ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1915 คนกำลังหนี หมากำลังเรียกคน
บทที่ 1915 คนกำลังหนี หมากำลังเรียกคน
วิญญาณของจ้าวอู่เจียงวิ่งไปยังเกาะอีกแห่งหนึ่ง ส่วนร่างกายของจ้าวอู่เจียงวิ่งหนีไปยังทิศทางที่มา
“จ้าวอู่เจียง…” น้ำเสียงของหมีน้ำชื้นและเหนียว มองไปยังทิศทางของจ้าวอู่เจียงทั้งสองคนอย่างน่าขนลุก
มันคิดอยู่ครู่หนึ่ง และตัดสินใจอย่างรวดเร็ว จะจับจ้าวอู่เจียงผมขาวก่อน
เพราะเมื่อครู่ตอนที่มันถูกดูดพลังชีวิตและพลัง มันรู้สึกว่าจ้าวอู่เจียงผมขาวเป็นร่างกายที่มีเนื้อและเลือดจริง ๆ ส่วนจ้าวอู่เจียงผมดำมีสภาพที่แปลกประหลาดกว่ามาก และก่อนหน้านี้จ้าวอู่เจียงผมดำสามารถหลบวงแสงของมันได้ จับไม่ได้
แต่เพียงแค่มันหันกลับไป ค้อนเล่มหนึ่งก็พุ่งมาฟาดลงบนหน้าผากย่นของมัน
จ้าวอู่เจียงผมดำไม่ได้หันหลังกลับ เพียงแค่เลียนแบบคำพูดของหมี่รื่อก่อนหน้านี้
“ไอ้เวรเอ๊ย!”
หมีน้ำส่งเสียงคำรามแล้วว่ายไปหาจ้าวอู่เจียงผมดำ
‘ปั้ง!’ มยอลเนียร์ฟาดลงบนหน้าผากของมันจากด้านหลังอีกครั้ง เสียงดังก้องกังวานเป็นพิเศษ
จ้าวอู่เจียงผมขาวที่อยู่อีกทิศทางหนึ่งพูดด้วยเสียงอ่อนแรงเล็กน้อย เย้ยหยันว่า
“ช่างโง่เขลา!”
หมีน้ำโกรธจัด จ้าวอู่เจียงทั้งสองคนสามารถควบคุมค้อนบ้านี่ได้ มันจะทำลายค้อนบ้านี่ก่อน! มันคว้ากลับมาด้วยหนึ่งมือ จับมยอลเนียร์ได้โดยตรง
แต่ในช่วงเวลาถัดมา ร่างทั้งหมดของมันถูกมยอลเนียร์ลากล้มลงไป กระแทกลงบนพื้น
มันตะโกนด้วยความโกรธพร้อมกับพยายามลุกขึ้น แต่มยอลเนียร์ไม่ขยับแม้แต่น้อย
ในที่สุด ความรู้สึกอับอายที่ถูกเล่นตลกได้ทำให้มันโกรธจนทนไม่ไหว มันพ่นฟองอากาศสีเขียวมรกตออกมาจากอวัยวะที่เป็นปาก ห่อหุ้มมยอลเนียร์เอาไว้โดยตรง
มยอลเนียร์สั่นสะเทือนไม่หยุด แต่ไม่สามารถทุบมันได้เหมือนก่อนหน้านี้ แทนที่จะทำเช่นนั้น มันกลับสั่นไหวอยู่ในฟองอากาศ
“ฮะฮะ” ไม่ไกลออกไป เจี่ยงเสี่ยวหาวนอนอยู่ในกองเลือด แขนขากำลังค่อย ๆ งอกขึ้นมา เขาหัวเราะอย่างสะใจ
หมีน้ำช้อนตามองอย่างเย็นชา
“ลูกอกตัญญู”
มันพุ่งไปทางจ้าวอู่เจียงผมดำ ไม่ว่าจะจับจ้าวอู่เจียงได้หรือไม่ มันจะฆ่าคนรอบข้างจ้าวอู่เจียงก่อน แล้วจ้าวอู่เจียงก็จะโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งเอง
และในทิศทางของจ้าวอู่เจียงผมดำ เห็นได้ชัดว่ามีเพื่อนไม่น้อย อีกทั้งทิศทางนั้นน่าจะนำไปสู่ใจกลางเกาะ มันพอดีจะได้รวมตัวกับคนอื่น ๆ เพื่อทำตามแผนเฉพาะบางอย่าง
————
เฝิงเสี่ยวหัวแห่งสำนักงานน้ำรู้สึกงงเล็กน้อย เดิมทีเขาอุ้มหมี่รื่อหนีมา แต่ตอนนี้บนตัวหมี่รื่อมีหมาตัวหนึ่งนั่งอยู่ หมาน้อยกอดอกด้วยท่าทางคล้ายมนุษย์ ใบหน้าหมาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย มันมองเขาแวบหนึ่ง แล้วเห่าใส่เขาหนึ่งครั้ง ราวกับกำลังบอกว่า “มองอะไร”
“จ้าวอู่เจียงตามมาแล้ว” กงเหมี่ยวหันกลับไปมองอยู่ตลอด แต่สายตายิ่งเบลอขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ใช่เพราะอยู่ไกล แต่เพราะเกาะที่พวกเธออยู่ในตอนนี้ ดูเหมือนจะทำให้การมองเห็นพร่ามัวโดยธรรมชาติ เฝิงเสี่ยวหัวพยักหน้า เฉินเหยาเอ๋อร์ไม่พูดอะไรเลยอยู่ด้านหลัง
ตอนนี้เพื่อนร่วมทางสองคนจากสำนักงานปราบปีศาจเสียชีวิตแล้ว เฉินเหยาเอ๋อร์ไม่เคยคิดว่าคนที่ช่วยพวกเธอในที่สุดจะเป็น ‘มนุษย์ปีศาจ’ ที่เธอเคยเป็นศัตรูด้วยก่อนหน้านี้
แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่าจ้าวอู่เจียงช่วยเธอไปในตัวเพราะต้องการช่วยหมี่รื่อและคนอื่น ๆ แต่การที่เธอได้รับการช่วยเหลือก็เป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้
แต่เธอจะไม่เปลี่ยนความคิดในใจ และยังเชื่อมั่นมากขึ้นว่าจ้าวอู่เจียงเป็นปีศาจ เพียงแต่ความคิดที่จะปราบปีศาจนั้นจางลงไปมาก
จ้าวอู่เจียงผมดำ จ้าวอู่เจียงผมขาว นี่มีจ้าวอู่เจียงสองคนหรือ?
พวกเขาเป็นพี่น้องฝาแฝดหรือ? จ้าวอู่เจียงคนนี้ช่างประหลาดจริง ๆ เหมือนปีศาจ ยากที่จะระบุว่าเป็นอะไรกันแน่
ไม่น่าแปลกใจที่เจี่ยงจงสือตกใจร้องเสียงดังหลังจากถูกจ้าวอู่เจียงผมขาวกระแทก เขาคงเห็นภาพนี้สินะ?
เธอเหลียวหลังมองอีกครั้ง แล้วลังเลพูดว่า
“เราควรช่วยจ้าวอู่เจียงสักหน่อย ไม่งั้นเขาจะถูกหมีน้ำตามทันแน่ ๆ”
“ไปไม่ได้หรอก” เฝิงเสี่ยวหัวดวงตาวาววับพลางพูด
“จ้าวอู่เจียงช่างลึกลับเหลือเกิน มีจิตใจเหมือนปีศาจ อดทนไม่แสดงออก ถึงแม้จะหาโอกาสดีขนาดนั้นได้ ก็ยังไม่สามารถขับไล่หมีน้ำได้
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเธอสังเกตไหม หมีน้ำนั่นแค่พลังลดลงนิดหน่อยเท่านั้น แม้แต่กระแสพลังก็ยังไม่ได้รับบาดเจ็บ นั่นหมายความว่ายังไง? “มันคือขั้นดาวฤกษ์! เป็นเทพเจ้า!
จ้าวอู่เจียงให้โอกาสพวกเราวิ่งหนี เราจะไม่ทำให้ผิดหวัง”
“โฮ่ง ๆ…” เทพสายฟ้าธอร์ทำหน้าเหยียด เห่าสองครั้ง มันยืนขึ้น เท้าเล็ก ๆ กระทืบลง จนทำให้หมี่รื่อครางออกมา
“บัดซบ… ” หมี่รื่อที่กำลังค่อย ๆ ฟื้นฟูกระแสพลังที่บาดเจ็บ ถูกเท้าเหยียบจนเกือบมีเลือดออกมา
แมวหมาบ้านเขานวดนม แต่ไอ้หมาตัวนี้ชอบเหยียบเลือด ไอ้เวรนี่
“ถ้านายมีฝีมือ นายก็ไปสิ เมื่อกี้นายไม่ได้ช่วยมันอยู่หรือไง?” เฝิงเสี่ยวหัวหรี่ตามอง ดูเหมือนจะรู้ทันนิสัยของหมาที่หยิ่งทะนงตัวนี้ จึงยั่วว่า
“ถ้าไม่มีความสามารถก็อย่าเห่า ตั้งใจหนีเอาชีวิตรอดเถอะ ไม่งั้นถ้าตัวหมีน้ำนั่นมา มันจะเพียงแค่จ้องนายตายในทันที”
“โฮ่ง?” เทพสายฟ้าธอร์มองคนหน้าขาวพูดอย่างดุร้าย แล้วกระโดดขึ้นไปบนหน้าผากของเขา เสื้อคลุมพลิ้วไหวตามลม เท้าข้างหนึ่งเตะลงบนหัวของเขา แล้วเริ่มเห่าเสียงดัง ดูท่าทางแล้วเหมือนกำลังเรียกคนมาช่วย
ไม่นาน อีกาตัวหนึ่งบินมาจากใจกลางเกาะ ลงมาเกาะบนไหล่ของเทพสายฟ้าธอร์แล้วพูดภาษามนุษย์
“พูดมา!”
เทพสายฟ้าธอร์เท้าสะเอวด้วยอุ้งเท้าข้างหนึ่ง อีกข้างชี้ไปที่จ้าวอู่เจียงแล้วเริ่มเห่าอีกครั้ง
อีกาฟังจบ ถ่ายอุจจาระสีเขียวมะกอกออกมาก้อนหนึ่ง ตกลงบนหัวของเฝิงเสี่ยวหัว หลังจากทำเครื่องหมายแล้ว มันก็พูดเรียบ ๆ
“ได้ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้ จำไว้นะ สิ่งที่นายสัญญากับฉัน”
YOU MAY ALSO LIKE
