ่ง เธอหยิบเสื้อคลุมกันฝนและหมวกกันฝนที่เธอสานไปมากกว่าครึ่งแล้วลุกขึ้นทันที

เธอรู้ว่าจ้าวอู่เจียงต้องสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เธอยังไม่ได้เลื่อนขั้น กระแสพลังที่บาดเจ็บของเอลิซาก็ยังไม่หายสนิท หากเจออันตรายอะไร เธอกับเอลิซาจะกลายเป็นภาระของจ้าวอู่เจียงเท่านั้น

“แล้วนายล่ะ?” เอลิซาอดไม่ได้ที่จะถาม เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กังวลใจเรื่องจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงยังคงหมอบอยู่บนพื้น มือกำลังสานเสื้อคลุมกันฝนชิ้นที่สาม

“ไม่ต้องสนใจฉัน ไป หาที่ปลอดภัยสักแห่ง ฝนที่ตกลงมาและป่าทึบแห่งนี้จะช่วยซ่อนกลิ่นของพวกเธอได้มาก เสื้อกันฝนด้วยถูกฉันใช้เทคนิคของยันต์อาคมสานทอพลังเข้าไปแล้ว

ตราบใดที่พวกเธอไม่ตั้งใจเปิดเผยตัวเอง ในกรณีที่โชคไม่ร้ายนัก คงยากที่จะมีคนตามหาพวกเธอเจอ

พวกเธอใจเย็น ๆ รอให้มีคนหาทางออกของพื้นที่นี้เจอ บางทีพวกเธอก็อาจจะออกไปได้”

“นายระวังตัวด้วยนะ!” ลิลิธเริ่มสวมใส่เสื้อกันฝนแล้ว ดึงหมวกกันฝนครึ่งส่วนขึ้นมาสวมบนหัว เธอจูงมือเอลิซาขึ้นมา น้ำเสียงไม่เหมือนตอนที่คุยกับจ้าวอู่เจียงก่อนหน้านี้ที่ผ่อนคลาย แต่กลับกลายเป็นจริงจังและหนักแน่น

“อุ่นใจได้ ฉันจะช่วยดูแลเอลิซาให้นายเอง”

“นาย…นายระวังตัวด้วย” เอลิซาสวมใส่เสื้อกันฝนอยู่ จับจ้องด้านหลังของจ้าวอู่เจียงอย่างลึกซึ้ง จากนั้นจึงหันตัวกลับ เดินไปทีละก้าวแล้วหันกลับมามองสามครั้ง ในที่สุดก็เจาะเข้าไปในป่าทึบแห่งหนึ่ง

สองคนหายตัวไปไม่เห็น

จ้าวอู่เจียงไม่ได้หันกลับมามอง ท่าทางของมือเคลื่อนไหวเร็วจนตาแทบลายมาตั้งนานแล้ว หลังจากหายใจสิบครั้ง เสื้อกันฝนหนึ่งตัวก็ถูกสานทอเสร็จแล้ว

เสื้อกันฝนหมุนไปในมือของเขาแล้วคลุมมันบนตัว พร้อมกันนั้นเขาเริ่มสานหมวกกุยเล้ย

การรับรู้ของเขาแรงกล้ามากขึ้นเรื่อย ๆ นี่คือสัญชาตญาณพิเศษที่เขาฝึกฝนมาจากการเป็นทั้งนายพรานและเหยื่อมาหลายปีนัก

ตอนที่หมวกกุยเล้ยกำลังเป็นรูปร่างอย่างรวดเร็ว อีกาสีดำตัวหนึ่งบินพรวดมาจากที่ไกล ๆ ลงจอดบนพื้นโคลนตรงหน้าเพิงกันฝนชั่วคราวที่เขาหลบอยู่

จ้าวอู่เจียงแววตาคมกริบ เหลือบมองนกเรเวนสักครู่

ดวงตาสีดำสนิทของอีกามีแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นมนุษย์อย่างยิ่ง มันจ้องมาที่จ้าวอู่เจียง จากนั้นอีกาก็เอ่ยปากขึ้น

“ฮิฮิ จ้าวอู่เจียง นายถูกฉันเจอแล้วอีกครั้ง”

นี่คือเสียงของโลกิเต็มไปด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

ชั่วขณะถัดมา จะงอยปากสีดำของอีกาอ้าปากกว้าง พ่นเปลวไฟสีเขียวอมฟ้าก้อนหนึ่งออกมา พุ่งตรงเข้าหาจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงยกมือยิงยันต์อาคมออกไปหนึ่งแผ่น ชนกับเปลวไฟ ระเบิดกลายเป็นควันไฟกลุ่มใหญ่

มือของเขาหมุนหมวกกุยเล้ยพุ่งเข้าหาอีกา หมวกกุยเล้ยสวมอยู่บนหัวของเขา เขาดึงเชือกตามกระแสพลังชูฝ่ามือหนึ่งตบไปที่อีกา

อีกาหายตัวไปในทันที เหลือเพียงขนอีกาเล็กน้อยร่วงหล่น เสียงหัวเราะของโลกิก้องกังวานอยู่ในอากาศ

“รีบหาที่ซ่อนตัวเร็วเข้าจ้าวอู่เจียง ถ้าถูกพบจะตายแน่ ฮิฮิ”