ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 385 ช่วยทำให้ผ่อนคลาย

บทที่ 385 ช่วยทำให้ผ่อนคลาย

ชุดชั้นใน?

จ้าวอู่เจียงเข้าใจขึ้นมาทันที มิน่าเล่า ผิวสัมผัสถึงได้มีความเรียบลื่น เนื้อผ้าคุณภาพดี ซ้ำลวดลายยังงดงาม บัดนี้หากผู้ที่ใส่เอี๊ยมตัวนี้นอนลงบนเตียง มันจะกลายเป็นภาพที่ชวนมองเพียงใดกันนะ?

ชายหนุ่มไอแห้ง ๆ ออกมา และรีบวางเอี๊ยมตัวนั้นกลับคืนลงที่เดิม

หลี่ชานซีรีบหยิบเอี๊ยมสีม่วงของนางขึ้นมาและวางถ้วยน้ำชาลงไปบนโต๊ะ สองแก้มแดงปลั่ง

“พี่อู่เจียง เชิญดื่มน้ำชาเจ้าค่ะ…”

จ้าวอู่เจียงพยักหน้าและดื่มน้ำชาเบา ๆ

เด็กสาวเดินไปปิดประตูห้อง ก่อนจะเดินกลับมานั่งข้างกายจ้าวอู่เจียง มือของนางเกี่ยวพันกันอยู่ใต้โต๊ะ พร้อมถามออกมาอย่างยากลำบากกว่า

“พี่อู่เจียง ท่านรู้สึกตาลายหรือไม่เจ้าคะ?”

จ้าวอู่เจียงส่ายหน้า ก่อนจะถามกลับไป

“นี่ก็ใกล้ปีใหม่แล้ว ตลาดตะวันออกน่าจะมีผู้คนมากมาย เจ้ากับฮัวอีไม่ออกไปซื้อสิ่งของบ้างหรือ?”

“ไปเจ้าค่ะ… ย่อมต้องไป“ หลี่ชานซีก้มหน้าลงเล็กน้อย รวบรวมความกล้าหาญ และกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

“พี่อู่เจียง ท่านง่วงนอนหรือไม่เจ้าคะ? พักผ่อนที่ห้องของข้าก่อนสักครู่ดีหรือไม่?”

“ข้ายังไม่ง่วง…” จ้าวอู่เจียงหัวเราะออกมาด้วยความงุนงงพร้อมกับส่ายหน้า

แต่ยังพูดไม่ทันจบ เด็กสาวก็พุ่งตัวเข้ามาหาเขา ต้องการจะโถมกายเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของจ้าวอู่เจียง

ชายหนุ่มกลัวว่านางจะหกล้มจึงคว้าตัวเอาไว้ ส่งผลให้หลี่ชานซียิ่งกอดเขาแน่นมากกว่าเดิม ส่งเสียงกระซิบข้างใบหู

“พี่อู่เจียง…”

“มีอะไรหรือ?” จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างอ่อนโยน ลูบผมสีดำขลับของนาง

“แค่พักผ่อนสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ?” น้ำเสียงของนางอ่อนหวานและออดอ้อน ทั้งยังกึ่งขอร้องเล็กน้อย

“ดวงตาของท่านแดงมากแล้ว ท่านคงเจอปัญหาบางประการ พักผ่อนสักหน่อยเถอะเจ้าค่ะ พักผ่อนสักหน่อยดีหรือไม่?”

จ้าวอู่เจียงยิ้มและพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า

“ก็ได้ ข้าจะพักผ่อนที่นี่สักครู่”

ความจริงเขาก็ตั้งใจมาที่จวนซิงชิงหยวนเพื่อพักผ่อนอยู่แล้ว และหลังจากดื่มน้ำชาถ้วยเมื่อสักครู่นี้ไป เขาก็เริ่มรู้สึกตาลายขึ้นมาเล็กน้อย

“อืม”

หลี่ชานซีพยักหน้าอย่างมีความสุข ทว่าก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ นางพบว่าท่านพี่อู่เจียงยอมรับวิธีการที่นุ่มนวลมากกว่าวิธีการบุ่มบ่ามจริง ๆ ครั้งนี้นางใช้วิธีการที่นุ่มนวลแล้ว เพราะฉะนั้นพี่อู่เจียงคงจะต้องไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน

นี่คือส่วนหนึ่งในลักษณะนิสัยของจ้าวอู่เจียง เขาจะเคารพความคิดของคนใกล้ตัว และจะหาหนทางประนีประนอมเสมอ

“ข้าจะพักผ่อนได้อย่างไรในเมื่อเจ้ากอดข้าอยู่เช่นนี้?” จ้าวอู่เจียงบีบจมูกของเด็กสาวพร้อมหยอกเย้าด้วยรอยยิ้ม

หลี่ชานซีทำปากยื่นและบ่นพึมพำ ก่อนจะปล่อยมือออกไป

หลังจากนั้นจ้าวอู่เจียงก็ทิ้งตัวลงไปนอนอยู่บนเตียง ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และต้องการจะนอนพักผ่อนสักตื่นหนึ่ง

“พี่อู่เจียง ท่านพักผ่อนไปนะเจ้าคะ” หลี่ชานซีกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“ข้าจะออกไปข้างนอกก่อน…”

จ้าวอู่เจียงพยักหน้าและค่อย ๆ หลับตาลง

จิตใจของเขาว้าวุ่น ความคิดสับสน เพียงไม่นานก็หลับไป

ไม่ทราบเลยว่าผ่านไปนานเพียงใด ชายหนุ่มพลันรู้สึกถึงความอบอุ่นและความหนาวเย็น

เหตุผลที่เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนก็เพราะว่าความหนาวเย็นนั้นกดทับลงมาบนความอบอุ่น นี่คือความรู้สึกที่ขัดแย้งกันโดยสิ้นเชิง และดูเหมือนว่าความหนาวเย็นจะมีความแข็งแกร่งมากกว่า

ชายหนุ่มค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา พลันก็มองเห็นผ้าม่านสีชมพู

เขารู้สึกว่าอะไรบางอย่างที่มีน้ำหนักกำลังกดทับอยู่บนหน้าอก เมื่อก้มหน้ามองลงไปก็เห็นว่าหลี่ชานซีกำลังนอนทับอยู่บนตัวนั่นเอง

เมื่อหลี่ชานซีเห็นว่าจ้าวอู่เจียงตื่นขึ้นมาแล้ว สีหน้าของนางก็ปรากฏความงงงวยเล็กน้อยพร้อมกับเขินอายอย่างถึงที่สุด ในเวลาเดียวกันนี้ แววตาของนางก็ยังเต็มไปด้วยความดื้อรั้นอย่างมีเสน่ห์

จ้าวอู่เจียงเบิกตากว้างด้วยความงุนงงไปชั่วขณะ บัดนี้เขาตื่นขึ้นมาแล้ว และอวัยวะบางส่วนก็ตื่นขึ้นมาด้วยเช่นกัน ชายหนุ่มพบว่ากางเกงของตนเองได้ถูกถอดออกไปแล้ว

จ้าวอู่เจียงพูดเสียงทุ้มต่ำ

“ชานซี เจ้าคิดจะทำอะไร?”

“พี่อู่เจียงเจ้าขา ข้า…” หลี่ชานซีกัดริมฝีปากสีแดงสดของตนเอง เมื่อเห็นความไม่พอใจบนใบหน้าของจ้าวอู่เจียง นางก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตกลายเป็นสีแดงก่ำ

“ข้าเพียง… อยากจะช่วย… ให้ท่านผ่อนคลาย”

หลี่ชานซีสามารถทำให้เขาผ่อนคลายตอนหลับได้จริง ๆ …เมื่อเห็นความน่าสงสารบนใบหน้าของหญิงสาว จ้าวอู่เจียงก็ใจอ่อนขึ้นมาทันที

ใบหน้าของหลี่ชานซีมีความเขินอายปะปนกับความตื่นกลัว นางทำอะไรไม่ถูกชั่วขณะ ใบหน้างดงามแนบติดกับหน้าอกของจ้าวอู่เจียงอย่างแนบแน่น นางกล่าวอย่างไม่สนใจ ขณะจับมือของเขาพลางพึมพำจนแทบฟังไม่ได้ยิน

“พี่อู่เจียง ให้ข้าทำบางอย่างเพื่อท่านดีหรือไม่เจ้าคะ?”