ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 601 บ้างสุข บ้างทุกข์
บทที่ 601 บ้างสุข บ้างทุกข์
ชาวบ้านต่างพากันพูดคุยเกี่ยวกับการกลับมาของลูกชายคนโง่ของหัวหน้าหมู่บ้านจ้าวฝูกุ่ย บ้างก็มีความสุข บ้างก็ทุกข์
จ้าวอู่เจียงมีสีหน้าอบอุ่น มองเห็นสีหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านจ้าวฝูกุ่ย เขาแอบถอนหายใจเบาๆ เดินเข้ามาใกล้แล้วค้อมตัวลงพร้อมกับประสานมือ กล่าวอย่างจริงใจว่า
“ขอบคุณสำหรับการช่วยชีวิตในครั้งนั้นขอรับ”
จ้าวฝูกุ่ยปากสั่นเทา ความหวังของบิดาผู้แก่ชราในใจของเขาหายไปหมดสิ้น เขาประคองแขนของจ้าวอู่เจียงที่กำลังค้อมตัวลง พยักหน้าโดยไม่พูดอะไร
“น้องเก้า เจ้า…” จ้าวต้าหลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจและถอนหายใจยาว
ชาวบ้านหมู่บ้านตระกูลจ้าวมีสีหน้าสับสนมากขึ้น จ้องมองไปที่หัวหน้าหมู่บ้านและจ้าวอู่หยาง
ทำไมจ้าวอู่หยางถึงดูมีความรู้และเป็นคนมีมารยาท? แล้วความโง่เขลาที่แท้จริงหายไปไหน?
และหัวหน้าหมู่บ้านดูเหมือนจะแก่ลงอีก ทำไมถึงไม่ดีใจที่ลูกกลับมา?
“อันตรายจากสำนักเทพโลหิตหมดไปแล้ว” จ้าวอู่เจียงกล่าวกับทุกคนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“จะไม่มีสำนักเทพโลหิตมารบกวนชีวิตของพวกท่านอีก”
ชาวบ้านได้ยินคำนี้ ต่างก็จ้องมองลูกชายคนโง่ของหัวหน้าหมู่บ้านด้วยความประหลาดใจ คิดว่าเขาพูดเรื่องเหลวไหล สำนักเทพโลหิตมีนักพรตจำนวนมากมาย ลูกชายคนโง่ของหัวหน้าหมู่บ้านจะจัดการได้อย่างไร?
แต่ไม่นาน พวกเขาก็ตกตะลึงมากขึ้น จ้าวอู่หยางดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
พวกเขาจ้องมองสีหน้าจริงจังของจ้าวอู่หยาง และมองไปที่นกอินทรีโลหิตของสำนักเทพโลหิตที่ยืนอย่างเงียบสงบอยู่ข้างหลังเขา จนเกิดการคาดเดาหลายอย่าง
พวกเขาเชื่อว่าจ้าวอู่หยางพูดความจริง ต่อไปนี้จะไม่มีสำนักเทพโลหิตมารบกวนชีวิตที่สงบสุขของพวกเขาอีก
และจ้าวอู่หยางอาจจะไม่เคยเป็นคนโง่เลย เขาอาจจะเป็นนักพรตที่ประสบกับเรื่องร้ายแรงและถูกหัวหน้าหมู่บ้านจ้าวฝูกุ่ยช่วยกลับมา
การคาดเดานี้ได้รับการยืนยันอย่างรวดเร็ว
ชาวบ้านมองดูจ้าวอู่หยางล้วงของต่างๆ ออกมาจากอกเสื้อ
หม้อดินที่มีแสงวิบวับ ดอกไม้สีสันสดใส กระสอบดิน ขวดหยกที่มีน้ำยาวิเศษ…
ดูเหมือนจ้าวอู่หยางจะเอาของทั้งหมดมาจากที่ไหนสักแห่ง
และอกเสื้อของจ้าวอู่หยางที่สามารถบรรจุของได้มากขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่นักพรตวิเศษแล้วจะเป็นอะไรได้อีก?
ชาวบ้านร้องอุทานและพูดคุยกัน คนที่เคยถากถางจ้าวอู่หยางต่อหน้าหัวหน้าหมู่บ้านแอบหลบอยู่ในฝูงชน ไม่กล้าพูดอะไร แม้ตอนนั้นจ้าวอู่หยางยังไม่กลับมา แต่พวกเขากลัวว่าจ้าวอู่หยางในฐานะนักพรตวิเศษอาจจะรับรู้ถึงความไม่เคารพก่อนหน้านี้
หัวหน้าหมู่บ้านจ้าวฝูกุ่ยมีแววตาสับสน แต่เขารู้ดีว่าจ้าวอู่หยางต้องการตอบแทนหมู่บ้านแห่งนี้
ชาวบ้านส่วนใหญ่เห็นจ้าวอู่หยางที่ล้วงของวิเศษออกมาอย่างต่อเนื่อง มีความรู้สึกประทับใจและตกตะลึง
ตกตะลึงที่หัวหน้าหมู่บ้านจ้าวฝูกุ่ยช่วยชีวิตนักพรตวิเศษจริงๆ และประทับใจที่นักพรตนี้ไม่เหมือนนักพรตในตำนานที่ไร้ความรู้สึก แต่กลับมีความอบอุ่นและมีจิตใจดี
ไม่นาน ที่ปลายทิศตะวันออกของหมู่บ้านก็เต็มไปด้วยของต่างๆ มากมาย
ถุงเก็บของห้าใบในอกเสื้อของจ้าวอู่เจียงใกล้จะว่างเปล่าแล้ว
ดอกไม้ พืชสมุนไพร ยาวิเศษที่เขาตรวจสอบแล้วไม่มีประโยชน์สำหรับการฝึกตนของเขา
เขาจึงตัดสินใจมอบให้กับหมู่บ้านแห่งนี้ เพื่อให้ผู้คนในหมู่บ้านมีร่างกายแข็งแรง ไม่จำเป็นต้องมีใครเดินทางบนเส้นทางการฝึกตน แต่เพื่อให้ทุกคนมีอายุยืนยาวก็พอแล้ว
เขาอธิบายถึงคุณสมบัติของดอกไม้และยาวิเศษ ชาวบ้านต่างอุทานด้วยความตกใจ และก้มศีรษะเคารพแสดงความขอบคุณ ชายหนุ่มก็ทำการตอบรับด้วยความจริงใจ
ตั้งแต่ต้นจนจบ หัวหน้าหมู่บ้านจ้าวฝูกุ่ยไม่พูดอะไรเกินความจำเป็น เพียงมองดูจ้าวอู่หยางล้วงของออกมาด้วยสีหน้าซับซ้อนที่แฝงไปด้วยความเศร้าและถอนหายใจ
จ้าวต้าหลางกลับตื่นเต้นมากขึ้น เขาชอบการต่อสู้ และเริ่มมีความฝันใหม่ๆ ในใจ
จ้าวอู่เจียงก้าวเข้ามาใกล้และพูดเสียงเบากับชายชราว่า
“ข้าต้องการกลับไปที่บ้านของพวกเราอีกสักครั้ง”
ดวงตาของจ้าวฝูกุ่ยสั่นไหว มองดูลูกชายคนโง่ที่เขาเก็บมาเลี้ยงดู ดวงตาแก่เฒ่าเต็มไปด้วยน้ำตา เขารีบพยักหน้า
“ประเสริฐ กลับบ้านเรากันเถอะ”
จ้าวอู่เจียงประคองแขนของจ้าวฝูกุ่ยเดินไปยังบ้านที่ตนเองอาศัยอยู่ตลอดปีที่ผ่านมา
YOU MAY ALSO LIKE
