ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 694 สำเร็จ นางได้เรียนรู้มันแล้ว

บทที่ 694 สำเร็จ นางได้เรียนรู้มันแล้ว

หลี่ฉวนจวินเดินทางจากเหนือจรดใต้ ในปีนี้เขาเผชิญกับการไล่ล่า ไม่เพียงแต่บรรดาศิษย์หญิงจากสำนักเทพบุปผา ยังมีอีกหลายคนที่กำลังตามล่าเขาอยู่เช่นกัน

การฝึกฝนวิชาไม่เพียงแต่ต้องเผชิญกับความเป็นจริงในสังคม ยังมีการต่อสู้และการฆ่าฟันติดตามมาด้วย

บางคนอิจฉาในพรสวรรค์ของเขา ต้องการดึงเขาเข้าร่วมสำนัก เขาไม่ยอม เขารู้สึกว่าเงื่อนไขไม่ดีพอ จึงถูกสั่งให้ไล่ล่าหมายมั่นเอาชีวิต

บางคนอิจฉาในกระบี่ของเขา ต้องการให้เขามอบกระบี่ เขาไม่ยอม ยืนกรานว่ามีความสามารถก็เข้ามาเอาไป โดยไม่สนว่าฝ่ายตรงข้ามมีกี่คน

บางคนอิจฉาในตัวเขา ต้องการให้เขาอยู่ต่อ เขาไม่ยอม ดึงกางเกงขึ้นและพูดว่า “เกิดมาเป็นบุรุษควรฝันให้ไกล”

บางคนไม่ชอบเขาอย่างเดียว ต้องการท้าทายเขา เขาจึงฟันด้วยกระบี่เดียวทำลายความคิดท้าทายของฝ่ายตรงข้ามหมดสิ้น

เขาเดินทางจากเหนือจรดใต้ เดินทางจากเทียนเป่าจง จนตอนนี้ที่มาถึงดินแดนหนานเหอในอาณาจักรเทพวารีตอนใต้

โลกนี้กว้างใหญ่และหญิงสาวก็งดงาม

แต่ถึงแม้โลกนี้จะกว้างใหญ่ เขายังรู้สึกว่าไม่มีที่ใดเป็นบ้านของหัวใจที่แท้จริง

สหายเก่าในอดีต ต่างก็แยกย้ายกันไปตามทางต่างๆ บางคนไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตอนกลาง บางคนไปยังดินแดนตะวันออก บางคนยังอยู่ในอาณาจักรเทพวารี

บางคนสูญเสียความทะเยอทะยาน เลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข และก็ยังมีบางคนยังคงไม่ลืมความแค้นในอดีต

หลี่ฉวนจวินก็เป็นหนึ่งในคนที่ไม่ลืมความแค้นเหล่านั้น

เขาเชื่อมั่นว่าสักวันจะมีการแก้แค้นอย่างแน่นอน

เขารู้สึกเหนื่อยและมึนเมาเล็กน้อย เขานอนกอดกระบี่หลับอยู่ข้างกองไฟ

เสียงเปลวไฟดังปะทุ ในความฝันยังคงมีสหายเก่า

คืนนี้ท้องฟ้าเงียบสงบ

ราตรีสวัสดิ์

…

ราตรีสวัสดิ์อะไรกัน นอนหลับอะไรกัน

รีบตื่นมาเถอะ ชีวิตไม่ได้มีเพียงหิมะสองกองตรงหน้า แต่ยังมีทุ่งนาผืนน้อยที่แสนชุ่มฉ่ำอยู่อีกแห่ง

จ้าวอู่เจียงเหมือนชาวนาผู้ขยันขันแข็งที่กำลังไถนา ส่งเสียงฮึดฮัดไปมา

หลินหลางเป็นเทพธิดาผู้ใจดี นั่งบนดอกบัว ส่งเสียงฮึมฮัมไปมา

ชีวิตหลากหลายรูปแบบ แตกต่างกันไป บางคนนอนกอดกระบี่หลับ บางคนนอนกอดสาวงาม

ในช่วงยามซือ

หลินหลางซึ่งงดงามไม่เหมือนผู้ใด นอนในอ้อมกอดจ้าวอู่เจียง เล่าเรื่องราวความคิดถึงตลอดปีที่ผ่านมา

จ้าวอู่เจียงกลายเป็นนักเล่าเรื่อง คำพูดประณีต มีทั้งเพิ่มเติมและลบเลือน เล่าเรื่องราวการเดินทางช่วงนี้จึงมีสีสันเป็นพิเศษ

ทั้งสองแลกเปลี่ยนความในใจ

จ้าวอู่เจียงบอกหลินหลางว่า เขาจะออกจากเผ่าปีศาจจิ้งจอกในไม่ช้า

เขาจะไปที่ดินแดนเทียนเป่าจง เพื่อดูฮ่องเต้หญิงและภรรยาคนอื่นๆ จากนั้นเขาวางแผนจะเข้าสู่ดินแดนลึกลับเต๋อเหลียน แสวงหาโอกาสและพยายามสร้างร่างกายของตนเองขึ้นมาอย่างแท้จริง

เขายังบอกหลินหลางให้ฝึกฝนให้ดี หวังว่าในครั้งหน้าที่พบกัน เขาจะมีโอกาสใช้ชีวิตที่สะดวกสบายมากกว่านี้

เขาหวังว่าหลินหลางจะกลายเป็นเทพธิดาสูงสุด นำเขาไปสู้ศึกล้างแค้นพวกคนชั่ว

หลินหลางยิ้มเล็กน้อย ไม่อยากให้จ้าวอู่เจียงจากไปเร็วเช่นนี้ แต่ก็ไม่ได้พยายามหยุดเขา

นางรู้ว่าจ้าวอู่เจียงมีความแค้นที่ต้องสะสาง

นางมองเขาอย่างลึกซึ้งในแววตา สุดท้ายก็นั่งคร่อมบนตัวเขา

นางบอกว่า ถ้าเขาต้องไป ควรทิ้งความทรงจำที่ลึกซึ้งไว้บ้าง

จ้าวอู่เจียงบอกว่า เขาไม่แน่ใจว่าจะจากไปทันที แต่เป็นแผนในอนาคต

หลินหลางยิ้มเย้ายวนและพูดว่า “เรื่องนั้นพวกเราค่อยว่ากันวันหลัง”

จ้าวอู่เจียงถอนหายใจ สำเร็จ นางได้เรียนรู้มันแล้ว

หลินหลางยิ้มหวาน ก่อนจะปลดผ้าคลุมเบาบางออก ร่างกายที่งดงามกดทับจ้าวอู่เจียงเบาๆ

จนถึงเช้าตรู่ จ้าวอู่เจียงที่ไม่ได้พักผ่อนดีพอยืนขึ้นบิดขี้เกียจ และไม่พบหลินหลางที่อยู่ข้างกาย คิดว่านางคงจากไปแล้ว

เขานั่งลงพิงหมอน ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ทันใดนั้น มีเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา

เขาเงยหน้ามอง และยิ้มอ่อนโยน พบว่าเป็นหลินหลางกลับมาแล้ว

หลินหลางสวมกระโปรงสั้นผ้าบางสีชมพูที่ปกปิดได้อย่างน่าหวาดเสียว นางถือถ้วยไม้ เดินเข้ามาใกล้ๆ อย่างสง่างาม

นางนั่งลงที่ข้างเตียง ส่งถ้วยไม้ให้จ้าวอู่เจียงและพูดอย่างอ่อนโยน

“ท่านเหนื่อยแล้ว ดื่มเสริมพลังก่อนเถอะ”

ในถ้วยไม้มีน้ำพุใส บรรจุด้วยผลไม้ชิ้นเล็กชิ้นน้อยสีแดงสด

“นี่คือผลเซียนหยาง สามารถเสริมพลังได้อย่างรวดเร็ว” หลินหลางยิ้มเขินและจัดแต่งผมของตนเองเล็กน้อย

“ข้าต้องดื่มสิ่งนี้จริงๆ หรือ?” จ้าวอู่เจียงพูดเสียงต่ำ ก่อนจะดื่มจนหมดถ้วยในไม่ช้า

เขารู้สึกถึงรสชาติอะไรบางอย่างและพูดว่า

“รสชาติเหมือนสมุนไพรเก๋ากี้”

หลินหลางมองจ้าวอู่เจียงดื่มจนหมด ใจนางเต็มไปด้วยความรัก จ้าวอู่เจียงวางใจนางโดยไม่มีการลังเล นางยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า

“ในเมื่อท่านดื่มหมดแล้ว ข้าก็ต้องการดื่มน้ำวิเศษในตอนเช้าบ้างเหมือนกัน ท่านรีบนอนลงเร็วๆ เถอะ”