ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 648 การเดินทางของเซวียนหยวนจิ้ง

บทที่ 648 การเดินทางของเซวียนหยวนจิ้ง

เซวียนหยวนจิ้งเดินทางออกจากสำนักศรัทธาราษฎรในอาณาจักรเทพตอนใต้ ไปสำรวจดินแดนตอนกลางที่มีพลังมังกรกระจายอยู่ทั่ว ไม่ว่าจะเป็นราชวงศ์ที่อยู่ในโลกมนุษย์หรือราชวงศ์ของพวกเทพเซียน ทุกที่ล้วนมีเส้นเลือดมังกรที่ทรงพลัง

เพื่อความสะดวกในการเดินทางและไม่ให้ถูกก่อกวนจากบุรุษมากเกินไป นางกลับมาแต่งกายเป็นบุรุษอีกครั้งเพื่อซ่อนความงามของตนเอง

แต่นางไม่คาดคิดว่า เมื่อนางแต่งกายเป็นบุรุษแล้ว กลับดูหล่อเหลามาก ทำให้ไม่ถูกบุรุษก่อกวน แต่กลับถูกสตรีก่อกวนแทน

ตลอดทาง นางพบเห็นสถานการณ์เช่นนี้หลายครั้งแล้ว

วันนี้นางเดินทางผ่านอาณาจักรเทพตอนกลาง

เมื่อมาถึงเมืองเล็กๆ ในดินแดนตอนกลาง นางพบว่าชาวเมืองกำลังจัดงานปาวัตถุทรงกลมเพื่อหาคู่ครอง

ก่อนหน้านี้ นางเคยได้ยินเรื่องการปาลูกกลมเมื่อครั้งที่นางเป็นฮ่องเต้ แต่ไม่เคยเห็นมาก่อน ทำให้นางรู้สึกสนใจและเข้าไปร่วมชมด้วยความอยากรู้อยากเห็น

แต่นางไม่คาดคิดว่าเมื่อนางเข้าร่วมชม วัตถุทรงกลมสีแดงและสีชมพูมากมายจะถูกปาใส่นางอย่างต่อเนื่อง

นางพยายามหนีไป แต่ไม่ว่าจะหนีไปทางไหน ลูกกลมเหล่านั้นก็ถูกปาใส่นางเสมอ

ตอนนี้นางถูกกลุ่มสตรีไล่ตามและล้อมกรอบในตรอกเล็กๆ ประกาศตามธรรมเนียมว่าเมื่อถูกวัตถุทรงกลมปาโดน นางต้องไปกับหญิงสาวเหล่านี้

เซวียนหยวนจิ้งไม่เคยพบเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน จึงรู้สึกงงงวย นี่คือการหาคู่ครองด้วยการปาลูกกลมหรือเป็นการเลือกเหยื่อกันแน่?

นางปฏิเสธออกไปอย่างสุภาพ แนะนำตัวว่าไม่ได้เป็นคนในอาณาจักรเทพตอนกลาง แต่เป็นคนจากอาณาจักรเทพตอนใต้ ไม่รู้เรื่องประเพณีท้องถิ่นนี้

แต่คำพูดของนางไม่มีผล กลุ่มสาวๆ กลับยิ่งเข้ามาล้อมนางมากขึ้น

นอกจากนี้ยังมีคนรับใช้หรือทหารที่มีพลังการฝึกตนสูงคอยระวังไม่ให้นางหนีไป

เซวียนหยวนจิ้งในขณะนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมจ้าวอู่เจียงถึงเป็นที่นิยมมาก

นางเคยได้ยินว่าข้ารับใช้ในวังหลังเมื่อรู้ว่าจ้าวอู่เจียงจะมาตรวจเยี่ยม ต่างรอคอยและอยากเข้าใกล้เขา

กลุ่มสาวๆ ที่ล้อมรอบนางมีจำนวนมากขึ้น และยังมีผู้บำเพ็ญเข้ามาสมทบเพื่อป้องกันไม่ให้นางหนีไปได้

นางส่ายหน้าและถอนหายใจ ดูเหมือนว่านางจะต้องสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าและไม่แต่งกายเป็นบุรุษอีกต่อไป

นางคิดถึงจ้าวอู่เจียงและยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ถ้าจ้าวอู่เจียงอยู่ที่นี่ เขาคงจะหัวเราะและบอกสาวๆ ให้เข้ามาหาเขาอย่างไม่ต้องรีบร้อน

เสียงกรีดร้องของสาวๆ ดังขึ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มของเซวียนหยวนจิ้ง พวกนางต่างก็หลงใหลในความหล่อเหลาของนาง

เซวียนหยวนจิ้งใช้พัดในมือโบกเบาๆ ลมเย็นผ่านไป เผยให้เห็นภาพวาดภูเขาและแม่น้ำบนตัวพัด

นางยิ้มอ่อนโยนเหมือนกับจ้าวอู่เจียง และพูดเบาๆ ว่า

“โลกทั้งใบ ไม่มีที่ใดที่ไปไม่ได้”

นางเก็บพัดและหายตัวไปในทันที เหมือนสายลมผ่านไป ทิ้งให้กลุ่มสาวๆ และผู้บำเพ็ญต่างงุนงงอยู่ตรงนั้นเอง

พัดในมือของเซวียนหยวนจิ้งดูเหมือนเป็นวัตถุธรรมดา แต่ภาพวาดภูเขาและแม่น้ำบนพัดถูกวาดโดยผู้อาวุโสของสำนักเต๋า

นอกจากนี้ยังมีตราสัญลักษณ์ที่ถูกเขียนโดยจางหลินต้าว หนึ่งในผู้ที่มีพลังสูงสุดของสำนักเต๋าอีกด้วย

ตราบใดที่เซวียนหยวนจิ้งไม่ก่อกวนผู้ที่มีพลังสูงสุด นางสามารถใช้พัดนี้เพื่อหนีเอาตัวรอดได้เสมอ

พัดนี้เป็นสมบัติที่จางหลินต้าวมอบให้เซวียนหยวนจิ้งก่อนที่เขาจะตาย

เหตุผลที่ไม่มอบให้ศิษย์ที่รักคือเพราะเขามีความรู้สึกผิดกับจ้าวอู่เจียง และมองเห็นศักยภาพของเซวียนหยวนจิ้ง

นอกจากนี้ ศิษย์ที่รักของเขายังมีโชคดีที่ยิ่งใหญ่กว่า

เมื่อศิษย์ที่รักกลับไปยังโลกแห่งความลับ นางจะสามารถใช้โชคดีนี้ฟื้นฟูสำนักศรัทธาราษฎรกลับคืนมาสู่ความยิ่งใหญ่ได้อีกครั้ง