ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 691 การพบกันหลังจากห่างหายกันไปนาน
บทที่ 691 การพบกันหลังจากห่างหายกันไปนาน
หลินหลางมาถึงที่พักของจ้าวอู่เจียง
หัวใจที่เคยเร่งรีบตอนนี้กลับสงบลง นางเคาะประตูบ้านเบาๆ
จ้าวอู่เจียงเปิดประตู เห็นหลินหลางก็ยิ้มกว้าง
เขามองหลินหลางที่ยืนอยู่ แล้วมองไปยังรอบๆ ก่อนจะจับข้อมือหลินหลางและพานางเข้าไปในห้อง
ในดวงตาของหลินหลางมีแววตาอบอุ่น นางกลั้นน้ำตาไว้ ปล่อยให้จ้าวอู่เจียงพานางเข้าไป
ทั้งสองนั่งอยู่ที่โต๊ะกลมเงียบๆ ไม่มีผู้ใดพูดก่อน
“เจ้า…”
ทั้งสองพูดพร้อมกัน แล้วหยุดเพื่อให้โอกาสให้อีกฝ่ายพูด
“เจ้าพูดก่อน”
ทั้งสองยิ้มและหลินหลางรู้สึกน้ำตาไหลออกมา
“ไม่ทราบว่าท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”
จ้าวอู่เจียงยิ้มอ่อนโยน
“อาจเพราะไม่ยอมแพ้ แต่ที่สำคัญคือแก่นปีศาจของเจ้า มันทำให้วิญญาณของข้ามีที่พักพิง ข้าจึงมาที่นี่”
หลินหลางโบกแขนเสื้อปิดประตูและตั้งค่ายอาคมเพื่อป้องกันการดักฟัง
นางมองจ้าวอู่เจียงด้วยน้ำตาคลอเบ้า พูดด้วยเสียงสั่นเครือ
“ขอดูหน้าท่านชัดๆ หน่อยได้หรือไม่?”
“ได้อยู่แล้ว” จ้าวอู่เจียงพยักหน้า เขารู้สึกว่านางใส่ใจมากและตั้งใจจัดตั้งค่ายอาคมเพื่อไม่ให้มีผู้อื่นรับรู้เรื่องนี้
แต่จริงๆ แล้วเขาก็ได้ตั้งค่ายอาคมไว้ตั้งแต่เขามาถึงที่นี่แล้วเช่นกัน
จ้าวอู่เจียงลุกขึ้นจากร่างของอู๋เจียง และปล่อยให้ร่างนั้นเดินออกไปนั่งบนม้านั่งในลานบ้าน เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน
เขาทิ้งวิญญาณเล็กๆ ไว้ในร่างของอู๋เจียง เพื่อเฝ้าดูด้านนอก
ส่วนภายในห้องนั้น มีม่านหมอกสีม่วงหมุนวนรวมเข้ากับวิญญาณ กลายเป็นรูปลักษณ์เดิมของจ้าวอู่เจียง
รอยยิ้มที่อบอุ่นของเขายังคงอยู่ แต่มีความแข็งแกร่งและความลึกลับเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม
เมื่อหลินหลางเห็นใบหน้าที่นางคิดถึงมานาน นางไม่สามารถเก็บความรู้สึกไว้ได้อีกต่อไป นางกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของจ้าวอู่เจียง กอดเขาแน่นและพูดพร้อมกับร้องไห้
“ในที่สุด ท่านก็มาแล้ว”
“ข้ามาแล้ว” จ้าวอู่เจียงกอดหลินหลาง เขารู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนและกล่าวขอโทษออกไปว่า
“ขอโทษที่มาช้า ทำให้เจ้าต้องทนทุกข์มากมายเพื่อข้า”
หลินหลางไม่สามารถทนความเศร้าในใจได้อีกต่อไป การรอคอยของนางได้รับคำตอบที่แท้จริงแล้ว
นางร้องไห้ในอ้อมกอดของจ้าวอู่เจียง
นางไม่ใช่เทพธิดาผู้ยิ่งใหญ่อีกต่อไป แต่เป็นเพียงหญิงสาวที่รอคอยคนรักของนาง
จ้าวอู่เจียงมีสตรีหลายคน แต่มีน้อยคนที่เป็นสหายแท้ที่รู้ใจ เช่น ฮ่องเต้หญิงเซวียนหยวนจิ้ง
และตอนนี้ หลินหลางก็คืออีกคนหนึ่ง
เขาลูบหลังหลินหลางเบาๆ ไม่พูดอะไรมาก แต่ความรู้สึกของพวกเขาสื่อสารกันโดยไม่ต้องใช้คำพูด
หลินหลางไม่ได้สวมชุดสีแดงเหมือนที่เคยเห็นครั้งแรก ตอนนี้นางสวมชุดคลุมสีดำหลวมกว้าง แต่ยังคงไม่สามารถปกปิดรูปร่างที่งดงามของนางได้
ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความรักและความคิดถึง
นางค่อยๆ เงยใบหน้าที่งดงามขึ้น และขยับเข้ามาใกล้กับจ้าวอู่เจียง หายใจแรงขึ้น พูดเบาๆ ออกมาว่า
“ท่านอยากจะสัมผัสข้าไหม?”
จ้าวอู่เจียงยิ้ม เขาพูดด้วยเสียงเบาๆ ตอบกลับไป
“ไม่ทราบว่าวิญญาณของข้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?”
หลินหลางมองด้วยความประหลาดใจและเอื้อมมือเข้ามาสำรวจ
“วิญญาณของท่าน ทำไม…”
จ้าวอู่เจียงยิ้มและกอดนางแนบแน่นมากขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ครั้งนี้ เจ้าจะให้ข้าได้ยินครวญครางของเจ้าหรือไม่?”
YOU MAY ALSO LIKE
