ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2097 ค ำพูดที่ไม่ตรงกับใจ

“ไปกันเถอะ” เฟิงฉำงอี้เอำมือไพล่หลัง นิ้วทั้งสิบดีดค ำนวณอยู่ ตลอดเวลำเพื่อท ำนำยผลลัพธ์ของกำรมำเยือนในวันนี้

จ้ำวอู่เจียงหยุดฝีเท้ำลง เพรำะดูเหมือนเสี่ยวหงจะถูกใจหญ้ำบำง ชนิดบนเกำะนี้เข้ำให้แล้ว มันเริ่มก้มหน้ำก้มตำแทะเล็มหญ้ำอย่ำง เอร็ดอร่อย

เขำเองก็หยิบหญ้ำขึ้นมำหนึ่งก ำมือ ดึงออกมำเส้นหนึ่งแล้วใส่ ปำกเคี้ยว

น ้ำหญ้ำไหลพรั่งพรูออกมำ มันไม่มีรสขมเลยแม้แต่น้อย มีแต่ ควำมหวำนฉ ่ำเต็มไปหมด

เขำขมวดคิ้ว หญ้ำที่หวำนเกินไปแบบนี้ แม้จะดูวิเศษและรสชำติ ดี แต่ในใจเขำกลับรู้สึกว่ำมันขำดรสชำติดั้งเดิมที่ควรจะเป็นไปนิด หน่อย

เขำโยนหญ้ำที่เหลือในมือให้เสี่ยวหง ประกำยสำยฟ้ำแลบวำบใน ฝ่ำมือ ยันต์สำยฟ้ำกลำยเป็นมีดสีเงินขำว เขำโน้มตัวลงแล้วเริ่มเกี่ยว หญ้ำ

ถึงเขำจะไม่ชอบหญ้ำที่หวำนเกินไปแบบนี้ แต่พลังที่แฝงอยู่ใน หญ้ำนั้นถือว่ำดีมำกทีเดียว ในเมื่อเสี่ยวหงชอบกินและเขำก็ไม่รีบ ร้อน ก็เลยกะว่ำจะเก็บติดมือไปสักหน่อย

เหล่ำตำเฒ่ำทั้งสิบกว่ำคนเห็นภำพตรงหน้ำแล้วต่ำงพำกัน ประหลำดใจ นี่คือรูปแบบกำรอยู่ร่วมกันระหว่ำงจ้ำวอู่เจียงกับสัตว์ พำหนะของเขำในเวลำปกติงั้นเหรอ?

มันดูมีควำมเป็นธรรมชำติตำมใจตัวเอง แต่ก็แฝงไปด้วยควำม ประหลำดที่บอกไม่ถูก

เซวียนหยวนซวิ่นเลิกคิ้วหนำขึ้น แล้วก็เริ่มช่วยเกี่ยวหญ้ำด้วย อีกคน

ในตอนนี้ หลังจำกที่เปิดอกคุยกันหมดเปลือกแล้ว ไม่ว่ำจ้ำวอู่ เจียงจะอยำกท ำอะไร ในใจเขำก็พร้อมที่จะเข้ำไปช่วยสนับสนุนเสมอ

“เรื่องที่ดูเป็นกำรคืนสู่สำมัญแบบนี้ ผมเองก็ไม่ได้ท ำมำนำนมำก แล้วเหมือนกัน” ฉินหัว เจ้ำส ำนักกองปรำบปีศำจก็ถกแขนเสื้อขึ้น แล้วช่วยจ้ำวอู่เจียงเกี่ยวหญ้ำด้วย

พวกเรำมำที่สิบสองเทวสถำนเพื่อท ำอะไรกันแน่นะ? ประธำนตง ฟำงเซวียนหยวนเฉียนขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้ถำมค ำถำมนั้นออกไป เขำ ถอนหำยใจยำว แล้วก็เริ่มลงมือเกี่ยวหญ้ำตำมไปด้วย

เจ้ำม้ำเสี่ยวหงท ำหน้ำม้ำยำวเหยียด มันมองดูพวกจ้ำวอู่เจียงแล้ว คิดในใจว่ำเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ท ำไมทุกคนถึงต้องช่วยมันเกี่ยวหญ้ำด้วย? ท ำไมถึงดีกับมัน ขนำดนี้? หรือว่ำจะเป็นอำหำรมื้อสุดท้ำยก่อนประหำร? อ้อ ไม่ใช่สิ เป็นหญ้ำมื้อสุดท้ำยก่อนประหำรต่ำงหำก

“พวกคุณ… พวกคุณคนตะวันออกก ำลังท ำอะไรกันอยู่?” ในขณะที่คนทั้งสิบกว่ำคนก ำลังก้มหน้ำก้มตำเก็บเกี่ยวหญ้ำเทพกัน อย่ำงต่อเนื่อง แสงศักดิ์สิทธิ์หลำยสำยก็พุ่งทะยำนมำจำกสิบสองเทวส ถำน ผู้น ำขบวนคืออัครเทวทูตมิคำเอล เขำตวำดเสียงกร้ำว

“บนเกำะศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ไม่ว่ำจะเป็นก้อนหิน หญ้ำเพียงเส้น เดียว ดอกไม้ หรือต้นไม้ต้นหนึ่ง ก็ล้วนแต่ล่วงละเมิดมิได้! หยุด เดี๋ยวนี้!”

จ้ำวอู่เจียงท ำเป็นหูทวนลม เขำยังคงยัดหญ้ำเทพใส่กระเป๋ำ จักรวำลอย่ำงไม่หยุดหย่อน ส่วนพวกเซวียนหยวนซวิ่นและคนอื่น ๆ ต่ำงหันไปมองมิคำเอลพร้อมกัน

มิคำเอลชะงักไปครู่หนึ่ง พวกตำเฒ่ำจำกมรรคำตะวันออกพวกนี้ ท ำไมเขำถึงรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมำก่อน?

“อืม? ประธำนตงฟำง?” มิคำเอลปำดเหงื่อเย็น ๆ ที่ไม่มีอยู่จริงบน ใบหน้ำ แล้วก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อพบว่ำ ตำเฒ่ำทั้งสิบสำมคนที่ก ำลัง ถอนหญ้ำอยู่นี้ ดูเหมือนจะเป็นพวกตัวประหลำดเฒ่ำที่มีพลังอ ำนำจ ล้นฟ้ำของมรรคำตะวันออกทั้งนั้น

ชั่วพริบตำนั้น ใจของเขำเย็นวูบลงไปถึงตำตุ่ม รู้สึกคอแห้งผำก ขึ้นมำทันที

“เจ้ำหนู” ประธำนตงฟำงเซวียนหยวนเฉียนยัดดอกไม้และหญ้ำที่

ถอนขึ้นมำใส่ลงในถุงเฉียนคุนของจ้ำวอู่เจียง จำกนั้นยิ้มอย่ำงเมตตำ เต็มใบหน้ำ

“ดอกไม้ต้นหญ้ำที่นี่ของพวกเธอไม่เลวเลย ส่งให้พวกเรำบ้ำง เป็นไงล่ะ?”

แน่นอนว่ำไม่มีทำงตกลงหรอก! มิคำเอลค ำรำมก้องอยู่ในใจ แต่ ใบหน้ำกลับยิ้มแย้มรำวกับบุปผำเบ่งบำน พยักหน้ำตอบรับอย่ำงว่ำ ง่ำย

“เกรงใจไปแล้วครับท่ำนประธำน เกำะศักดิ์สิทธิ์มีพื้นที่กว้ำงขวำง ทรัพยำกรมำกมำย ดอกไม้ใบหญ้ำพวกนี้หำกพวกท่ำนถูกใจก็เอำ ไปได้เลยครับ มำจำกแดนไกลถือเป็นแขก ยิ่งเป็นท่ำนประธำนมำ ด้วยตัวเองแบบนี้ด้วยแล้ว”

เหล่ำเทวทูตที่อยู่เบื้องหลังมิคำเอลต่ำงมองอัครเทวทูตผู้กุม อ ำนำจล้นมือคนนี้ด้วยควำมตกตะลึง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่อัครเทวทูต สุภำพกับกลุ่มคนตะวันออกขนำดนี้?

นอกจำกประธำนตงฟำงเซวียนหยวนเฉียนที่พวกเขำพอจะจ ำ หน้ำได้บ้ำง ตำเฒ่ำอีกสิบสองคนที่เหลือก็ดูธรรมดำมำก สวมเสื้อผ้ำ เรียบง่ำยเหมือนกับพวกเกษตรกรที่ท ำนำท ำไร่อยู่ในมรรคำ ตะวันออกสมัยก่อนไม่มีผิด

เดิมทีมิคำเอลมีควำมอคติกับจ้ำวอู่เจียงอย่ำงมำก แต่เมื่ออยู่ต่อ หน้ำพวกสัตว์ประหลำดเฒ่ำเหล่ำนี้ เขำไม่กล้ำแสดงท่ำทีหยำบคำย เลยแม้แต่นิดเดียว ได้แต่ยิ้มอย่ำงเป็นมิตรแล้วพูดว่ำ

“ท่ำนนี้… คงจะเป็นอัจฉริยะผู้โดดเด่นแห่งมรรคำตะวันออกของ พวกท่ำน คุณจ้ำวอู่เจียงใช่ไหมครับ?”

จ้ำวอู่เจียงปรำยตำไปมองมิคำเอลที่มีปีกสีทองหกปีกสยำยอยู่ กลำงหลัง แล้วพยักหน้ำตอบรับ

“สมแล้วที่เป็นคนมีบุคลิกโดดเด่น มองปรำดเดียวก็รู้ว่ำเป็นมังกร ในหมู่มนุษย์” มิคำเอลค่อนข้ำงมีควำมเข้ำใจในวัฒนธรรมของ มรรคำตะวันออกพอสมควร พอเปิดปำกพูดออกมำจึงมีแต่ค ำยกยอ ปอปั้น

แน่นอนว่ำค ำชมเหล่ำนี้ล้วนไม่ตรงกับใจ ถ้ำไม่ใช่เพรำะประธำน ตงฟำงและคนอื่น ๆ อยู่ที่นี่ด้วย เขำคงจะรุมประณำมจ้ำวอู่เจียงไป แล้วที่มำสำย และไม่เห็นควำมส ำคัญของบททดสอบในครั้งนี้

เมื่อมิคำเอลเห็นพวกกลุ่มสัตว์ประหลำดเฒ่ำและจ้ำวอู่เจียงยังคง เกี่ยวหญ้ำกันไม่หยุด หัวใจของเขำก็แทบจะหลั่งเลือดออกมำ

ไม่ว่ำจะเป็นก้อนหิน หญ้ำ ดอกไม้ หรือต้นไม้บนเกำะศักดิ์สิทธิ์

แห่งนี้ล้วนเต็มไปด้วยพลังวิญญำณ โดยเฉพำะพวกดอกไม้ใบหญ้ำที่

พวกเทวทูตอย่ำงพวกเขำเพียรพยำยำมฟูมฟักดูแลอย่ำงหนัก แต่

วันนี้กลับถูกคนจำกมรรคำตะวันออกเกี่ยวเอำ ๆ รำวกับเกี่ยวต้น กระเทียม!

เขำเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้ำมีรอยยิ้มที่ดูคล้ำยกับก ำลังจะ ร้องไห้

“ท่ำนประธำนผู้เป็นที่เคำรพ รวมถึงคุณจ้ำวอู่เจียงและท่ำน อำวุโสทุกท่ำน เชิญเข้ำไปนั่งพักในเทวสถำนก่อนเถอะ เชื่อว่ำท่ำน มหำเทพทั้งหลำยจะยินดีกับกำรมำของพวกท่ำนอย่ำงแน่นอน”

“โดยเฉพำะคุณจ้ำวอู่เจียง บททดสอบก ำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ยังมี กฎเกณฑ์และข้อควรระวังอีกมำกมำยที่คุณยังไม่ทรำบ…”

จ้ำวอู่เจียงที่เกี่ยวหญ้ำห่ำงออกไปกว่ำสิบวำเงยหน้ำขึ้นด้วย ควำมสงสัย ดูเหมือนว่ำเพรำะอยู่ห่ำงเกินไป เขำเลยไม่ได้ยินว่ำมิคำ เอลก ำลังพูดอะไร

ในช่วงจังหวะที่มิคำเอลก ำลังพูดอยู่นั้น ดอกไม้ใบหญ้ำในรัศมี สิบวำก็ถูกเก็บกวำดไปจนสะอำดเตียน

พวกคุณมำเหมำของไปท ำสต็อกหรือไง? เจ้ำคนหยำบช้ำจ้ำวอู่ เจียง! พวกคนตะวันออกที่ไร้อำรยธรรม! ริมฝีปำกของมิคำเอลสั่น ระริก เขำพยำยำมระงับอำรมณ์อย่ำงสุดควำมสำมำรถ แล้วปั้นหน้ำ ยิ้มอธิบำยซ ้ำอีกรอบ

“พอไหม?” จ้ำวอู่เจียงยื่นดอกไม้และพืชพรรณที่เกี่ยวมำเก็บใน ถุงเฉียนคุนให้เสี่ยวหงดู

เสี่ยวหงมองดูหญ้ำจ ำนวนมหำศำลในกระเป๋ำจักรวำล ทั้งซำบซึ้ง และสงสัยไปพร้อมกัน ว่ำมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ท ำไมเจ้ำนำยจ้ำวอู่ เจียงถึงต้องเตรียมหญ้ำเทพพวกนี้ให้มันมำกมำยขนำดนี้?

มันส่งเสียงร้องฮี้ออกมำทีหนึ่ง แล้วเอำหัวเข้ำไปซุกไซ้จ้ำวอู่เจียง เพื่อสื่อว่ำพอแล้ว

“พอแล้วก็ดี…” จ้ำวอู่เจียงยิ้มเล็กน้อย รัดถุงเฉียนคุนให้แน่น แล้วผูกไว้กับกระดิ่งม้ำ

จำกนั้นเขำถึงได้ยุติกำรเก็บเกี่ยว และเริ่มเดินมุ่งหน้ำเข้ำไปยัง สิบสองเทวสถำน

เซวียนหยวนซวิ่นและคนอื่น ๆ ก็หยุดมือจำกกำรช่วยเหลือ เช่นกัน จู๋คงและเฟิงฉำงอี้ต่ำงมองจ้ำวอู่เจียงด้วยสำยตำลึกซึ้ง จ้ำวอู่ เจียงได้ขอให้พวกเขำช่วยตำมหำดวงวิญญำณของเซวียนหยวนจิ้ง รวมถึงหำวิธีซ่อมแซมจิตวิญญำณภูตพรำยเพื่อให้จิตวิญญำณภูต พรำยนั้นฟื้นตื่นขึ้นมำ

ในเรื่องเกี่ยวกับอสุรกำยนั้น นอกจำกอสุรกำยที่จ้ำวอู่เจียงไม่ได้ เปิดเผย ยังมีม้ำเสี่ยวหงที่อยู่ต่อหน้ำต่อตำอีกด้วย

เสี่ยวหงนั้นแข็งแกร่งเกินไป แต่มันไม่ใช่ควำมแข็งแกร่งที่แท้จริง ทว่ำเป็นควำมแข็งแกร่งดั่งแสงสุดท้ำยก่อนดับมืด!

อีกทั้งในตอนนี้ ลมร้อนในห้วงอวกำศที่สำมำรถเป่ำเปลวไฟแห่ง ชีวิตของสิ่งมีชีวิตให้ดับสิ้นได้นั้น ได้พัดกระหน ่ำไปทั่วทั้งอำณำจักร

พันดวงดำวแล้ว เสี่ยวหงที่ไม่มีกำยหยำบคอยปกป้อง ย่อมจะสูญ สลำยไปท่ำมกลำงลมร้อนนี้ได้รวดเร็วกว่ำสิ่งมีชีวิตอื่นใด

เสี่ยวหงผู้ไร้เดียงสำแยกปำกออกอย่ำงเป็นมนุษย์ ดูเหมือนก ำลัง ยิ้ม กีบม้ำกระทืบกุบกับกุบกับตำมหลังจ้ำวอู่เจียง ถุงเฉียนคุนที่บรรจุ หญ้ำศักดิ์สิทธ์เต็มถุงแกว่งไกวไปตำมกระดิ่งม้ำ สิ่งที่แกว่งไกวไป ด้วยกัน ยังมีไฟแห่งชีวิตที่มันไม่เคยรู้ตัว

หรือบำงทีมันอำจจะสังเกตเห็นแล้วก็ได้ แต่กลับไม่ได้ใส่ใจถึง เพียงนั้น เพรำะในทุก ๆ วันที่ได้อยู่กับจ้ำวอู่เจียงผู้เป็นนำย มันไม่เคย คิดถึงเรื่องกำรจำกลำเลยแม้แต่น้อย