ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1875 ไม่ต้องกังวลในยามชรา

บทที่ 1875 ไม่ต้องกังวลในยามชรา

จูกัดเสี่ยวไป๋กางขาเท้าบนเข่าอีกข้าง ค่อย ๆ ตกแต่งเล็บอย่างสบาย ๆ ผู้ชายนะ เล็บต้องไม่ยาวเกินไป ต้องมีมือที่สะอาดเรียบร้อย

เขาได้ยินคนจากสายธรรมะตะวันออกถามความเห็นของเขา จึงยิ้มเล็กน้อย

“ดีมากเลย ไม่ต้องกังวลว่าจะมีคนที่เอาชนะไม่ได้แล้วมาใช้กลุ่มใหญ่รังแกกลุ่มเล็ก มาแทรกแซงด้วยพลัง แล้วจะได้ฝึกฝนอะไรกัน

ไม่เห็นจะดีไปกว่ากลับบ้านไปเลี้ยงหมูสักหน่อย คุณว่าใช่ไหม ศาสนจักรแห่งแสงสว่าง”

ที่นั่งของสายธรรมะตะวันตก ตัวแทนของศาสนจักรแห่งแสงสว่างหน้าบึ้งตึง นิ่งเงียบไม่พูดจา หากเป็นผู้บริหารระดับสูงคนอื่นของสายธรรมะตะวันออกที่กล้าพูดแบบนี้ เขาคงโต้กลับไปนานแล้ว แต่บังเอิญเป็นเสี่ยวฮวาผู้มีตัวตนลึกลับคนนี้

เสี่ยวฮวาฟังดูเหมือนชื่อของเด็กสาวสุภาพอ่อนโยน แต่พลังแกร่งมาก อารมณ์ยิ่งประหลาดแปลกเหลือเกิน พูดก็พูด ทำก็ทำทันที ไม่สนใจเลยว่าที่นี่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขามเพียงใด

เมื่อได้ยินคำตอบของเสี่ยวฮวาที่แตกต่างจากที่พวกเขาคาดไว้ ผู้บริหารระดับสูงของสายธรรมะตะวันออกยิ้มอย่างอึดอัด แล้วยิ้มถามอีกครั้ง

“สหายเต๋าฮวา สถานการณ์จะอันตรายมาก เพื่อนของคุณอาจจะรับมือไหวในภายหลัง จนทำให้…”

“ไม่ต้องสนใจเขา เขาควรตายก็ตาย” จูกัดเสี่ยวไป๋โบกมือ ไม่ใส่ใจเลย

“แต่เฉพาะภายในกรอบกติกาเท่านั้น ใครที่ไม่มีเหตุผล อยากแทรกแซงจากภายนอก บังเอิญผมยังถนัดเรื่องกำปั้นเตะต่อยบ้าง”

ทุกคนเงียบกริบ เสี่ยวฮวาคนนี้ถนัดเรื่องกำปั้นเตะต่อยจริง ๆ แข็งแกร่งจนน่ากลัวเสียด้วย

“สหายเต๋าฮวา…” กลุ่มผู้บริหารระดับสูงของสำนักตะวันออกรู้เรื่องลับมากมาย รอบที่สองของการแข่งขันนี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นบนผิวเผินเลย

พวกเขาส่งสายตาให้จูกัดเสี่ยวไป๋ หวังให้จูกัดเสี่ยวไป๋ปฏิเสธข้อเสนอที่สำนักตะวันตกเสนอออกมาโดยตรง

มิฉะนั้นหากพึ่งแค่ฝ่ายตะวันออกเพียงอย่างเดียว ในสถานการณ์ที่มีสามฝ่ายแข่งขันกัน ยังกดสำนักตะวันตกกับสำนักเหนือที่เห็นลมพัดไหนเข้าข้างไหนที่รวมกำลังกันไม่อยู่ชั่วคราว

“ดูได้ แต่ทุกคนห้ามแทรกแซง” จูกัดเสี่ยวไป๋ยังคงยืนยันความเห็นเดิมของเขา เขารู้จุดประสงค์ของสำนักตะวันออก และรู้จุดประสงค์ของสำนักตะวันตกด้วย

ฝ่ายตะวันออกหวังให้ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม ส่วนฝ่ายตะวันตกก็หวังให้แผนการของตะวันออกล่มสลาย จึงไม่ยินดีให้ตะวันออกแทรกแซง

แต่เขาจูกัดเสี่ยวไป๋มีความคิดอื่น เขาไม่อยากให้จ้าวอู่เจียงทำงานให้คนอื่นเปล่า ๆ ในเรื่องนี้

หากสถานการณ์จริง ๆ มาถึงจุดที่ควบคุมไม่ได้ เขาจูกัดเสี่ยวไป๋จะบังคับแทรกแซงเข้าไป อย่างน้อยก็ต้องปกป้องจ้าวอู่เจียงไว้

ท้ายที่สุดแล้วเขาไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงเหตุผล ไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ เขาไม่สนใจว่าสามฝ่ายนี้จะประจานเขาอย่างไร

หากเป็นเช่นนั้นก็สู้กันเลย!

อย่างไรก็ตามเขาแก่แล้ว วันเวลาที่เหลืออยู่ไม่มากนัก กลับมาก็แค่ดูอดีตของตัวเองเท่านั้น

แก่จนไม่มีอะไรต้องกังวล ไม่มีกฎหมายใดกำกับได้

————

“เอลิซา ช่วยฉันกดมือของลิลิธไว้” จ้าวอู่เจียงใช้มือทั้งสองดึงขาอันเรียวงามของลิลิธออก ภาพอันเย้ายวนเปิดเผยออกมา ลิลิธดิ้นรนอย่างต่อเนื่อง ใช้มือตีที่จ้าวอู่เจียง

เอลิซายืนอยู่ข้าง ๆ มองอย่างตะลึง ดูเหมือนจะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

“อ๊ะ? ฉันเหรอ?”

จ้าวอู่เจียงจับขาทั้งสองของลิลิธไว้

“เธอไม่ใช่มาขอให้ฉันช่วยเหลือเหรอ? ถึงขั้นนี้แล้ว กางเกงในก็ถอดออกแล้ว จะมาเปลี่ยนใจได้ยังไง?”

“เธอเป็นคนถอดเอง ฉัน…ฉันเปลี่ยนใจแล้ว!” ลิลิธชกหมัดใส่แขนของจ้าวอู่เจียงทีละหมัด เธอไม่ได้เปลี่ยนใจจริง ๆ แต่เพราะยังไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน กำลังจะเสียตัว จึงรู้สึกกลัวนิดหน่อย

แต่ไม่นานนัก มือทั้งสองของเธอก็ถูกเอลิซาจับไว้ เธอสะดุ้งอย่างแรง มองไปที่เอลิซาด้วยความไม่อยากเชื่อ

“เอลิซา เธอทำอะไร?”

เอลิซาเหลือบมองไปรอบ ๆ ยื่นปากขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างไม่มั่นใจ

“ฉัน…ฉันมาช่วยไง”

“พวกเราต่างหากที่เป็นพวกเดียวกัน! ทำไมเธอไปช่วยเขา?” ลิลิธดิ้นรน ขาอันเรียวงามเตะสะบัดไปมา

“คู่ชายหญิงลามก!”

‘ปัง!’ จ้าวอู่เจียงถูกเตะอย่างแรง เขาครางเสียงต่ำ กุมหน้าอกไว้ สีหน้าเจ็บปวด ก่อนปล่อยลิลิธออก

ลิลิธหยุดดิ้นรน เอลิซาก็ปล่อยมือลิลิธเช่นกัน ผู้หญิงทั้งสองขมวดคิ้ว เข้าใกล้จ้าวอู่เจียง

“นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ฉันแค่เล่นสนุกกับนาย…” ลิลิธเข้าใกล้ พูดอ้อมแอ้ม

“ฉันแค่…กลัวไปนิดหน่อย นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ฉันก็แค่เล่นสนุกกับเธอเหมือนกัน…” จ้าวอู่เจียงเปลี่ยนสีหน้า ยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วโอบเอวของลิลิธไว้

ลิลิธดิ้นไม่หลุด ทั้งอับอายทั้งโมโห

เอลิซาเดินเข้ามาอีกก้าว จับมือทั้งสองของลิลิธไขว้ไปไว้ข้างหลัง

ลิลิธพูดด้วยอารมณ์ไม่ดี

“เอลิซา เธอทำอะไรอีกล่ะ?”

“จ้าวอู่เจียงให้ฉันช่วยจับมือเธอไว้น่ะ” เอลิซาหลบสายตา

“เธอวางแผนร่วมกับเขามาตั้งแต่ต้นใช่ไหม?” ลิลิธรู้เข้าใจทันที

“พวกเธอร่วมมือกันหลอกฉัน?”

“ไม่ใช่ฉันนะ” เอลิซาพูดอย่างจริงจัง

“เธอไม่ใช่จะให้จ้าวอู่เจียงช่วยเหลือเหรอ

ฉันคิดว่าทำแบบนี้จะเร็วกว่า ไม่งั้นจะตีต่อยกันไปถึงเมื่อไหร่”

“ตามปกติเธอดูบริสุทธิ์และใสซื่อ ฉันคิดว่าเป็นแค่การแสดง” ลิลิธถอนหายใจ

“ไม่คิดว่าเธอจะใสซื่อจริง ๆ เอลิซา ฉันจะทำกับผู้ชายของเธอนะ

ภรรยาต้องเห็นด้วยตาตนเอง เข้าใจไหม”