ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1884 ห้าธาตุห้าอวัยวะภายใน

บทที่ 1884 ห้าธาตุห้าอวัยวะภายใน

มีคนกำลังเตรียมการรีบไปสำรวจปากปล่องภูเขาไฟให้เร็วที่สุด และมีคนกำลังเตรียมการลับ ๆ ที่จะสกัดจ้าวอู่เจียงตามเส้นทางที่ต้องผ่านและสังหารเขา

พื้นที่นี้กว้างใหญ่มาก แต่ก็มีคนตรวจสอบไปจนถึงขอบแล้ว บริเวณขอบนั้นสามารถมองเห็นเทือกเขาที่อยู่ห่างออกไปและอื่น ๆ แต่กลับดูเหมือนจะเจอกับกำแพงอากาศบานหนึ่ง ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถเดินออกไปได้

และมีเพียงที่เดียวเท่านั้นคือปากปล่องภูเขาไฟที่ยังไม่มีใครไปได้

นอกจากนี้ยังมีกิ้งก่ายักษ์ต้องการพุ่งเข้าไปในปากปล่องภูเขาไฟ และมีมือขนาดใหญ่ที่ประหลาดมากกำลังขัดขวางกิ้งก่า

ดูยังไงก็ตาม ปากปล่องภูเขาไฟนี้ก็เป็นทางออกที่แน่นอนไม่ต้องสงสัย

ตอนนี้จ้าวอู่เจียงกำลังนั่งยอง ๆ กินหญ้า กินดอกไม้ แม้แต่แทะกินต้นไม้

พูดตามตรง รสชาติไม่ค่อยดีนัก

ลิลิธและเอลิซาสวมเสื้อกันฝนนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ จ้าวอู่เจียง มองดูพฤติกรรมประหลาดของจ้าวอู่เจียงด้วยความประหลาดใจ

พวกเธอก็ลองชิมดูเหมือนกัน ขมและฝาดจนพวกเธอต้องบ้วนออกมาพร้อมแสดงสีหน้าขยะแขยง

ลิลิธแสดงความเห็นว่า “ไม่ดีเท่าเลือดบริสุทธิ์ของจ้าวอู่เจียงเลย” เธอขมวดคิ้วพูดด้วยแก้มป่อง ๆ

“เขามีอารมณ์กินหญ้าไม่เท่าให้กินฉันอีกสักหน่อย สิ้นเปลืองของดี (暴遣天物 Bào qiǎn tiān wù) เปล่า ๆ”

“เถี่ยน (殄 Tiǎn)” เอลิซาแก้ไข

ลิลิธขมวดคิ้ว

“เลีย? (舔 Tiǎn)”

“ใช่ เป้าเถี่ยนเทียนอู้ (暴殄天物 Bào tiǎn tiān wù)” เอลิซาพยักหน้า ลิลิธเห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจวัฒนธรรมของลัทธิตะวันออกเท่ากับเธอ

“เลียอย่างบ้าคลั่ง (暴舔 Bào tiǎn)?” ลิลิธดวงตาสีแดงวาวระยับ นึกถึงลิ้นอันคล่องแคล่วของเธอที่หมุนไปมา เธอถามอย่างสงสัย

“ฉันหมายถึงการสิ้นเปลือง”

“ใช่แล้ว เป้าเถี่ยนเทียนอู้มีความหมายว่าสิ้นเปลืองอยู่ในนั้น” เอลิซาอธิบายอย่างอดทน นิสัยของเธออ่อนโยนกว่าแต่ก่อนมาก

“เลียอย่างบ้าคลั่ง (暴舔) จะทำให้สิ้นเปลืองเหรอ?” ลิลิธยิ่งสงสัยมากขึ้น

“ไม่ใช่ ไม่ใช่อย่างนั้น หลังจากเป้าเถี่ยนเทียนอู้แล้วฉันกลืนมันหมดแล้วนะ มันจะเกี่ยวข้องกับการสิ้นเปลืองได้อย่างไร?”

ไม่ไกลออกไป จ้าวอู่เจียงกลืนดอกไม้และหญ้าลงท้องอย่างแรง มองมายังหญิงสองคนอย่างสงสัย

ทำไมเขาถึงต้องกินหญ้า เพราะว่าต้นไม้และหญ้ามีพลังปราณไม้ที่อยู่ในสามดอก ห้าปราณ ซึ่งสามารถทำให้พลังของเขาเพิ่มขึ้น

และหลังจากยืนยันเรื่องนี้แล้ว เขาก็เดาได้พอสมควรว่าที่นี่คือที่ไหน

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ที่นี่น่าจะเป็นตับ! หนึ่งในห้าอวัยวะภายในของผู้เข้มแข็งคนหนึ่ง คือตับ! โลกเล็ก ๆ ภายในตับ

ตั้งแต่เริ่มต้นคือท้องฟ้าทรายเหลือง ธาตุห้าคือดิน ม้ามเก็บเจตนา หลังฟ้าคือเจตนาที่หลงผิด จึงทำให้ท้องฟ้าทรายเหลืองเป็นอย่างนั้น

แต่เขายังไม่ทันได้ทำความเข้าใจท้องฟ้าทรายเหลือง ก็มาถึงอวกาศลึกลับ

เครื่องมือขนาดใหญ่เหล่านั้น ดูเหมือนไม่มีความสัมพันธ์กันมากนัก แต่กลับดูเหมือนกำลังบอกเล่าเรื่องราวชีวิตของบุคคลหนึ่ง

ไก่ในหมู่บ้าน รถดิน หนังสือและโต๊ะเขียนหนังสือ ของเล่นเด็ก ผ้าคลุมหน้าบ่าว เตาหลอมยาเหล่านั้น และอื่น ๆ

นี่คือจิตใจ ภายในใจเก็บเรื่องราวในอดีต

หัวใจเก็บจิตวิญญาณ หลังฟ้าคือจิตวิญญาณที่รู้ รวบรวมพลังไฟ

จึงมีกองไฟที่ไม่ดับอยู่ที่นั่น!

ส่วนสถานที่นี้ ทำไมถึงเหมือนป่าโบราณ?

เพราะที่นี่จำเป็นต้องมีพลังไม้อยู่

ท้องฟ้าทรายเหลืองคือดิน ไฟให้กำเนิดดิน เขาจึงตกลงสู่พื้นที่จิตใจ ได้รับไฟเทพ

ไม้ให้กำเนิดไฟ เขาจึงจากพื้นที่จิตใจ มาถึงพื้นที่ที่แทนตับแห่งนี้ ล้วนเป็นพลังไม้ น้ำเกิดไม้ ดังนั้นธาตุไม้จึงมาพร้อมกับสายน้ำที่ไหลไม่สิ้นสุด

น้ำมาจากที่ไหน?

ฝนจากฟ้า มาจากเบื้องบน

ดังนั้น…

จ้าวอู่เจียงเงยหน้ามองท้องฟ้าอันมืดมิด ทางออกไม่ต้องสงสัยเลยว่าน่าจะอยู่บนฟ้า

แล้วจะขึ้นไปถึงท้องฟ้าได้อย่างไร?

บินไปเหรอ?

ไม่…

คิดถึงตรงนี้ จ้าวอู่เจียงก็มีความคิดที่กล้าหาญ

เขายัดหญ้าเข้าปากอีกกำอย่างแรง ป่องแก้มเหมือนลูกโป่ง แล้วพูดกับเอลิซาว่า

“เราไปกัน”

“แล้วฉันล่ะ?” ลิลิธรีบลุกขึ้นไปดึงมือจ้าวอู่เจียงกุมแน่น จ้าวอู่เจียงสะบัดแต่สะบัดไม่หลุด เธอหัวเราะเย้ย ๆ แก้มเต็มไปด้วยความพอใจ

“ถ้านายไม่ปลดยันต์อาคมบนตัวฉัน ฉันก็จะเกาะติดนาย”

“เธออยากได้หญ้าอ้ายเหรอ” จ้าวอู่เจียงค่อนข้างไม่รู้จะทำอย่างไร

“ใช่แล้วล่ะ” ลิลิธยกมุมปากขึ้น ดวงตาแดงเลื่อนไปมา

“นายผมขาว ฉันก็ผมขาว เข้ากันมากเลยนะ”

“แล้วก็เธอ เอลิซา ปล่อยมือออกสิ” ลิลิธดึงจ้าวอู่เจียง

“ผู้ชายของเธอตอนนี้เป็นของฉันแล้วนะ”

“เขาไม่ใช่ผู้ชายของฉัน…” เอลิซาขมวดคิ้ว แก้ตัวเสียงเบา ๆ ทั้งโกรธทั้งท้อใจ ในใจรู้สึกเจ็บแสบ ๆ

“งั้นพอดีเลย ตอนนี้เป็นของฉันแล้ว” ลิลิธกอดแขนจ้าวอู่เจียงแน่นขึ้น กระตือรือร้นและเข้าหาเอง

เอลิซาเดินตามทั้งสองคนมาข้างหลัง เธอเข้าใจบ้างแล้วว่าอะไรคือสิ่งที่เรียกว่าโดนแย่งต่อหน้า แต่เธอก็สู้ลิลิธไม่ได้ แต่ก่อนก็ไม่ใช่คู่แข่ง ตอนนี้ยิ่งไม่ใช่อีกต่อไป

เธออยากให้เมื่อไหร่จะได้แข็งแกร่งขึ้นบ้างจะดีไหม จะได้ไม่ต้องให้ใครมาปกป้องเธอ เธอสามารถปกป้องตัวเองได้

อืม…ลิลิธแข็งแกร่งขึ้นหลังจากทำกับจ้าวอู่เจียงแล้ว งั้นฉันควรจะ…เธอคิดไปคิดมา เม้มปากลง ดวงตามีแสงระยิบระยับ