ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2101 อีกกลุ่มหนึ่งของพวกเขา

จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วแน่นและถอยหลังไปสองสามก้าว เขาได้เห็น เหตุการณ์ที่เกือบจะเหมือนกับตอนก่อนที่จะขึ้นเรือทุกประการ

ดูเหมือนว่าเขาจะตกอยู่ในห้วงมายา และสัมผัสได้ถึงความลี้ลับที่

ไม่มีที่สิ้นสุด

มีผู้สืบทอดบางคนใช้พลังจากโซ่ลากจูงเรือและเริ่มทยอยกันขึ้น เรือมา

เขาแสดงสีหน้าเคร่งเครียดและตัดสินใจที่จะสังเกตการณ์ สถานการณ์ไปก่อน เพื่อดูว่าทุกอย่างเป็นเพียงภาพหลอนหรือไม่

เขาหลบเข้าไปภายในเรือโนอาห์

บนดาดฟ้าเรือเริ่มมีผู้สืบทอดมากขึ้นเรื่อย ๆ คนเหล่านี้ต่างระดม โจมตีระยะไกลไปที่ชายฝั่ง ดูเหมือนกำลังขัดขวางใครบางคนพร้อม กับเอ่ยวาจาเยาะเย้ย

เหล่าผู้สืบทอดเริ่มออกสำรวจทุกอย่างภายในเรือโนอาห์

จ้าวอู่เจียงคอยหลบซ่อนตัวอย่างต่อเนื่อง จนในที่สุดก็มีผู้สืบ ทอดตาดีคนหนึ่งมองเห็นร่างของเขาเข้าจนได้

ผู้สืบทอดคนนั้นสงสัยเป็นอย่างยิ่ง

“จ้าวอู่เจียง นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? นายขึ้นเรือมาตั้งแต่ เมื่อไหร่?”

นอกจากความสงสัยแล้วยังมีความตื่นตระหนกตามมาด้วย ผู้สืบ ทอดที่พบตัวจ้าวอู่เจียงพยายามจะตะโกนบอกคนอื่น แต่จ้าวอู่เจียง ตาไวและมือไวพอกัน เขาเปิดฉากลอบสังหารในทันที

ปัง!

ผู้สืบทอดที่กำลังจะเรียกพวกพ้องบาดเจ็บสาหัสล้มลงในกอง เลือด

คนอื่น ๆ เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็รีบรุดมาดู และต่างพา กันตกตะลึงเมื่อได้เห็นจ้าวอู่เจียง

“จ้าวอู่เจียงขึ้นเรือมาได้ยังไง?”

“ในพวกเรามีคนทรยศงั้นเหรอ? มีคนหักหลังมรรคาตะวันตก ของพวกเราใช่ไหม?”

ความระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของทุกคน จ้าวอู่เจียงชิงลงมือ ก่อนทันที การตะลุมบอนจึงระเบิดขึ้น ณ วินาทีนั้น

ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังต่อสู้กันอย่างชุลมุน กลับไม่มีใคร สังเกตเห็นเลยว่าเงาของพวกเขาที่ทอดลงบนผนังห้องใต้เรือ กำลัง ฉีกยิ้มออกมาอย่างน่าสยดสยอง

ทุกครั้งที่เงาเคลื่อนไหวตามการต่อสู้ ดูเหมือนว่ามันกำลัง พยายามเลียนแบบท่าทางรวมถึงวิธีการพูดและทุกอย่างของเจ้าของ เงาไปทีละน้อย

จ้าวอู่เจียงถูกรุมโจมตีจนต้องหลบหนีไปตามห้องหับต่าง ๆ ใน เรือ เขาเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของเงาในไม่ช้า แต่ทว่าเขากลับ ไม่มีเวลาและเรี่ยวแรงเพียงพอที่จะสำรวจความลี้ลับนี้ เนื่องจากต้อง คอยหลบหลีกการจู่โจมที่ถาโถมเข้ามาจากเหล่าผู้สืบทอดอย่าง ต่อเนื่อง

พวกเขาไล่ล่ากันลึกขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงห้องใต้ท้องเรือชั้น ล่างสุด

จ้าวอู่เจียงมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูบานหนึ่ง ซึ่งเป็นบานเดียวกับ ที่เขาเคยตรวจสอบไปก่อนหน้านี้แต่ไม่สามารถเปิดออกได้

ทว่าในครั้งนี้ ทันทีที่เขาเข้าใกล้ ก็มีเสียงดังมาจากหลังประตู ราว กับว่ามีใครบางคนกำลังเปิดประตูออกมาจากด้านใน

“ที่นี่มีบางอย่างผิดปกติ!” จ้าวอู่เจียงสีหน้าเคร่งเครียด พยายาม โน้มน้าวพวกผู้สืบทอด

“ลิกพูดพล่ามไร้สาระได้แล้ว วันนี้แกต้องตายแน่นอน!” กลุ่มผู้ สืบทอดฝ่ายตะวันตกปักใจแน่วแน่ว่าจะต้องฆ่าจ้าวอู่เจียงให้ได้

แกร๊ก!

เอี๊ยด!

ประตูที่ปิดสนิทถูกเปิดออก หลังประตูมีคนอีกกลุ่มหนึ่งยืนอยู่

ผู้ที่เป็นหัวหน้าของคนกลุ่มนั้น มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับจ้าวอู่ เจียงไม่มีผิดเพี้ยน เพียงแต่กลิ่นอายรอบตัวกลับเย็นชา ลี้ลับ และดู แข็งทื่อราวกับหุ่นเชิด

และที่อยู่ด้านหลังจ้าวอู่เจียงผู้ลึกลับคนนั้น ก็คือกลุ่มผู้สืบทอดที่

หน้าตาเหมือนกับกลุ่มคนที่กำลังรุมล้อมจ้าวอู่เจียงตัวจริงอยู่ทุก ประการ ราวกับถูกคัดลอกออกมา

กลุ่มผู้สืบทอดที่กำลังรุมฆ่าจ้าวอู่เจียงต่างชะงักมือด้วยความตก ตะลึง ไม่อยากจะเชื่อสายตากับภาพที่เห็นตรงหน้า

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

“ภาพลวงตาหรือ?”

ความหวาดกลัวเริ่มแผ่ซ่านเข้าไปในใจของผู้สืบทอดเหล่านั้น พวกเขาต่างตะโกนถามด้วยความสับสน ทว่าในวินาทีต่อมา พวก เขาได้พบกับภาพที่สยดสยองยิ่งกว่า เมื่อพบว่าร่างกายของพวกเขา กำลังค่อย ๆ ละลาย กลายเป็นหยดเลือดหยดลงพื้นดัง ติ๋ง… ติ๋ง… จน กลายเป็นกองเลือด

“นี่มัน…”

“ไม่…”

เพียงแค่ไม่กี่ชั่วพริบตา กลุ่มผู้สืบทอดที่รุมล้อมจ้าวอู่เจียงก็ ละลายกลายเป็นกองเลือดจนหมดสิ้น ส่วนกลุ่มคนลึกลับที่อยู่หลัง ประตูบานนั้นยังคงประดับรอยยิ้มไว้บนใบหน้าตลอดเวลา และค่อย ๆ ก้าวข้ามธรณีประตูออกมาอย่างช้า ๆ

จ้าวอู่เจียงรู้สึกได้ว่ามีพลังแปลกประหลาดบางอย่างภายใน ร่างกายกำลังกัดกร่อนทุกสิ่งของเขา แต่เขาไม่ได้กลายเป็นแอ่งเลือด เหมือนกับคนอื่น ๆ

เขามองไปยัง “จ้าวอู่เจียง” ตรงหน้าที่กำลังฉีกยิ้มอย่างประหลาด พิกล ในใจเริ่มมีความรู้สึกเย็นยะเยือกผุดขึ้นมาไม่หยุด บททดสอบ ในครั้งนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เหล่าผู้สืบทอดที่ดูลี้ลับซึ่งเดินออกมาจากหลังประตู ต่างพากัน จับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว บรรยากาศทวีความแปลกประหลาดขึ้น เรื่อย ๆ ราวกับว่าพวกมันกำลังเฝ้ารอให้เขาละลายกลายเป็นกอง เลือดไปเสีย

จ้าวอู่เจียงเริ่มถอยหลัง ที่นี่ไม่ควรอยู่นาน เขาต้องออกไปจาก ที่นี่ให้ได้

เขารีบวิ่งหนีขึ้นไปด้านบน แต่ทว่ารอบกายกลับถูกห้อมล้อมไป ด้วยผู้คน พวกมันต่างเอียงคอ และประดับรอยยิ้มที่ชวนขนลุก สยดสยอง พลางจ้องมองเขาเขม็ง

“ตาย!” จ้าวอู่เจียงตัวปลอมพูดขึ้นมาอย่างเย็นชาเพียงคำเดียว

พวกตัวปลอมอื่น ๆ พากันส่งเสียงตาม

“ตาย!”

ดวงตาของจ้าวอู่เจียงฉายแววล ้าลึกและเย็นเยียบยิ่งขึ้น เขาเป็น ฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อน สายฟ้าสว่างวาบในอุ้งมือพร้อมกับแฝงไป ด้วยปราณกระบี่ เขาตวัดกระบี่ออกไปเพียงครั้งเดียว

ในพริบตาถัดมา เขาก็ฟันศีรษะของ “จ้าวอู่เจียง” อีกคนจนขาด สะบั้น เลือดสีดำสนิทพุ่งกระฉูดออกมาจากลำคอของ “จ้าวอู่เจียง” ผู้ นั้น

เสียงคำว่า “ตาย” ที่ดังระงมต่อเนื่องกันเป็นสาย พลันหยุดชะงัก ลงในทันที